Ayu tapi Edan


“Kate nang ndi?”

“Kerjo, nang ndi maneh.”

Diman nyawangi bojone sing lagek dandan. Isuk iki ora kaya biasane Wiji atek rok sepan, nduwurane hem putih. Sing nggarai Diman mecicil, sepane Wiji nduwur dengkul.

“Ganti.”

“Apane?”

“Klambimu iku. Kate nang pabrik opo kate dodolan.”

Wiji nyawang bojone. Kupinge ora enak krungu omongane bojone.

“Aku njogo pameran, yo iki seragame.”

“Pameran opo?”

“Wingi lak wis omong, pameran nang Balai Kota. Rong dino karo sesuk.”

Diman ngeling-eling. Bener, bojone wingi ngomong lek kate njogo pameran ning ora ngomong lek seragame kaya ngunu.

“Ganti. Rokmu iku kendeken.”

“Yo dikeine sakmene. Isuk-isuk kok wis ngajak gelut, mbencekno.”

Wiji mangkel, Diman yo mangkel. Wiji ora mungkin salin mergo klambine ku wis seragam sing dikei saka pabrike. Akhire wong loro iku meneng-menengan.

“Ngko gak usah dipapak,” omonge Wiji mudun saka montor.

Masio nesu ning Diman pancet ngeterno bojone budal nang pabrik. Sak durunge nang pameran, Wiji kumpul nang pabrik dhisik, bareng konco liyane.

“Lha lapo?”

“Mulihe bengi, ngko langsung diterno nang omah.”

“Gak popo, tak enteni.”

“Ngko kesel ngenteni nesu maneh.”

“Gak.”

Masio ora penak karo koncone ning Wiji pancet mulih karo bojone. Diman wis ngenteni nang parkiran. Ora langsung mulih, Diman mampir nang warung. Pikire bojone mesti luwe. Lara ati, Wiji meneng ae. Ditambah luwe, akhire malah mbrebes.

“Lapo nangis?” takone Diman lirih.

Wiji ora nyauri. Wong wedok iku ora gelem nyawang bojone.

“Gak diapak-apakno nangis ngko ndarani mari tak ajar. Ditangkep pulisi aku ngko,” omonge Diman maneh.

Wiji sik meneng. Luh’e sing netes diusapi atek tisu nang duwur mejo.

“Gek dimaem iku, selak adem.”

Ora omong, Wiji nyandak sego gorenge. Ning mergo sik lara atine, luh’e pancet netes. Ora mesakno, Diman malah kudu ngguyu nontok bojone. Wong kae lek lara ati mesti ora gelem mangan, lha sing lagek nang ngarepe iki telap-telep karo mbrebes.

“Oalah anake uwong,” batine Diman.

Ora mung nang warung, tekan kosan Wiji yo sik meneng. Turu lek biasane umek, bengi iki yo meneng. Isuke sik meneng maneh. Ning lek wingi macake biasa, dina iki dinemeni. Rambute wingi dikuncir, saiki diure, disisir alus. Wingi wedakan biasa ae, dina iki celakan, bengese dikandeli.

“Mari nyucup bayi ta iku?” takone Diman.

Ora nesu, Wiji malah ngenakno lek macak. Klambine disemprot wangi. Lek disawang isuk iki Wiji kaya espege rokok. Jelas Diman sing ngelu, ning ora iso protes. Akhire dijarno, timbang nesu maneh. Wiji eling omongane emake biyen. Lek awak utowo ati ora enak ndang adus, mangan trus macak sing ayu. Lara awak utowo lara ati minggir dhewe. Manjur.

“Piro, Mas?” takone Wiji karo ngetokno dompete, mari mudun saka montor.

“Apane?”

“Mbayare.”

“Padakno tukang ojek ae,” saure Diman.

“Suwun yo, Mas,” omonge Wiji karo nowel janggute bojone.

Wiji mesem. Diman mecucu. Lek nontok bojone kaya ngunu rasane kudu dijak mulih ae, ora kerjo.

“Nang nggon sing koyok wingi, ojo suwi-suwi,” omonge Diman.

Wiji ora nyauri, mung mesem terus dada-dada. Atine Diman selot abot. Wong lanang iku cemburu, masio ora ngerti sopo sing kudu dicemburoni.

“Man, lapo ndok kene?”

Mari mulih kerjo, Diman mulih diluk nang kosan adus terus budal maneh kate mapak bojone. Wingi Wiji mulih jam songo, saiki mesti luwih bengi soale sisan penutupan ning wong lanang iku wis ngetem nang Balai Kota kaet jam setengah pitu mau.

“Mapak bojoku.”

“Wiji melu pameran ta?”

“Ho oh.”

Wagiyo, konco sekolahe biyen jebul yo lagi nang Balai Kota. Wong lanang sing dadi tukang ojek iku ngetem nunggu penumpang.

“Sik suwi, paling ngko jam sepuluhan. Ngombe-ngombe sik ae, kae onok warung.”

Sakjane Diman males, ning timbang plengang-plengong nang parkiran yo kate lapo.

“Kok awet koen karo bojomu?”

“Maksude?”

“He…he…he, pacarmu biyen lak akeh. Diluk-diluk ganti.”

“Akeho aku gak tau ndobel. Siji yo siji.”

“Lha iyo. Mari rabi terus tobat he..he..he.”

Diman nyruput kopine.

“Wong lanang lek wis rabi akhire yo kalah karo bojo, opo maneh lek nduwe anak,” omonge Wagiyo.

Wagiyo nyumet rokoke.

 “Aku umur sakmene wis rabi pindo, ngunu sik oleh sing gak tepak ae. Makane aku milih ngojek, cek gak kakean ndok omah. Males nontok raine bojoku.”

“Bojomu ayu-ayu.”

“Ayu tapi edan. Sing biyen kakean sing dijaluk, dipadakno aku iki pegawe. Eh jebul selingkuh. Sing saiki koyok koco. Tukaran sithik semaput, trus andalane ngancem bunuh diri.”

Bakul warung mesem krungu curhatan-e Wagiyo.

“Wong ayu ki akeh tapi gak mesti cocok,” omonge Diman.

“Lha iyo, saiki dadi ayu ki yo gampang. Garek lek ngramut ae. Ning ngene lho, opo iso ayu terus. Ben dino ketemu iku-iku ae masio ayune koyok opo yo mesti onok bosene,” bakul warung melu nambahi.

“Bojomu kae lumayan ayu, anteng sisan.”

“Lek kae akeh edane timbang ayune.”

“Heh?” Wagiyo ora dong.

Diman mesem. Kopine dientekno. Wong lanang iku mbayar kopine terus pamit ngalih. Moro-moro wong lanang iku kangen bojone.

***

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s