Malem Minggon


 

http://sukasketsa.blogspot.co.id/2012/02/sekaten.html
Sekaten by Erick Eko Pramono

“Lapo?”

“Apane”

“Nyawang ae lapo?”

Diman mesem. Wong lanang iku rodo isin, ketemon. Ora nyauri dheweke malah nyandak es teh nang ngarepe. Wiji sing lagi mangan nang ngarepe nerusno lek mangan.

“Mau poso?”

“Gak.”

“Wingi?”

“Gak. Opo’o?”

Ora nyauri, Diman malah cengengesan. Wong lanang iku melu nerusno lek mangan. Malem minggu Wiji Diman dolan bareng. Wong lanang wedok sing lagek pacaran iku asline sik podo isin. Sing siji bingung kate ngajak omong opo, sing siji saking bingunge, salah tingkah, akhire mangan ae.

Sing jenenge Wiji ora luwe ae sregep mangan, opo maneh lagi luwe ketambahan isin, selot ndadi mangane. Telap-telep lek mangan koyo wong telung dino ora ketemu sego. Sate sepuluh wis gari sak sunduk terakhir. Sego sak piring wis entek dhisikan. Diman nang ngarepe sik oleh separo. Jenenge lagi pacaran lek mangan yo rodo alon, jawane. Ning ora mergo iku thok, ndelok Wiji sing kalap lek mangan, Diman rasane wareg dhisik.

“Gak popo mangan sate langsung ngunu iku?”

“Maksude?”

“Yo be’e wedi kesogrok trus onok sing rontok.”

“Susuk?”

“Gurung mbayar kok wis njaluk susuk.”

Wiji menteleng. Diman mung mesem. Angele dadi wong lanang lek lagi awal pacaran. Kudu golek bahan omongan. Ora lucu isin. Salah omong iso bahaya akibate. Akhire wong lanang iku meneng, ngentekno segone.

“Mulih?”

“Lha kate nang ndi?”

Diman ora nyauri. Mari mangan, wong loro iku ora ngerti kate nang ndi maneh. Sik jam wolu bengi, malem minggu sik suwi ning wong loro iku bingung kate lapo.

“Nontok banci?”

“Lha lapo banci ditontok,” saure Wiji.

“Nontok pilem?”

“Wis yahmene, ngko marine kebengen.”

“Sik jam wolu.”

“Nyuluh kodok ae.”

Meh ae Diman nyemburno es teh sing mari disruput. Pacaran kok malah ngajak nyuluh kodok. Lagian nang ndi golek kodok nang kutho ngene. Dingge opo yoan. Diman bingung dhewe.

“Gak. Guyon.”

Mari krungu omongane Wiji, Diman mesem. Dipikire temenan. Wong lanang iku mbayar sateen. Pacaran pisanan, mbayari sik. Mene-mene gampang.

“Seneng iwak?”

“Mangan maneh?”

Ditakoni iwak, Diman mikir Wiji kate ngajak mangan maneh.

“Gak. Iwak urip.”

“Oh, seneng ae. Lapo?”

“Ayo nontok iwak ae.”

Ora sido mulih, wong loro iku nerusno lek malem minggon ndelok iwak. Malem minggu akeh pasar malem dadakan, biasane mesti ono sing dodolan iwak-iwak.

“Opo iki?”

“Buka ae.”

Malem minggu keloro mari dadi pacar, Diman moro karo nggowo kresek ireng. Wiji nampani karo mesem, isin. Ora kakean omong, wong wedok iku mbuka kresek trus didelok isine. Mari ngerti njerone, Wiji selot ombo lek mesem.

“Suwun.”

Diman manthuk. Ngerti lek pacare seneng iwak, sakdurunge ngapel Diman tuku iwak cilik nang nggon sing diparani wingi.

“Cek iso ditontok mben dino.”

Ganti Wiji sing manthuk. Wong loro iku mesem, seneng. Ora ben malem minggu, saiki Diman lek dolan sak wayah-wayah. Lek ora kesel kerjo, wong lanang iku mesti moro. Kadang mung mangan bareng, kadang muter-muter montoran, opo ae sak pingine. Ora koyo biyen, wong loro iku yo wis ora isin-isin. Wis kerep ketemu, wis selot kenal, wis mulai ngerti polah tingkahe. Lek biyen ngomong sik ati-ati, saiki wis iso opo onoke. Guyon, gelutan yo wis biasa.

“Lapo?”

“Gak popo.”

“Nesu mesti.”

“Gak.”

“Kok meneng ae?”

“Iki ngomong.”

“Sithik-sithik ngunu.”

Wiji meneng. Wong wedok iku lagi ora enak atine.

“Luwe?”

“Gak.”

“Gelem mangan?”

“Males.”

Jelas nesu. Wong seneng mangan dijak mangan muni males mesti ono sing salah, pikire Diman. Ning wong lanang iku ora rumangsa nglakoni salah.

“Yo wis aku mulih ae.”

Krungu Diman pamit, Wiji sing mau meneng saiki ketok mecucu. Diman epok-epok ora nyawang. Wong lanang iku mlaku marani montore. Rumangsa ora digagas, Wiji gedruk-gedruk sikile.

“Lha yok opo? Dijak omong gak gelem ngunu, yo wis aku mulih ae.”

Wiji sik meneng, ora nyauri. Ning wong wedok iku ora pingin Diman mulih. Diman sing mau kate nyandak montor akhire melu meneng.

“Nesu? Aku salah opo?”

Ora nyauri, Wiji malah brabak raine.

“Lah, malah nangis.”

Saking mangkele, Wiji akhire nyakot lengene Diman. Diman sing ora pingin tukaran mung meneng ae masio kelaran. Wong lanang iku malah mesem.

“Nasib pacaran karo asu, senengane nyakot,” omonge lirih.

Mari lek nyakot, wis kroso lego, Wiji nyeculno lengene Diman. Ning wong wedok iku sik mbedodok.

“Mangan gak?”

Ora nyauri, Wiji manthuk. Ora kakean omong, Diman nggowo pacare iku nang warung sing cedek. Wis apal senengane, dadi ora usah ditakoni, langsung dienggokno ae. Mari mangan, Wiji Diman langsung balik. Lek mau Wiji mrengut ae, saiki wis iso mesem.

“Luwe ta mau?”

“Lha sampeyan kesuwen.”

“Iku mau mampir nang apotek, nukokno obat Rahmat. Areke mencret kaet awan mau.”

Wiji mecucu.

“Lek luwe ki yo mangan dhisik, gak usah ngenteni.

Wiji sik mecucu.

“Woo…sik mecucu ae. Cakot ganti kene ngko.”

Wiji mecucu tapi trus mesem sithik. Ora suwi mecucu maneh. Atine wis enakan. Wis ora necu maneh, ning sik isin kate mesam-mesem.

“Ambung?”

“Gah.”

“Wooo, iku mau wis nyakot ngunu. Ijoli.”

“Ojo nesuan, ngko meteng lho.”

Wiji nyawang Diman. Diman nyawang ganti karo mesem.

