Faisal


37741_XHL00135000000132_1_lukisanku-lukisan-modern-mht-memasak-nasi
Lukisan Fine Art MHT Memasak Nasi

“Masak opo, Ji?”

“Nyambel, Lik. Karo nggorengno lawuh Tomin.”

Wong wedok setengah tuwek sing diceluk Lik karo Wiji iku lungguh. Awake sing lemu teles kringet.

“Pancet seneng pedes awakmu,” omonge karo ngelap kringet nang bathuke atek tangan .

“Nang ngarep ae, Lik, panas nang kene,” omonge Wiji sing lagi ngulek sambel.

“Gpp. Ngendi sing gak panas nang kutho iki. Kene tak ulekno. Iku minyakmu wes panas.”

Wiji nyawang wajan nang nduwur kompor. Wong wedok iku ngelungno ulekan nang bulike. Mari nyemplungno iwak pithik nang wajan, Wiji njupukno bulike ngombe.

“Sampeyan sik ngopi ta, Lik?” takone Wiji karo nyelehno gelas isi banyu putih nang sanding bulike.

“Gak. Wes mandeg total aku saiki. Yo iku ae, banyu putih.”

Wiji lungguh nang ngarepe bulike.

“Sambel ngene iki apik nang awak, iso nggarai kuru jare. Tapi wetengku wes gak kuat lek akeh-akeh. Koe yo ojo akeh-akeh.”

Wiji mung manthuk. Wong wedok iku rodo kaget pas mau moro-moro bulike soko bojone iku dolan nang omah. Masio asline yo ora adoh omahe, sik sak kutho, ning jarang bulike iku dolan nang omahe. Biasane Wiji karo Diman sing moro. Iku ae yo ora sering.

“Jare lek lagi susah wong-wong kae gak doyan mangan. Aku ki kurang susah opo, mari lara, tapi awak yo selot lemu ngene,” omonge bulike Wiji karo sik ngulek.

Nang njero ati Wiji asline mbatin. Bulike iku mesti lagi ono masalah. Ora suwi wingi Wiji karo Diman mari ngendangi bulike iku sing mlebu rumah sakit, lara.

“Aku saiki melu senam, seminggu pindo. Lek isuk kae aku yo mlaku-mlaku tapi dagingku iki gak kalong-kalong.”

Wiji mesem. Bulike sing umure meh seket iku mulai akeh omong. Ora mung ngewangi Wiji ngulek sambel, bulike iku melu resik-resik pawon masio ora diolehi karo Wiji. Lek mau teko rupane ketok suntuk, lemes, saiki raine ketok abang, semangat.

“Awake dijogo, ojo kebablasen koyok aku ngene, ngko susah mudune. Wong wedok iku kudu pinter njogo awak. Ngurus omah, ngurus anak bojo, tapi yo gak oleh lali ngurus awake dewe.”

Penggawean nang pawon wes beres. Wiji ngajak bulike nang ngarep. Anake, Tomin, lagi dolanan karo koncone.

“Maem sik, Lik.”

“Ambune enak. Sithik ae.”

Wiji njupukno piring dingge bulike. Wong wedok iku nyeluk anake, kon mangan. Ora gelem melu mangan karo emak lan mbahe, Tomin njaluk mangan nang emper cek iso karo dolanan.

“Koe faisal nang ndi?”

Wiji sing lagi nyendok sego kaget. Wong wedok iku mung meneng nyawang bulike.

“Pokoke saiki awakku tak seneng-seneng. Wegah aku lek kon mikir bapake Lia kae. Wes tuwek sik pecicilan ae, bah, tak jarno. Saiki lek pingin tuku klambi yo langsung budal aku. Gak ngurus. Pingin perawatan kae, tapi gak ngerti apike nang ndi. Koe ngerti?”

“Facial?”

“Iyo, iku lho sing ngresiki rai. Koncoku yo onok tapi raine abang kae lho, trus koyok kencenge ki gak wajar. Malah wedi aku. Pingin koyok raimu iku, resik tapi disawang ki wajar. Gak seneng aku lek putih-putih aneh kae. Putih kok raine thok.”

Wiji mesem. Wong wedok iku ngempet ngguyu. Karo nyendoki sego, Wiji trus cerito.

“Mosok tho? Trus yo mung mbok templekno nang rai ngunu?”

