CERLEK 6 : T


              Wiji, bapak ibuke, karo Doni wis pindah omah. Arek wedok iku yo wis mulai daftar nang sekolah anyar, SMA. Doni adike yo melu didaftarno TK.

                “Wis oleh kanca?” takone bapake pas mapak Wiji.

                “Mlebu ae gurung kok.”

                Wiji nyauri karo numpak nang boncengan.

                “Lha iku mau opo gak omong-omongan karo uwong blas?”

                “Gak.”

                Wardiman meneng. Wong lanang iku isuk mau wis mulai golek-golek dagangan. Dheweke wis nyewo kios cilik nang pasar sing kate dingge dodolan.

                “Bapak kapan mulai dodolan?”

                “Secepatnya.”

                “Aku melu.”

                “Gak isin?”

                “Gak.”

                “Mene budal dhewe ya lek ngurus sekolahan maneh. Wani kan?”

                Wiji mung manthuk. Bapak anak iku tibake ora bablas mulih. Wardiman ngajak anak wedoke mampir nang alun-alun, kate cukur rambut. Wiji sing ngenteni bapake, lungguh nang ngisor uwit karo ngombe es.

                “Pun, ganteng.”

                Wardiman mesem. Disawang rupane nang kaca tukang cukur. Urip anyar, rambut anyar.

                “Matur suwun.”

                “Sami-sami. Nembe pindahan nopo, Pak? Kok kulo dereng nate semerep.”

                “Nggih, leres.”

                Tukang cukur sing wis bapak-bapak iku manthuk-manthuk. Tangane ngresiki perkakase sing mari dingge motong rambute Wardiman.

                “Niku putrine?”

                “Nggih.”

                “Manis.”

                Wardiman mesem. Wiji sik ngenakno ngisis nang ngisor wit karo ngentekno es.

                “Pak, oleh undangan.”

                Nang omah, Siti wis mari lek ngurus omah. Omahe wis ora membres, kabeh barang sing maune nang kardus wis ditata apik.

                “Undangan opo?”

                “Slametan ngunu jare. Nang omahe Pak Eko, sing cat omahe ijo.”

                “Mari magrib?”

                “Ho oh.”

                “Yo, tak adus dhisik.”

                Mari adus Wardiman macak sarungan, siap kate budal nang tanggane.

                “Melu, Pak.”

                Doni sing yo wis adus pingin melu bapake slametan.

                “Undangane siji iki, gak onok tulisane oleh nggawa anak. Nang omah ae ya, sinau karo Mbak.”

                “Ngisin-ngisini arek iki, nang omah ae.”

                Wiji sing krungu melu komentar.

                “Cik cilik gpp, lek sak Mbak yo gak oleh.”

                Wiji nyebek.

                “Emoh sinau karo Mbak, karo Mak ae.”

                “Mak sopo?” takone Wiji.

                “Yo mak ibuk,” saure Doni.

Anak gembala, foto nyilih saka flickr
Anak gembala, foto nyilih saka flickr

                Urip nang ndeso, kampung, ora angel gawe Doni. Arek cilik iku iso cepet mbaur karo tangga, oleh kanca sak pantaran. Seje karo mbake sing sik kerep mecucu, males. Ora mung akeh kanca, Doni sing mulai sekolah TK iku yo melu-melu kebiasaane arek ndeso, dolanan nang kali, angon wedhus. Doni saiki yo melu-melu kancane nyeluk ibuke Mak.

                “Ngunu yo apik,” komentare Wardiman bab anake sing nyeluk bojone dadi emak.

                Wiji nyebek. Arek wedok iku isin. Nang sekolahe ora padha kaya nang omah, kancane yo akeh sing nyeluk ibu.

                “Emak, ibuk, padha ae. Pokok gak diwaneni ae,” saiki Siti sing komentar.

                “Ho oh, kudu hormat karo ibuke, eh emake. Lek dijaluki tulung yo kudu gelem.”

                Wiji nyebek selot dawa. Doni mesam-mesem.

                “Pak, atu dikei Mas Andik dolenan.”

                “Mas Andik sopo?” takone bapake.

                “Mas Andik iku, kono,” omonge Doni karo njuding njaba.

                “Iku lho, Pak, sing tukang servis tipi.”

                Wardiman mikir.

                “Halah, sing wingi ngewangi njunjung lemari pas kene teko.”

                Wardiman manthuk-manthuk.

                “Oalah, iyo. Kok apikan. Dikei dolenan opo?”

                “Iki,” Doni nduduhno montor-montoran nang tangane.

                “Cakep yo, Pak,” omonge Siti.

                “Wis pingin mantu?” takone Wardiman karo ngguyu.

                Wiji sing kaet mau mecucu langsung menteleng. Arek wedok sing ngenakno lungguh nang ngarep tipi iki nesu krungu omongane bapak karo ibuke.

                “Cecuk lek aku dolen omahe, kate digawekno mobil-mobilan maneh.”

                “Mosok iki gawe dhewe?”

                Doni manthuk.

                “Pinter men.”

                “Wis ganteng, pinter sisan.”

                Ora komentar, Wiji nyandak remot tipi terus dibanterno volumene. Bapak ibuke sing ancen niat nggudani mung mesem.

                “Arek ganteng ngunu yo mestine wis nduwe pacar. Ojo-ojo wis kate kawin.”

                “Lha iyo, mosok iyo sik jomblo. Masio sik golek lak yo milih sing ayu, pinter, sregep sisan.”

                Wardiman ngadeg. Wong lanang iku nyedeki anake wedok.

                “Anakku lho yo ayu, pinter yoan. Sregep, lek njaluk duwit…” omonge karo ngusap-usap rambute Wiji.

                Sing digudani mung iso maju lambene.

                “Aku lho sik sekolah.”

                “Ho oh. Gak pacaran sik ya, ngenteni mari sekolah.”

                “Saiki ngomong ngunu. Mene lek wis kenal kanca rada akeh lak berubah,” omonge Siti.

                “Gak.”

                “Yakin?” Siti sik ae nggudani anake.

                “Yakin. Males pacaran.”

                Wardiman mesem ndelok anake.

                “Brarti salame dibalekno, Pak, areke gak trimo salam.”

                Wiji nyawang bapake.

                “Salam opo?”

                “Gak. Iku mau onok sing nitip.”

                “Nitip opo?” Wiji penasaran.

                “Salam, tapi yo gak penting, sik sekolah kok ya.”

                Wiji selot penasaran maneh. Arek wedok iku neleh remot sing kaet mau dicekel nang tangane.

                “Mau pas bapak nekani slametan onok sing nitip salam,” Wardiman njelasno nang anake.

                “Sopo?”

                Masio isin nang njero ati ning Wiji penasaran. Mas Andik sing lagek dingge omongan ancen apik rupane. Awake gedhe duwur, resik sisan. Arek lulusan STM iku milih mbuka servisan nang omahe.

                “Budi.”

                “Budi sopo?”

                “Budi sing biasa angon wedhus iko lho, sing biasa ngajak Doni adus kali,” saiki ibuke sing nyaut.

                Mangkel, Wiji langsung mecucu. Sing jenenge Budi umure sik sepuluh taunan. Arek sing wis ora sekolah iku ben dinane angon wedhus.

                “Arek cilik ngunu.”

                “Lha opo gak oleh arek cilik titip salam. Wong ben dino dolen rene, karo adikmu kok.”

                Wiji mlengos. Arek wedok iku selot mangkel, ngerti dikerjani karo bapak ibuke. Tiwas mikir sing ngirimi salam Mas Andik, jebul mung digudani bapak ibuke.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s