“Yo iso ae. Luwe trus nesu trus nyokot trus tak cokot ganti trus hehehe…”

“Mulih kono.”

Wiji nyurung Diman sing cengengesan cek ndang munggah nang montore. Wis cukup lek ketemu. Sukur iso nyawang ae wong loro iku wis seneng.

***

Advertisements

Bal-balan


sepak-bola
Enter a caption

“Goblok!”

Diman sing mau lungguh anteng nang ngarep tipi moro-moro mbengok banter.

“Matane nang ndi, bal sakmunu gedine, Cuk!”

“Pak.”

“Jancuk!”

“Pak!”

Wiji sing lagi nyapu nang sandinge bojone melu-melu mbengok akhire.

“Opo?”

Wiji nunjuk, karo matane, Tomin sing lagi nglesot nggambar nang ngarep sikile bapake. Ngerti maksude bojone, Diman langsung cengengesan.

“Lha goblok iku areke he…he…he…”

Wiji menteleng. Diman mesem. Akhire wong lanang iku mung ngukuri gundule karo mesam-mesem.

“Asu! Malah kegolan. Cuk, guoblok arek-arek iki!”

“Pak!”

“Acu.”

Diman misuh-misuh grup bal-balan senengane kebobolan, Wiji mbengoki bojone cek ora misuh, Tomin sing krungu bapake misuh melu nirukno. Krungu Tomin melu misuh Wiji mandeg lek nyapu. Wong wedok iku nyekel gagang sapune karo nyawang bojone.

“Lha emosi aku…”

“Nonton bal nesu-nesu ngunu yo mending nguras jeding kono.”

“Woo. Yo ngene iki jenenge seneng, cinta.”

“Cinta opo? Cinta kok nggarai ngamuk-ngamuk,” omonge Wiji ora gelem kalah.

“Justru cinta ki lek iso nggarai ngamuk, nesu, kecewa, ning pancet didelok, pancet disenengi. Yo koyok aku nang awakmu. Masio kon akeh mangane, le…rodok lemu, tukang ngomel, ning aku pancet nang kene, ngene iki lek gak mergo kepekso…eh cinta yo gak mungkin.”

“Onok ae alasane. Iku ditirukno anakmu.”

“Yo kene kancani nonton, gak misuh maneh ngko. Lek gemes kan iso nyakoti awakmu.”

“Emange aku debok, mbok ngge cakot-cakotan.”

“Lha sejak kapan debok dingge cakotan?”

Wiji nerusno lek nyapu. Wong wedok iku gemes karo bojone. Diman dhewe sik gemes karo pertandingan bal-balan sing ditonton nang tipi. Tim andalane malah kebobolan terus.

“Ee….eee, cuk, asu!”

“Acu yo, Pak.”

Tomin nirukno bapake maneh, nggarai wong lanang iku cengengesan maneh, isin karo bojone.

“Yo anake dijak dolen kono sik, diluk ae. Kurang setengah jam. Ngko tak tukokno sate wis, ya?”

“Iki sing ngresiki omah sopo?”

“Yo ngko mari ngene tak sapune.”

Wiji ambekan dowo. Wong wedok iku neleh sapune trus nyandak anake. Arek lanang sing lagi nyoreti buku gambar iku digendong, dijak tuku beras nang warung sebelah omah. Mari bal-balane entek, Diman sing sik mangkel mrengut ae.

“Lek cinta iku trus maleh nggarai mrengut ngunu iku?”

Diman ora nyauri. Wong lanang iku mangkel tim senengane ora mlebu final. Tomin wis turu. Omah wis sepi.

“Pijeti.”

“Nukokno sate ae gak sido kok njaluk pijet.”

“Lha wis mangan ngunu lho.”

“Lha kesuwen gak ndang mbok tukokno. Selak luwe.”

Diman mesem. Wiji mung mlerok. Wong wedok iku mbenakno selimute anake.

“Yo wis kene tak keloni. Ijole sate.”

“Malese.”

“Woo, mumpung aku lagi apikan iki.”

Wiji ora nyauri, wong wedok iku noto bantal, siap-siap ngletak.

“Yo wes aku manut mbok apakno,” omonge Diman maneh karo cengengesan.

“Tendang kene.”

“Mbok tendang, mbok jejeki, mbok ambungi, aku manut he…he…he…”

Males ndelok rupane bojone sing cengengesan ora jelas, Wiji langsung nyingkuri bojone, madep anake sing wis angkler lek turu.

Tamu


becak04
Sketsa “Becak” http://kumpulanlukisanindah.blogspot.co.id/

Wis pirang taun, Dek? Sepuluh taunan?”

Gurung onok, paling pitung taun.”

Mosok? Ketoke wis suwi nemen kene gak ketemu.”

Diombe, Mas.”

Bagus manthuk. Wong lanang iku nyandak gelas kopi sing disuguhno Wiji nang nduwur mejo.

Bojomu kerjo nang ndi?”

Lagi nggarap kursi. Mari ngene mulih, diluk maneh.”

Setengah hari?”

Maem. Ngko budal maneh.”

Ouh.”

Bagus nyawang Wiji sing lungguh nang ngarepe. Ora suwi wong lanang iku nyawang sekitare.

Omahmu wis enak, Dek.”

Dienak-enakno.”

Resik. Omah dhewe?”

Wiji manthuk.

Ciliko penting rijik ngene iki nyenengno, Dek. Wis kaane dhewe maneh, gak mumet cicilan.”

Jam sepuluh omahe Wiji didhodok uwong, tibake Bagus tonggone sing tau disiri biyen. Bagus sing biyen bagus, putih, kumis tipis, saiki ketok luwih ireng. Awake lek biyen nrincing saiki luwih lemu. Meh ae Wiji lali lek Bagus ora ndang ngenalno awake.

Saiki aku yo ngene iki, Dek, urip pindah-pindah. Biyen nyervis wis enak, cukup, tak tinggal mburu duwit ombo malah kapusan.”

Ora ditakoni Bagus cerito dhewe. Asline Wiji ora enak ati. Biyen ora tau cedek Bagus, sik ngesiri ae wis patah hati, saiki malah diparani plus dicurhati.

Sepurane yo, Dek. Rasane lego ae onok sing gelem ngrungokno.”

Wiji manthuk.

Bojo gak iso diarepno. Anak yo sik cilik, gak ngerti susahe wong tuwo. Kaet wingi kok eling awakmu ae, nganti kegowo ngipi barang. Nekad ae tak goleki, jare koen nang Surabaya. Ndilalah yo iso ketemu.”

Wiji sik meneng. Wong wedok iku ora ngerti kate nyauri opo. Kadang manthuk. Kadang mung hoah-hooh.

Aku kaet ngerti lek awakmu seneng aku mari aku rabi, Dek. Gak nyongko…”

Raine Wiji langsung ambang krungu omongane Bagus. Liyane bapak karo emake rumangsane yo ora ono sing ngerti. Pas Bagus rabi, Wiji ora teko. Arek wedok iku milih lungo, golek kerjoan nang Surabaya. Tibake nang omah berita lungone dadi berita dheweke minggat mergo patah hati ditinggal rabi Bagus.

