Roro Pikir


 

 

            “Malem, Tan, Mas Tomin ada?”

            “Onok. Sik tak celukno, mlebu kene,” saure Wiji.

            “Di sini saja, Tan.”

            Wiji plonga-plongo ning ora suwi. Wong wedok iku mlebu, nyeluk anake. Tomin sing lagek plungkeran nang kamar ora ndang metu. Akhire Wiji metu maneh, nemoni tamune anake.

            “Mlebu sik ae, areke sik wedakan,” jare Wiji.

            Arek wedok kancane Tomin iku ngguyu krungu omongane Wiji.

            “Jenengmu sopo, aku kok gak tau eruh?” takone Wiji.

            “Roro.”

            “Lara panas opo lara pikir?”

            Arek wedok sing jenenge Roro iku ngguyu maneh. Wiji nyawang arek wedok nang ngarepe iku. Awake rada gedhe, kulite sawo mateng, rambute sing dawa dikuncir. Mari ngongkon Roro lungguh Wiji mlebu nyeluk Tomin maneh. Pas anake nemoni kancane, Wiji marani bojone sing wis mlungker nang kamar. Wong wedok iku rasan-rasan.

            “Pak, sampeyan ngerti kancane Tomin sing jenenge Roro iku?”

            “Sing ndi?”

            “Kae sing lemu. Iku wingi lak sing ngirimi surat anakmu.”

            “Oh, gak sepiro ngematno aku.”

            “Lha iyo lho, Pak, jaman saiki kok sing onok arek enom surat-suratan. Trus iku, Pak, surate iku lho wangi. Mbuh iku digrujuk minyak wangi pirang liter.”

            “Yo malah apik ngunu iku, ngge blajar sisan.”

            “Blajar opo? Nulis? Salah jaman ketoke arek iku, Pak, lawas ngunu modele.”

            “Malah awet urip sing ngunu iku, gak setrukan. Pijeti, Mak, lara kabeh awakku.”

            Sesuk awane pas mulih sekolah, Roro sing wis nyegat Tomin langsung mesem ndelok arek sing dienteni njebus.

            “Mas Tomin!” celuke Roro karo mesam-mesem.

            “Lapo?” saure Tomin aras-arasen.

            “Hehehehe.”

            “Malah cengengesan. Lapo?”

            “Gak, mung pingin nyeluk ae hehehe.”

            “Oh iyo, koen ojo ngirimi aku surat maneh,” omonge Tomin.

            “Kenapa?” takone Roro karo raine malih rada melas.

            Ndelok raine Roro melas, Tomin sing mrengut ae rada ora tega.

            “Tulisanmu elek, gak iso moco aku.”

            “Ouh hehehe. Ngko tak nulis alon-alon hehehe.”

            “Gak usah. SMS ae, hari gini surat-suratan, lawas.”

            Roro mesem maneh.

            “Aku gak duwe henpon,” omonge Roro karo mesem, isin.

            “Gak duwe henpon? Taun piro iki?” takone Tomin.

            Tomin sing sik winginane ditukokno henpon karo emake macak yes. Padahal wingi-wingi yo mung nunut bapake.

            “Aku oleh nyuwun nomere?” takone Roro.

            “Yo, 081 000 000 000.”

            “Sik Mas, gurung tak catet,” omonge Roro karo umek mbuka tas’e.

            “Gak onok siaran ulang,” jare Tomin karo mlaku ngalih.

            Roro sing sik umek ngoleki buku karo pulpen meneng. Ning ora suwi, arek iku moro-moro mesem.

           

            Roro    : Malem, Mas Tomin J

            Tomin  : Password?

            Roro    : Aku arekmu😀

            Tomin  : Onok perlu opo?

            Roro    : Gak penting sih, cuma masalah hati😀

            Tomin  : Ndang ngomong, aku repot.

            Roro    : Aku kangen😀

 

            Tomin ora mbales maneh. Arek lanang sing mari patah hati karo Cindy iku lagek dicedeki Roro. Roro dudu asli arek kampunge. Arek wedok iku mari pindah nang kampung sebelah kiro-kiro telung sasi kepungkur.

            “Mak, budal,” pamite Tomin.

            Durung nganti mlaku metu saka pagar omah Tomin, Wiji karo Diman sing ngadeg nang ngarep omah kaget.

            “Pagi Mas Tomin, pagi Tante, Om!” bengoke Roro.

            Tomin menteleng, arek lanang iku kaget. Raine ketok abang ireng, isin. Bapak karo emake melu ketenggenggen.

            “Gusti, iku lak kancane Tomin sing lara iku, Pak,” omonge Wiji karo ngelus dadane.

            “Roro,” saure Tomin.

            “Lha iyo, Lara!” baleni Wiji.

            “Lha iku kancamu sekolah numpak sepeda, ngunu koen kok numpak bemo,” omonge Diman.

            “Beda, gak sak sekolah. Kancane Cindy iku,” saure Tomin.

            “Lak yo mung sebelahan. Pantes ae lengen karo kentole gede yo, Pak. Gek ben dina ngunu iku sepedahan nang sekolah?” takone Wiji.  

            “Yo mbuh,” saure Tomin karo mecucu.

            Wiji sik kaet kate nerusno lek ngomong pas moro-moro krungu suwara rame saka embong. Wong telu iku langsung mlaku nang embong. Roro sing semangat mari nyapa gebetane ora ndelok ono bakul sate nang pinggir embong.

            “Lha matane diteleh ndok ndi,” omele bakul sate.

            “Hehehe,” Roro nguya-nguyu.

            Tomin ngewangi kancane sing bundas dengkule.

            “Lha lak temenan tho, Pak, lara ancene arek iki. Bundas ngunu gak nangis opo yok opo malah mesam-mesem. Panas temenan arek iki,” omonge Wiji lirih karo gedhek-gedhek.

 

***

             

           

 

2 thoughts on “Roro Pikir

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s