Wiji manthuk.

“Yo iyo sih, apik ngunu ancene. Gak resiko yo. Biyen wong lawas-lawas kae yo mung ngunu sakjane, tapi aku kerep males kae. Reged sisan.”

“Awale yo males, Lik, tapi lek ben dino akhire kebiasaan. Soale aku yo gak cocok kok nggawe sing tukuan kae. Larang sisan,” omonge Wiji karo mesem.

“Lha iyo. Wes ngunu jare lek mandeg trus raine mruntus kae. Koncoku yo ngunu. Lek entek ngunu trus malih mbingungi. Lek duite onok terus gak popo, lha lek pas lagi kere.”

Wong wedok loro iku akhire asik ngobrol. Piring wes resik. Omah wes resik. Awan nganti wayahe bojone mulih, bulike Wiji sik nang omah.

“Koe ojo koyok pak likmu. Wes tuwek gak akeh ngaji malah cluthak.”

Diman sing kaet teko, ora ngerti opo-opo langsung oleh ceramah gratis.

“Bojo siji ae lek mblanjani senin kemis, malah kate ngopeni arek wedok indil. Yo seneng, wong sik arek, kinyis-kinyis. Lek wes duite entek, kere, yo mesti ditinggal.”

Diman mung manthuk. Masio wes krungu perkoro pak lik e sing mari kedadan wong wedok anyar, Diman ora nyauri. Wong lanang iku mung ngrungokno opo ae sing diomongno bulik e karo pisan pindo manthuk lek pas diceramahi.

“Pas kere ae ajak-ajak, rodok penak sithik wes kemlinti. Lali anak bojo. Lek bojomu koyok ngunu tinggalen ae, Ji. Koe sik enom, sik ayu, ojo gelem disio-sio.”

Diman cengengesan karo ngukuri gundule. Wiji mung mesem.

“Awas lek koe nganti melu-melu pak likmu.”

“Gak, Lik. Siji ae ngentek-ngenteki…”

Wiji langsung mlerok.

“Anu, gak entek maksude hehehe…” omonge Diman karo sik cengengesan.

“Mulih aku, kate njajal faisal. Enak tho iku jare?”

Mari njupuk tas e, bulike Diman pamit. Wong wedok iku kate njajal salon nang cedek omahe Wiji sing jare murah tapi apik.

“Faisal sopo maneh?” takone Diman pas bulike wes ora ketok.

“Facial,” omonge Wiji mbenakno omongane bu like.

Tomin 2017


Cuma pingin pamer, Tomin 2017 wes asyu. Sampule merah muda manja, podo karo sing nulis. Gak kandel, mung 96 halaman. Dipasno karo ulang tahune Den Asyu Tomang aka Nindy Widianingrum aka Siluman Rambut Geni yang ke-21, Tomin 2017 wes iso digowo mulih, sampule.

WhatsApp Image 2017-04-27 at 4.11.44 PM
Sampul ngarep Tomin 2017

Semok, putih, asyu koyok sing nulis ya. Gak setuju? Lek jare wong-wong kae, yo usulo! Pingin ngerti mburine sisan? Oleh. Dingge awakmu opo sing gak oleh, dek?

WhatsApp Image 2017-04-27 at 4.10.25 PM

Diman sengojo diketokno gegere, polahe sok isin lek dipoto. Timbang dikrukupi kresek, sementara bayangno soko gegere ae. Pingin nduwe buku iki? Yo tuku, ojo koyok wong susah.

Omah


WhatsApp Image 2017-04-26 at 10.09.48 AM

Betapa hancur hatiku meninggalkan dirimu

Tapi itu bukanlah kehendakku

Kita memang t’lah berbeda

Tak pernah satu kata

Tak baik juga untuk diteruskan…”

Minggu isuk, nang omahe Diman wes rame. Bojone, Wiji, lagek masak nang pawon karo nyanyi-nyanyi. Diman dhewe wes tangi. Wong lanang iku kaet mau bengi wes niat kate ndandani sepeda motore sing rodo rewel. Anake, Tomin, wes melek tapi durung ngalih soko kasur. Arek lanang iku glebakan nang sandinge bapake.

Ayo, tangi. Melu Pak’e,” omonge Diman karo ngilik-kitik anake.

Tumbas jajan?” takone Tomin karo ngguyu, keri.