Lek aku ngerti, aku milih awakmu, Dek.”

Rasane kudu nyemplung nang jeding ora metu-metu maneh. Masio kedadean wes taunan ning diomongno langsung karo uwonge nggarai Wiji isin. Saiki dheweke wis nduwe anak bojo, Bagus wis suwi ilang soko pikirane, uripe. Wong yo mung ngesiri ae.

Bojoku minggat, Dek, milih lanangan sing sugih. Gak kuat urip soro. Lha aku biyen yo wis penak, ning kae senenge nuntut. Njaluk montor, njaluk omah, sak dek sak nyet. Bayarane wong nyervis iku piro, mbarang-mbarang kan yo alon-alon, siji-siji.”

Sing uwis yo uwis, Mas.”

Akhire Wiji ngomong rodo dowo. Maksude cek Bagus ora nggowo-nggowo sing uwis.

Saiki aku gak kumisan maneh, Dek.”

Karo ngomong raine Bagus dadi isin-isin. Ora mung Bagus, Wiji selot isin maneh. Kok iso-isone Bagus ngerti perkoro kumis. Pingin misuh yo ora mungkin. Kate ditinggal ngalih yo ora mungkin sisan. Akhire Wiji mung misuh nang njero ati, gemes dhewe.

Bojomu kumisan gak, Dek?”

Durung Wiji nyauri, soko lawang Diman njebus. Wong lanang sing kate leren karo mangan iku ora ketok kaget ndelok ono tamu nang omahe. Wiji langsung ngadeg ngerti bojone teko.

Iki bojoku, Mas.”

Wiji ngenalno Diman nang Bagus. Wong lanang loro iku salaman.

Tak tinggal adus sik, Mas, kecut iki.”

Halah gak popo, aku gak suwi kok. Iki kate mulih yoan.”

Ora sido ngalih, Diman akhire lungguh. Wiji pamit mlebu kate ngawekno wedang dingge bojone.

Kerjo nang ndi?”

Serabutan, Mas. Iki lagi nggarap kursi. Wis suwi, Mas?”

Jam 10-an mau. Rong dino aku nggoleki akhire temu. Lek aku dolan-dolan lak yo gak popo tho?”

Gak popo, wong dolan mosok gak oleh.”

Bagus mesem. Nang pawon Wiji nggawe wedang karo nguping omongane wong lanang loro iku. Pas Wiji metu nggawakno wedange bojone, Bagus pamit mulih.

Kok kesusu, Mas, gak maem sisan ta? Wis wayahe maem iki.”

Gak, Dek, suwun. Kapan-kapan tak dolan rene maneh.”

Mari Bagus pamit. Wiji nyiapno panganan dingge bojone. Diman leyeh-leyeh karo nyruput wedange.

Cie diparani pacare.”

Pacare sopo?”

Pacarmu, mosok pacarku.”

Wiji meneng ae.

Ngunu iku biyen sing nggarai sampek ngipi-ngipi?”

Embuh.”

Cie…isin.”

Iso meneng gak?”

Wiji nesu. Wong wedok iku males digudani bojone. Ndelok bojone nesu Diman malah cengengesan, kesenengen.

Kumis iso dipotong, ganteng iso ilang…”

Tapi elek awet,” saute Wiji.

Ho oh, koyok awakmu,” ganti Diman nyaut.

Amplop Putih


father&daughter
Father & Daughter karya Michaël Dudok de Wit

 

Ketemu ora sengojo nang pinggir kali, masio yo sing diarepno, bengine Wiji ora iso turu. Arek wedok iku eling omongane bapake, eling rupane Bagus. Sakjane ngunu Bagus dudu mung tonggo. Arek lanang sing umure bedo rong taun karo Wiji iku biyen kakak kelase nang sekolah. Dadi ora ujuk-ujuk Wiji seneng Bagus, ning mulai kroso pas kapanane Wiji nonton bal-balan kampung.

Bagus salah siji kiper andalan. Ndelok Bagus sing lincah, ndelok kumise Bagus, nyawang eseme, rosone Bagus dudu wong anyar nang uripe. Rumangsane ngunu Bagus wis tau ono nang uripe Wiji, mbuh kapan. Pas ngerti Bagus seneng mancing, podho karo bapake, Wiji selot seneng. Ora salah pilihane. Pas krungu tanggapane bapake nang kali mau, Wiji selot yakin.

“Turu, wis bengi.”

Soko kamar sebelah, Emake Wiji mbengoki anake. Dudu mergo anake nglamun lek emake nganti ngerti anake durung turu. Ning mergo suwarane radio sing banter, ketambahan suwarane Wiji sing glibak-glibuk nang kasur miring ngiwo nengen sing nggarai emake grisenen.

“Jarno ae.”

“Jarno yok opo. Wis bengi iki.”

“Jaremu jarno anake koyok ngunu, biasa.”

“Iyo, seneng arek iku biasa. Tapi yo gak mbrebeki bengi-bengi ngene.”

Wiji mateni radione. Lampu kamar sing mau sik padang dipateni sisan. Sik durung iso ngilangno kumise Bagus soko lamunane, Wiji nutup raine atek bantal. Meh sak jam glibakan akhire arek wedok iku merem.

“Ayu men, kate sekolah?”

“Mosok macak ngene kate sekolah?”

“Lha kate nang ndi?”

“Melu bapak.”

“Heh?”

“Gak oleh?”

Bapake Wiji mung ngukuri gundule, masio ora gatel. Wong lanang sing penggaweane bakul ayam potong nang pasar iku rodo kaget. Isuk-isuk anake wis macak ayu, njaluk melu nang pasar. Dipikir yo seneng ae, ono sing ngewangi, ono sing ngancani, ning ora biasane.

“Budal!”

Wiji munggah nduwur obroke bapake. Sakjoke wis gadis, Wiji ora gelem lek numpak nduwur obroke bapake, isin. Biasane lek kate ngewangi bapake dodolan Wiji milih nyusul, budal dhewe mlaku, lek ora numpak sepeda.

“Sayang bapak?”

Wiji ora nyauri. Arek wedok iku mung mesem karo cekelan wetenge bapake soko mburi. Nang pasar Wiji sik mesam-mesem. Wong-wong nang pasar sing dodolan sandinge bapake melu nggumun, ning yo melu marem. Wiji dudu ora ono sing seneng, ning arek wedok iku terkenal judes. Ojo kok mesam-mesem, ditakoni arek lanang ae ora tau disauri. Nyaurono sekecap rong kecap karo mrengut.

“Pak, aku mulih dhisik ya.”

“Ho oh. Iki yo diluk maneh kok. Kate lungo?”

“Gak. Ngewangi mak’e umbah-umbah.”

“Oke.”

Wis cukup lek ngewangi bapake, Wiji pamit mulih. Sak durunge mulih, arek wedok iku mampir tuku jajan dingge emake. Mlaku soko pasar nang omahe, Wiji nglewati nggone Bagus sing digawe buka servisan.

“Dek…Dek Wiji!”

Wiji noleh. Bagus ngawe-ngawe soko mburi mejo servisan. Ngerti diceluk, Wiji langsung moro nyedek.

“Ko pasar?”

Wiji manthuk.

“Kate mulih?”

Wiji manthuk maneh.

“Nitip dingge bapak karo ibumu yo,” Bagus ngelungno amplop putih plastikan.

Wiji nampani karo nyawang amplop nang tangane.

“Gak rame-rame, undangane siji ae yo, Dek. Awakmu moro ae, ning sepurane gak onok undangan khusus. Dadi siji ae karo bapak ibumu.”

Masio durung dibuka Wiji wis ngerti isi njero amplop putih iku. Arek wedok iku mung manthuk trus mlaku mulih. Nang omah amplop putih sing digowo diteleh nang nduwur mejo, ora dibuka.

“Kaet kapan iku?”

“Yo kaet mulih soko pasar mau.”

“Ora usah nyiapno panganan dingge bengi iki, Mak.”

Emake Wiji manthuk. Wong wedok iku wis paham karepe bojone. Mulih soko pasar Wiji ngewangi umbah-umbah. Ora mung umbah-umbah, jedinge dikuras. Mari nyandak kumbahan karo ngresiki jeding arek wedok iku ngepel. Ono ae sing dicekel. Omahe masio ora tahu kemproh ketok selot resik.

“Kapan iku undangane?”

“Minggu ngarep.”

Wiji lagi nang kamar, kaet ae adus pas bapake ndodok lawang kamar.

“Onok jaranan nang lapangan. Ayo nonton.”

Durung Wiji nyauri, bapake omong maneh.

“Jagung bakare gedi-gedi. Bapak mau lewat kono, jan sip. Martabake ambune…hmmm, jos wes,” omonge karo ngewei jempol.

Wiji nyawang bapake. Arek wedok iku akhire setuju melu bapake. Nang dalan, nang boncengane bapake arek wedok iku mung meneng. Wis mari ndelok jaranan, wis entek jagung telu, martabak gedi siji, wong loro iku akhire mulih. Ora langsung mulih, Bapake Wiji muter montore ngubengi kampung.

Bengi, lampu dalan ora akeh ning bulan sing lagi buder nggarai padang. Ora mung Wiji, bapake yo melu meneng. Wong lanang iku mung ngubengno montore, muter-muter lewat dalanan kampung ngganti kampung sebelah. Koyo sing biasane dilakoni kaet cilikane Wiji, mubeng-mubeng montoran. Ora kuat ngempet atine, Wiji ngrangkul bapake soko mburi. Arek wedok iku mbrebes.

***

Mancing Kumis


MP-075-Lukisan-Memancing
Lukisan Memancing oleh milieArt

Jenenge arek wedok, sik kaet ngrasakno seneng karo arek lanang, polahe malih rodo ora biasa. Ora biasane ora mung seje koyo mbendinane ning ono sing seje dhewe alias ora podho karo lumrahe koncone. Mbalik nang model areke dhewe-dhewe. Iku ngunu sing saiki dirasakno Wiji. Wis oleh kesempatan iso ketemu, ngobrol, karo sing lagi disenengi, tibake hasile ora tepak, ora koyo sing dikarepno. Pingine iso alus dalane, eh malah kisinan mergo njlungup nang ngarepe.

“Iku anakmu gak popo ta, Mak?”

Bapake Wiji sing lagek teko soko pasar, leyeh-leyeh nang nduwur lincak, nggumun ndelok anake.

“Lha lapo emange?”

“Tontoken iku ta lah. Biasane lak prengat-prengut, iku mesem-mesem dhewe. Biasane kon ngewangi dadak mbengoki sik, iku langsung budhal.”

“Yo wingi-wingi kan sekolah, kesel. Saiki kan wis nganggur.”

“Mosok ngunu.”

Ora nerusno lek komentar, bapake Wiji nyandak kopi sing wis disiapno bojone.

“Sithik men lek maem.”

Bengi wayahe mangan bareng, Wiji sing biasane ngentek-ngenteki bengi iki mung mangan sak entong.

“Wis wareg.”

Krungu saurane anake, Bapake Wiji ketok kaget. Ora lumrah lek anake wedok iku ngaku wareg.

“Mau wis njajan ta?”

“Gak.”

Mari mangan, males ditakoni bapake, Wiji ndang nyandak piringe. Dikorahi piringe karo piring gelas bapak emake sisan trus budal mlebu kamar. Arek wedok iku gletakan karo ngrungokno radio.

“Njaluk rabi ta iku?”

“Sopo?”

“Anakmu. Sopo maneh?”

“Rabi karo opo? Pacar ae gurung nduwe kok. Lagian sik sakmunu, ojo kesusu dirabekno, Pak.”

“Lho gak kesusune ngunu, aku iki lak nakok sih. Tingkahe iku gak koyok biasane.”

Emake Wiji sing sik lungguh-lungguh karo bojone mung iso ambekan rodo dowo. Wong wedok iku dudu ora ngerti opo sing lagi dirasakno anake.

“Lagi ngesiri arek ketoke. Jarno ae lah, Pak, ancen wis umure arek semono ngrasakno demen arek lanang.”

“Lho iyo, ngerti. Ning opo gak pingin ngerti sopo, yok opo, ngko gek salah dalan.”

“Halah yo gak. Koyok gak ngerti arek iku ae. Sedino rong dino gak seneng mangan, tontok ae mene lak keluwen. Jarno ae, tiwas isin ngko areke.”

Krungu saurane bojone, Bapake Wiji mesem. Ngeling-eling jaman nom-noman biyen. Ngrasakno seneng uwong iku ancen nggarai uwong malih, ora koyo biasa.

“Sik libur?”

Wiji manthuk.

“Melu bapak ta?”

“Nang ndi?”

“Mancing.”

“Males. Panas.”

“Mosok tau bapak mancing nang panas-panasan. Iki nggone sip, sik anyar. Eh, tapi yo wis mayan akeh sing ngerti sih. Wingi onok arek rono pas bapak nontok. Sopo iku jenenge, tukang dandan tipi kae.”

Wiji sing mau aras-arasen ngrungokno bapake, males dijak mancing langsung ombo motone. Arek wedok sing mau lagi mentelengi tipi iku langsung noleh nang bapake.

“Iyo sih, mosok anak wedok dijak mancing. Wis gede sisan…”

“Kapan?”

“Yo ngko, jam-jam telunan cek gak panas.”

“Budal.”

Mari nyauri bapake, Wiji langsung ngadeg trus mlebu kamar. Ndelok polahe anake, Bapake Wiji langsung mesem.

“Ojo aneh-aneh, Pak.”

Emake Wiji sing mari teko soko omahe tonggone langsung ngelingno bojone.

“Aneh opo?”

“Lha sampeyan lapo mesam-mesem ngunu? Mesti sampeyan nduwe rencana…”

“Yo jelas nduwe.”

“Iku ngko lek sampek gak tepak malah areke ngamuk.”

“Gak. Tenang ae. Mung pingin ngerti thok. Sante.”