Mak e wes masak kok njajan. Ndandani motor.”

Tomin mrengut.

Trukmu kae ban e bocor tho, ayo gek ditembel. Gak iso mlaku iku ngko.”

Diman sik ngrayu anake. Tomin sing setengah ngantuk akhire gelem. Arek lanang iku digendong bapake metu soko kamar.

Raup-raup sik kono, mosok kepet ngunu wes nyekeli motor.”

Wiji sing ndelok soko adohan mbengoki bojone. Diman sing wes siap nang sanding sepeda motor karo anake akhire ngadeg maneh, nggowo anake nang jeding.

Pipis pisan, ngompol ngko,” omonge Diman nang anake.

Pak e gak pipis?”

Wes mau bengi.”

Ngompol?”

Gak. Wes gede ki gak ngompol.”

Mari ngraupi karo nyawiki anake, Diman nggendong Tomin nang ngarep omah. Wong lanang iku wes siap karo perkakase. Sak durunge dirusuhi anake, Diman njupukno truk-trukane anake. Disandingno dolanane anake iku karo nyepaki kursi cilik. Tomin njejeri bapake. Wong loro iku umek karo dolanane dhewe-dhewe.

Ku akan selalu mencintaimu

Walau kita tak mungkin bersama

Meski berat melepasmu

Tapi kamu akan selalu di hatiku selamanya….”

Nang pawon Wiji sing wes meh mari masak siap-siap kate umbah-umbah. Wong wedok iku mubengi omah, nggoleki gombalane anake karo bojone sing biasane pating slengkrah. Nang kamar Wiji njupuk sarung karo selimut karo clonone bojone sing nggletak nang nduwur kasur. Nang sampiran samping omah Wiji njupuk kaose bojone. Wes kebiasaane Diman lek neleh klambi sembarangan, sak pingine. Bojone sing mben dino njupuki, ngumbahi.

Wes penggawean ben dino, masio protes yo pancet bojone koyok ngunu. Wiji dhewe yo wes paham, ning ngombel yo terus dilakoni. Wes kebiasaan sisan. Anak siji, bojo siji, kumbahan ora tahu mandeg, ono ae. Wiji sing wes nyangking gombalan akeh mlebu jeding. Wong wedok iku wes salin atek jarik. Radio nang pawon dibanterno cek dheweke iso umbah-umbah karo nyanyi.

Ojo banter-banter lek nuthuk, rusak ngko.”

Gak.”

Karo ndandani sepeda motore, Diman diluk-diluk nglirik anake sing dandan-dandan truk-trukan. Arek lanang iku nuthuki truk e atek pethil.

Pak, kumpakno.”

Wes mari lek mbenakno?”

Uwes.”

Yo sik, bareng iki sisan ngko.”

Tomin ngadeg, arek lanang iku nyedeki bapake sing sik ngelapi sepeda motore. Tomin ngrangkul bapake soko mburi karo ngambungi bapake. Diman mesam-mesem.

Pak e kecut.”

Jare sopo?”

Iti,” omonge Tomin karo ngambu bapake.

Yuh adus sik, ngko gek ngompo,” ajake Diman.

Nang jeding Wiji sik nguceki kumbahan karo nyanyi. Diman nggendong anake, kate dijak adus.

Mak, bukak.”

Sik, gurung mari.”

Suwimen kaet mau gak mari-mari, selak kroso ngising iki,” bengoke Diman soko njobo.

Yo iki sisan adus kok,” saure Wiji.

Umbah-umbah nang njobo ae. Ndang.”

Ora nyauri bojone, Wiji malah nerusno lek nguceki klambi karo nyanyi. Nang njobo, ngarep lawang jeding, Diman sik ngenteni karo nggendong anake.

Kamu segalanya, tak terpisah oleh waktu

Biarkan bumi menolak, ku tetap cinta kamu

Biar mamamu tak suka, papamu juga melarang

Walau dunia menolak ku tak takut

Tetap ku katakan ku cinta dirimu…”

Malah nyanyi. Ndang, selak metu iki.”

Ora mung mbengok, Diman dodok-dodok lawang. Tomin sing nang gendongane melu ngrengik. Karo mecucu, Wiji akhire mbuka lawang.

Gurung mari iki lho, tontok iki sik sampo thok,” omonge Wiji karo ngomel.