Panggon apik sing diomongno Bapake Wiji ora ngisor jembatan. Panggone ancen enak, ono wit-witan rodo akeh dadi ora panas. Ngisor wit yo ono suket sing ketok ijo.

“Sip kan?”

Wiji mung manthuk. Ora melu bapake sing langsung nyiapno peralatan mancinge, Wiji golek nggon dingge lungguh.

“Kono ae, resik. Iwake yo akeh.”

Manut bapake, Wiji melu bapake sing mulai mlaku nggolek nggon mancing.

“Nggowo jajan gak iku mau?”

Wiji manthuk. Bapake Wiji melu manthuk, seneng. Wong lanang iku wis biasa mancing karo anak wedoke iku. Kaet Wiji cilik wis biasa dijaki bapake mancing. Panganan, omben, kadang yo dolanan, ora tau lali digowo. Ning sakjoke Wiji selot gede, Wiji jarang melu bapake mancing maneh. Paling sesasi pisan.

Biasane pas jaman sik cilik, lek bapake mancing, Wiji dolanan nang sandinge. Kadang adus, kadang mung nglangi-nglangi ora jelas. Kadang yo dolanan omah-omahan, sak onone, sak senenge. Masio mung karo bapake, arek wedok iku iso dolanan dewe.

“Loh, sampeyan nang kene, Dek?”

Wiji sing bosen ngenteni bapake mancing mlaku-mlaku nang pinggir kali. Arek wedok iku kaget pas moro ono sing nyopo.

“Sori…sori, kaget yo.”

Raine Wiji langsung abang, kaget, isin.

“Karo sopo?”

“Bapak.”

Bapake Wiji sing ora adoh soko anake iku mung nyawang sediluk.

“Pak.”

Arek lanang sing ora liyo tukang servis tonggone iku nyopo. Bapake Wiji manthuk karo mesem sithik. Mari nyopo bapake Wiji, arek sing jeneng Bagus iku nggolek nggon dingge mancing.

“Wong sing seneng mancing iku mesti sabar.”

Wiji sing mbalik nyanding bapake akhire mung lungguh-lungguh.

“Bojone yo kudu sabar. Mancing ki guduk mergo males, ning rekreasi, hobi, nglatih kesabaran, ngedem pikiran. Sukur-sukur oleh iwak, iso dingge lawuh anak bojo.”

Dikandani bapake rodo dowo ngunu iku bagine Wiji ora biasa, ning yo meneng ae.

“Wong lanang iku sing penting ngerti tanggung jawab. Wong yo mung mancing iwak, gak mancing cewek. Rupane mirip lele yo?”

Kaget ditakoni bapake, Wiji mung iso mlongo.

“Hehehehehe. Kumise. Mirip Pak e jaman nom-noman mbiyen, lekas metu kumise aku biyen yo manis ngunu.”

Wiji sing mulai dong omongane bapake langsung abang raine. Arek wedok iku isin ning ora iso nyauri opo-opo.

“Gak luwe?”

“Luwe.”

“Tumbas sate yuk. Onok warung sate jos.”

Wiji manthuk. Ora nunggu oleh iwak, Bapake Wiji langsung ngringkesi perkakas mancinge. Wiji ngewangi bapake. Ndelok Wiji karo bapake ringkes-ringkes, Bagus mung nyawang soko adohan. Arek lanang iku rodo heran ndelok anak bapak iku ketok seneng, mesam-mesem.

Susu Satu


gfgf
Lukisan “Ibu dan Anak” karya Basuki Abdullah

 

Sakjoke nduwe anak, Wiji karo Diman sing biasane kerep dolan-dolan malih rodo jarang iso metu bareng. Ojo’o dolan adoh, nang tonggo ae ora suwi-suwi, paling lek pas ono acara tok ae. Nduwe anak bayi akeh pantangane, jare wong tuwo. Ning dudu mergo pantangan lek Wiji utowo Diman metu bareng nggowo anake, ningg mergo sing jenenge Tomin lagi seneng-senenge mlaku, ndemoki karo ngemploki opo ae sing dieruhi.

Saiki Tomin wis umur 18 sasi, wis pinter mlaku, omongane wis genah masio sik sak kecap rong kecap. Dadi wong tuwo anyar ora mung kudu luwi perhatian nang anake sing durung dong bahaya, lara, ning yo kudu sabar nyauri lek anake takok opo ae.

“Iti opo?”

“Sutil. Ojo dicekel, sik panas.”

“Iti?”

“Wajan. Sik panas iku. Kono nang ngarep, ojo nang pawon. Karo Pak’e kono lho,” omonge Wiji nang anake.

Minggu isuk, nang omahe Wiji wis rame. Anake wis tangi. Bojone lagi dandan-dandan montor. Wiji dhewe lagi umek masak. Dikandani emake, Tomin sik ae ora gelem ngalih. Arek lanang iku malah ngrangkul emake sing lagi ngulek sambel.

“Iki pedes, ngko kenekan. Kae lho Pak’e mbenakno montor, diewangi kono.”

Krungu lek bapake lagi nyekel montor, Tomin akhire gelem ngali, mlaku nang ngarep marani bapake.

“Iti opo?”

Ndelok bapake lagi umek karo montor, arek cilik iku melu-melu. Tangane njupuki perkakase bapake sing ting slengkrah.

“Lho wis tangi tho,” omonge Diman ndelok anake wis nang sandinge.

“Iti opo?” Tomin takok maneh.

“Obeng.”

“Iti?”

“Palu.”

“Iti, Pak?”

“Graji. Ojo, kenek tangane ngko. Dolenan iki ae.”

Diman njupuk graji soko tangane anake trus nyekeli anake serbet.

“Diserbeti montore cek resik. Ngko lek wis resik dingge muter-muter.”

“Sepur?”

“Ho oh, nontok sepur.”

Manut omonge bapake, Tomin mulai nyerbeti montore bapake. Diman sing ndelok anake kesenengen. Lumayan, anteng trus yo ngewangi ngresiki.

“Iti opo?”

Kesenengen karo gaweane, Diman ora ngerti lek anake wis ganti dolanan. Jenenge arek cilik gampang bosen. Ora disauri bapake, Tomin ganti dolanan liyo. Arek lanang iku wis ora nang sandinge bapake maneh.

“Lah, kok koyok ngunu rupamu? Pantes anteng gak onok suwarane. Tontoken ta, Pak, anakmu iku.”

Dibengoki bojone, Diman kaet sadar anake ora nyekel serbet maneh. Arek lanang iku lagi dolanan oli.

“Yok opo iku lek ngresiki. Adusono kono, Pak.”

Ora melu nesu, Diman malah kudu ngguyu ndelok rupane anake sing gluprut oli.

“Woo, malah ngganteng lek ngene iki. Kate dadi tentara?” omonge nang anake karo digendong.

“Ganteng opo, koyok bedes ngunu.”

Ora ado soko omahe Wiji Diman, ono tonggo anyar. Podo koyo Wiji Diman, tonggo anyar iku yo sik keluarga anyar. Sik manten anyar, durung nduwe anak. Tonggo-tonggo sebelah podo nyambangi, ndolani. Awan mau Wiji dikandani tonggone iku, dikon moro mergo ono bancakan, nylameti nggon anyar.

Tomin durung turu, gelem ora gelem Wiji Diman ngajak anake. Cek ora playon, Wiji nggendong anake lanang iku. Ning jenenge arek, akeh uwong, akeh konco yo ora gelem meneng. Pingin melu dolanan. Akhire Tomin didukno karo Wiji. Arek lanang iku dolanan karo konco-koncone. Wong sik tuwo-tuwo lungguh glesotan nang karpet, ngedep panganan karo ngobrol.

Kesel dolanan, Tomin mbalik nang bapak emake. Ora lungguh, arek lanang iku mung glendotan nang bapake sing lungguh sandingan karo emake.

“Maem iki purun?” towo sing nduwe omah.

Tomin nyawang emake. Wiji kedep. Tomin manthuk, gelem.

“Pintere. Umur pinten niki, Mbak?”

“Siji setengah.”

“Ketoke antep. Seneng maem.”

“Yo onok sing diturun,” saure Diman.

Wiji mung mlerok. Wong-wong podho mesem.

“Iti opo?”

“Gedang goreng.”

Tomin manthuk-manthuk karo ngemplok gedang.

“Iti susu satu. Iti susu dua…”

Ora mung njenengi, Diman nyekel dodone emake karo ngitung. Kaget karo polahe anake, Wiji langsung abang raine.

“Wouh onok nomere tho. Susune sopo iku nomor siji?” takone tonggone.

“Susutu,” saure Tomin.

“Lha susune bapakmu sing nomer piro?”

“Susu wedhus,” saute Wiji sing langsung nggarai wong singg krungu ngguyu kabeh. Diman mung cengengesan .

 

Kumis


style rambut bun dan jenggot

“Banyune gek diangkat, wes umup iku.”

“Kumkumanmu kae dicandak, rusak kain lek kesuwen ngekum ngunu iku.”

Embuh wis ping piro ae emake Wiji ngomel, ning sing diomeli meneng ae. Ora koyo biasae lek diomeli prengat-prengut, iki malah ketok mesam-mesem.

“Woo, panas arek iki.”

Kaet tangi isuk, Wiji sing biasane langsung keluwen, isuk iki ketok seger rupane. Arek wedok iku raup trus moro nang pawon, lungguh nang amben ngancani emake sing umek masak. Dina Minggu, sekolah libur. Ujian akhir yo wis mari, garek ngenteni hasile. Wiji wis ora tahu dibengoki emake kon sinau. Ora perlu dibengoki kon ndang budal sekolah. Pengaweane saiki lek isuk ngewangi emake. Kadang ngewangi bapake sing dodolan pithik nang pasar.

“Gek diulek iku sambele.”

Ora nyauri Wiji langsung nyandak ulekan. Dudu mung menenge anake sing nggarai emake Wiji ngroso aneh ning rupane anake sing kaet mau mesam-mesem dewe.

“Sate wedhus enak ketoke iki, rek.”

“Ndi, Mak?”

“Lek ngomongno panganan ae langsung nyaut. Koen ki lapo?”

Wiji cengengesan, isin. Digudo emake, ketemon lek lagi seneng atine arek wedok iku langsung abang raine.

“Mak, radione kae kok suwara gak enak yo. Grak-grok ngunu. Biasane kan nggak ngunu ya, Mak?”

Emake Wiji ora langsung nyauri. Nduwe anak sing wis prawan, emake Wiji ngerti opo sing lagek dirasakno anake.

“Wis dicek bapakmu ta?”

“Jare Pak e gpp. Tapi suwarane gak koyok ngunu biasane.”

“Yo jajal digowo nang tukang servis kono, be’e iso didandani.”

“Ho oh.”

Mari nyauri emake, Wiji mesam-mesem maneh. Arek wedok iku ora iso ndelekno roso seneng atine. Emake mung gedheg.

Mari ngewangi emake, Wiji mangan trus adus. Sik rung mari lek seneng atine, arek wedok iku mesam-mesem nang ngarep koco.

“Apane sing rusak, Dek?”

Tukang servis sing diparani Wiji ora patio adoh saka omahe. Wiji sing biasa mlaku lek marani bapake nang pasar mesti nglewati.

“Dek?”

Wiji sing mau meneng ae glagelap diceluk.

“Opo, Mas?”

“Radione opo’o?”

“Ouh, anu, suwarane gak enak.”

Wiji mesem. Arek lanang sing ngadek nang ngarepe ndemoki radione.

“…pun ada bayanganmu, ke mana pun ada bayanganmu… “

Radio sing disetel tukang servis, dingge njajal suwarane langsung nyanyi banter.

“Ngene iki?”

Wiji manthuk.

“Mungkin kamarmu sing kurang apik sinyale, Dek. Jajal rodok duwur lek neleh radione. Iki gak popo.”

“Ouh. Piro, Mas?”

“Gak usah, gak rusak iki.”

“Atiku sing rusak, Mas.”

“Apane, Dek?”

Wiji sing ora sengojo nyauri langsung kaget. Untung suwarane lirih dadi tukang servise ora krungu opo sing diomongno.

“Suwun ya, Mas.”

Wiji nampani radio karo mesem.

“Iyo. Wis gak sekolah ta iki?”

“Ho oh, garek pengumuman.”

“Ouh. Kate nerusno opo kerjo?”

“Gurung ngerti. Ketoke kerjo ae.”

Lagi mulai omong-omongan, ono wong moro nggowo tipi. Tukang servis sing mau ngobrol karo Wiji ganti ngomong nang pelanggane. Wiji sing wis ora nduwe keperluan maneh akhire mulih. Ning mergo ora ati-ati, arek wedok iku lali lek posisine luwi duwur timbang dalan. Arek wedok iku njlungup sak radione.

“Ati-ati, ngko tibo.”

Wong lanang sing kaet teko nggowo tipi servisan langsung nulungi Wiji. Tukang servis sing ngadeg nang mburi mejo mung iso ndelok.

“Yo wis tibo iki,” saure Wiji karo mrengut.

“Gak popo ta, Dek?” takone tukang servis.

Wiji gedheg. Arek wedok iku ngresiki sikil karo rok e sing reged. Larane ora sepiroo, isine iku. Ora suwi-suwi, Wiji langsung mulih. Arek wedok sing kisinan iku setengah mlayu cek ndang tekan omahe. Nang omah arek wedok iku langsung mlebu kamar. Radione diteleh nang kasur. Lek kaet isuk arek wedok iku mesam-mesem, saiki arek wedok iku ketok mrengut.

“Gak ngerti opo’o, Mas, sakjoke kenal sampeyan rasane aku pingin sayang.”

“Kok iso?”

“Embuh. Mungkin iki jenenge cinta.”

“Hahaha iso ae.”

“Temenan, Mas. Ndelok kumismu, eh, ndelok sampeyan, rasane aku ingin mencintaimu.”

“Hahahaha awakmu kok lucu sih, Dek.”

“Mas, bolehkah aku sayang?”

“Gak oleh, Dek, sik cilik!”

Wiji sing mari kisinan ndekem nang kamar tibake keturon. Emake sing kate nglebokno klambine anake nang lemari lungguh nyanding anake sing lagi nglindur.

“Prawan yahmene turu, gak ilok. Raup kono.”

 

Poso


quit-smoking-sketch
Comic Sketch of Quit Smoking from pencilshades.wordpress.com

“Pak, tangi.”

“Hmmm…”

“Pak…”

“Diluk engkas.”

“Yo selak azan.”

Sing jenenge Diman ancen paling angel dikon tangi. Bolak-balik diceluki bojone mung ham hem ae ora ndang tangi.

“Ngko gak komanan ngrokok mbuh.”

Wiji sing wes nyiapno panganan dingge saur akhire budal dhisik nang mejo makan. Wong wedok iku langsung telap-telep mangan.

“Jam piro iki?”

“Setengah limo,” saure Wiji sak kenek e.

“Wooo, ditakoni temenan kok.”

Karo sik setengah merem, Diman melu lungguh. Wong lanang iku nyandak gelas nang ngarepe.

“Kopine keri, iku sing rodok manis sik.”

Krungu omongane bojone, tangane Diman langsung pindah njupuk sigaran semangka nang mangkok. Wong lanang wedok iku akhire podo anteng mangan. Mari mangan, sik ono wektu, Diman ngenteni subuh karo ngentekno kopi rokoke. Matane sing mau angel melek saiki wes padang, ombo. Bojone sing kaet korah-korah saiki wes ganti nyandak kumbahan.

“Turu neh ae, sik peteng ngene.”

“Peteng apane, wes rame ngene kok.”

“Yo rame suwaramu. Iku sik jam limo.”

“Sisan, mumpung sik wareg.”

Lek bojone budal mlungker maneh, ngeloni anake sing sik turu, Wiji nerusno lek tandang pengawean omah. Wong wedok iku marekno kumbahane, mepe klambi trus nyapu-nyapu ngresiki omah.

“Mak, maem.”

“Tangane diresiki sik, isuh sik.”

Tomin mlayu nang pawon. Arek cilik iku ngisuhi tangane trus mlayu mlebu maneh marani emake.

“Mak e gak maem?”

“Poso.”

“Aku yo poso.”

“Ho oh.”

Tomin sing wes biasa maem dewe lungguh anteng nang kursi. Wiji wes nyiapno panganan dingge anake sing sik durung melu poso iku.

“Mak e gawe es?”

“Ho oh, ngko sore tapi.”

“Caiki ae.”

“Yo ngko ae, sik isuk ngene kok.”

“Aku uwun.”

“Iyo, ngko.”

“Caiki.”

“Maem buahe ae ya?”

“Kalo cirup.”

“Ho oh, dikei sirup.”

Krungu saurane emake, matane Tomin blalak-blalak kesenengen. Wayahe poso ngene, emake mesti nyiapno buah-buahan nang kulkas sing biasa digae es dingge buko. Wiji njupukno sigaran buah sisa saur mau, diwadahi mangkok trus dikei susu karo sirup.

“Segel.”

“Mak gelem?”

“Poso.”

“Aku gelem.”

Tomin nerusno lek mangan. Wiji sing wes mari mberesi omah mbuka-mbuka majalah lawas. Wong wedok iku lagi nggoleki resep masakan. Poso ngene pengawean wes diberesi kaet isuk dadi awan akeh nganggure. Ngoleki resep trus dingge blajar masak panganan anyar. Nang panggone kerjo, Diman koyo biasa nggarap kerjoane.Poso ngene pesenan perkakas luwih akeh timbang sasi-sasi liyane. Wong-wong akeh sing podo pingin nganyari perkakas omah.

“Leren sik, Man.”

“Ho oh,” saure Diman karo sik umek nang gaweane.

Lek lagi rame ngene, Diman biasa diewangi koncone. Kadang Arif, kadang Mukti. Dino iki Diman diewangi Mukti.

“Lha Arif ki kapan balike?”

“Gak ngerti, wingi sih ngomong mulih telung dino.”

“Bablas mesti kae, gak ngerti lagi akeh gawean ngene.”

“Yo gak popo, lagi kangen omah be’e.”

“Mikir kangen sih kangen, ning lek butuhe wes cukup.”

Diman mesem. Wong lanang iku maklum lek koncone ngomel. Garapan lagi akeh, kabeh njaluk cepet, njaluk didhisikno mergo pingin ndang nganyari, ning tenagane kurang. Masio posoan, lek wes ngene iki mesti ora iso mulih cepet tapi malah nglembur.

“Poso ta?”

Diman ora nyauri, mung mesem.

“Iki mau digawekno bojoku gedang goreng. Be’e gelem.”

Mukti mbuka wadah panganan sing digowo soko omah. Diman mung nyawang sediluk trus balik kerjo maneh.

“Sepurane, kaet teko. Emakku awake gak enak, njaluk ditunggoni.”

Ora krungu suwara wong teko, moro-moro Arif njebus. Mukti sing lagi ngenakno mangan gedang goreng karo Diman sing lungguh nggarap gawean langsung noleh, nyawang.

“Emakmu opo gendakanmu?” takone Mukti nggudo.

Arif ngukuri gundule karo mesam-mesem cengengesan. Ora ndang nyandak gawean, wong lanang iku melu lungguh sandinge Mukti trus nyomot gedang goreng.

“Enak.”

“Yo jelas enak, gratis.”

Arif cengengesan maneh. Mari sak emplokan, wong lanang umur wolu likur taun iku ngetokno rokok soko kantong celonone. Ora suwi dheweke wes ngenakno nyedoti rokok.

“Leren sik, Mas,” omonge Arif nang Diman.

“Woo arek gak sopan. Diman iku poso, malah pamer rokok.”

“Lha sampeyan dewe, mangan gedang goreng nang ngarepe,” omonge Arif ora gelem kalah.

“Wong lanang poso ki sing abot guduk panganan, tapi rokok.”

“Mosok ngunu. Iyo ta, Mas?” takone Arif karo cengengesan nang Diman.

Diman sing mau mung meneng ae akhire melu nyedek. Wong lanang iku ngelap kringete.

“Sik onok rokoke?” takone nang Arif.

Ora nyauri, wes paham, Arif langsung ngetokno rokok soko bungkuse trus dikekno Diman. Wong lanang telu iku saiki lagi ngenakno leren karo rokokan.

Pait


K
Lukisan “Pasar” karya Bangun Asmoro (mutiartgallery.com)

“Pak, tangi. Aku kate lungo.”

Minggu isuk omahe Diman wes rame karo suwarane Wiji. Wong wedok iku ketok sibuk kaet tangi. Anake sing mau merem nang sandinge bojone wes tangi.

“Pak, gek ndang kok,” omonge Wiji karo ngoglek-oglek lengene bojone.

“Hmmm….”

Ora melek, Diman mung dehem. Wiji nyandak anake. Arek lanang iku diadusi.

“Pak, selak kawanen iki ngko. Wes dienteni aku.”

Ndelok bojone sik ngenakno merem, Wiji sing wes mari ngadusi anake, ngomel maneh. Tomin wes wangi. Arek lanang iku lagi diklambeni emake.

“Pak, aneke ditunggoni. Kae wes tak dusi, ndang.”

Ndelok bojone sik ora obah soko kasur Wiji selot banter lek mbengoki. Wong wedok iku gemes. Diman sing wes melek akhire tangi. Krembuk-krembuk wong lanang iku metu soko kamar, nggoleki anake. Tomin sing wes ganteng lagi lungguh ngedep piring nang ngarep tipi. Diman nyedeki anake trus gletakan nang sandinge.

“Enake rek, Pak e mbok nyuwun.”

“Ojo,” saure Tomin karo ngenakno lek mangan.

“Sithik ae, Pak e rong dino gak maem iki. Luwe,” omonge Diman nggudo anake.

“Pait iti,” saure Tomin.

Ndelok anake sing ketok nggemesno lek mangan, Diman melu gemes. Arek lanang iku diambungi sikile karo bapake. Tomin sing keri kroncalan karo nyurung raine bapake.

“Pupune enak iki, empuk. Tak maeme,” Diman sik ae nggudo anake.

“Emoh. Gak enak iti, pait.”

Wiji sing wes mari lek dandan metu soko kamar karo mbenakno rambute. Diman sing ngambu wangi langsung noleh nggoleki ambune. Ndelok bojone sing wes dandan ayu, wong lanang iku langsung melek ombo.

“Kate nang ndi?” takone.

“Mau lak wes dipamiti. Makane ndang tangi. Wes telat iki, selak dienteni Yu Mi.”

“Kapan lek pamit?”

Wiji sing wes meh metu langsung mandeg. Wong wedok iku mbalik nyawang bojone sing wes ngadeg nang sandinge.

“Kaet mau isuk dipamiti ngunu kok. Anake ojo lali dijak dolan, Pak. Ngko jam rolas yo wes mulih.”

Diman kate protes ning lambene wong lanang iku mung mangap ora ngetokno suwara. Salahe dewe kaet isuk ditangekno bojone ora obah. Dijak omong yo ora krungu mung ham hem ae. Diman nyawang anake, Tomin sik ngenakno mangan.

“Pak ndelok sepul.”

“Yo sik, Pak e tak adus.”

Krembak-krembuk Diman budal nang jeding. Wong lanang iku sik aras-arasen. Selot males sisan ditinggal bojone lungo. Mari adus Diman nyandak sepeda motore. Karo anake wong lanang iku budal nang stasiun.

“Mapak Mak e yuk,” anake Diman nang anake.

“Mak e ndi?”

“Kono, makane dipapak ae.”

Diman sing kaet eling lek bojone pamit nang pasar ngancani tanggane, Yu Mi, budal ngajak anake nyusul. Dudu pasar cedek omahe, ning pasar sing luwih adoh, gede. Masio ta durung mesti lek iso ketemu ning wong lanang iku wes apal nggon-nggonan sing biasa diparani bojone lek blonjo.

Ora mlebu njero pasar, Diman ngajak anake ngenteni nang parkiran cedek angkot. Nang kono akeh bakul-bakul kaki lima. Anake, Tomin, lagi kesenenge ndelok iwak sing didol salah siji bakul.

“Karangmenjangan…Karangmenjangan!”

Sopir angkot bengok-bengok golek penumpang. Pasar dino Minggu ngene rame, opo maneh kate posoan.

“Karangmenjangan?”

Salah siji sopir angkot nawani Wiji karo Yu Mi sing ketok kabotan nggowo gawan.

Wiji gedheg, ning sopire sik ngeyel nawani.

“Ayu-ayu sombong.”

Rumongso ora digagas, sopir angkot ngomel dewe. Diman sing lagek nunggoni anake nginguk, ndelok sopir angkot sing lungguh karo sik ngomel.

“Sik prawan biasa sombong, ngko lek wes kenek yo nyah-nyoh hehehe,” omonge nang kanca-kancane sing lagi ngetem, nunggu penumpang.

“Kene sik, Yu, teleh kene,” omonge Wiji nang Yu Mi.

Yu Mi sing awake gede ketok teles kringet. Wong wedok telung puluhan iku ngos-ngosan.

“Untung mbok ewangi, lek gak koyok opo aku nggowo sakmene akehe.”

“Charter ae, Yu. Gawan sakmunu akehe repot lek numpak angkot rame-rame.”

Yu Mi karo Wiji meneng ae, ora nyauri. Wong wedok loro iku lagi ngatur ambekan. Diman sing mau meneng ae ora adoh soko bojo karo tanggane iku mesam-mesem. Bener pikire, bojone mesti ngenteni nang nggon biasane.

“Yu,” Diman nyopo Yu Mi karo mesam-mesem.

Wiji sing kaget ndelok bojone meh nyumbul.

“Loh, koen kok nang kene?” takone Yu Mi.

“Ho oh. Lha Tomin njaluk mapak emake.”

“Lha ndi areke?”

“Iku, lagi nontok iwak.”

Lek Diman sing cengengesan, Wiji sewalike. Wong wedok iku ora percoyo omongane bojone. Anake lek wes dipamiti ora biasa nggoleki, ning wong wedok iku meneng ae.

“Akeh men gawane, kene tak ewangi, Yu.”

“Wouh kok kebeneran. Ho oh.”

Tomin sing kaet ngerti ono emake kesenengen. Arek lanang iku njaluk ditukokno iwak. Sopir angkot sing mau nggudoni Wiji langsung meneng mari ngerti lek Diman bojone.

“Anu ae, Yu. Iki kerdus-kerduse tak gawane numpak motor. Iku sing kresekan sampeyan gowo karo Mak e Tomin. Tomin gawanen yo, Mak, numpak angkot ae,” omonge Diman karo mesem.

“Opo gak repot awakmu?” takone Yu Mi.

“Gak, iki onok tali kok. Iso ditaleni kabeh, aman.”

Diman mbongkari gawanene Yu Mi karo bojone. Lek mau aras-arasen, saiki wong lanang iku ketok semangat. Wiji sing ngadeg ora adoh soko sandinge nggendong anake sing kesenengen ditukokno iwak.

“Ji, tuku jajan sik ta. Iki mau lak gak tuku opo-opo. Iku dingge anakmu.”

“Gak usah, Yu. Wes wareg arek iki.”

“Sik, enteni kene. Tak tukokno sik.”

Ora iso dipenging, Yu Mi mlaku mbalik nang pasar. Ora mlebu, mung nang toko sing ono nang njobo pasar. Ndelok iku Wiji ketok mecucu.

“Kandani kon ngajak nang stasiun ndelok sepur kok malah dijak rene. Gak enak karo Yu Mi ngene iki,” omonge Wiji lirih.

“Lha areke nggoleki kok,” saure Diman.

Ora pingin debat, Wiji akhire meneng. Diman sing asline ngroso salah yo mung meneng ae. Masio melu ora penak ning atine wes lego. Ndelok bojone mecucu, Diman cengengesan maneh.

“Isuk-isuk mbok tinggal lungo ki rasane pait hehehe.”