Wong wedok sing lagek kramas iku mecucu karo nyekeli rambute. Awake teles kabeh, mergo wes grujukan. Ora ngenteni bojone, Diman langsung mlebu karo anake. Tomin nang gendongane didukno. Arek cilik iku langsung nyekeli emake.

Adus, Mak.”

Yo sik, Mak e gurung mari iki.”

Jeding sing ukurane rong meteran iku malih rame. Wiji nyopot klambine anake sing melu teles mergo ngrangkul dheweke. Dian sing melu mlebu langsung mapan nang WC.

Pak, sing genah ae. Sik onok uwong ngene malah ngising.”

Ngerti bojone mapan nang WC, ngising, Wiji langsung bengok-bengok.

Salahmu dhewe, kandani selak mbrojol gak metu-metu.”

Diman ngenakno lek ngising, ora peduli bojone nesu-nesu.

Ambu bocok, Mak,” omonge Tomin karo nyekeli irunge.

Yo iku bapakmu, ngetokno tikus.”

Wiji akhire nggendong anake metu. Wong wedok iku mangkel. Nang njero, Diman nerusno lek ngising karo ngguya-ngguyu.

Jaman Semono


20091204b
Karya Herjaka HS 2009

“Lapo mesam-mesem? Njaluk tuku kutang iki mesti.”

Wiji sing lagi nyawang bojone langsung mrengut. Wong wedok iku mari nyuguhno kopi dingge bojone sing kaet ae mulih kerjo.

“Kan? Mari mesem trus konangan mrengut. Mesti iki…”

“Gak yo. Sampeyan iku senenge nuduh.”

“Trus lapo awakmu kok mesam-mesem?”

“Yo sak sirku, lambeku dhewe kok.”

Mari ngomong Wiji langsung ngalih.

“Woo…malah nesu.”

Diman nyandak gelase maneh. Dientekno kopi sing garek separo isine iku. Wong lanang iku lagi mbatin, siap-siap lek ngko bojone njaluk ditukokno kutang utowo daster, senengane. Dienteni nganti bengi, Wiji ora omong opo-opo. Sing nggarai Diman curiga, wong wedok iku sik ae mesam-mesem dhewe. Lek konangan nyawangi karo mesem, langsung mlengos trus ngalih utowo epok-epok nyekel gawean.

“Njaluk kutang gak, daster yo gak. Ojo-ojo njaluk sing luwih gedi iki ngko,” omonge Diman lirih.

Mari adus wong lanang iku dolenan karo anake. Ora suwi, anake lanang ngantuk trus merem. Bojone sik aneh tingkahe.

“Wis, ngomong saiki ae. Gak usah nunggu ngko.”

“Omong opo?”

“Lho, awakmu bukane kate ngomong?”

“Ge er. Lha sopo sing kate ngomong.”

Wiji nglebokno klambi sing mari dilempiti nang lemari. Bojone sing lungguh nang nduwur kasur ngukuri gundule.

“Yoh, gak gelem ngomong yo gak popo. Kuat-kuatan,” omonge Diman lirih, wedi krungu bojone.

Sewengi dienteni, Wiji ora ngomong opo-opo. Nganti akhire Diman keturon, Wiji yo sik meneng ae. Ora koyo sing dipikirno Diman lek kate njaluk opo-opo. Isuk wayahe tangi, koyo biasane Wiji tangi dhisik dewe. Lek biasane langsung tangi, Wiji nyawangi bojone sing sik ngenakno turu. Wong wedok iku mesem. Sarunge bojone sing mlorot dibenakno. Anake sing turu miring, dibenakno.

“Wis cukup. Aku gak iso dikenekno. Jujur-jujuran ae saiki, emoh aku lek koyok ngene.”

Mari adus, sarapan, Diman sing ngroso tingkahe bojone sing sik koyo wingi akhire protes maneh.

“Opo sih, Pak? Kaet wingi kok ngunu ae.”

“Awake dewe rabi wis pirang suwi? Aku apal modelmu. Kene, lungguh kene. Gak usah alasan umbah-umbah, iku ngko ae.”

Wiji sing mau kate nang pawon akhire lungguh. Piring sing dicekel, karo gelas, diselehno nduwur mejo.

“Njaluk opo, ngomong ae. Wis ngerti tho olehku duit ben dino piro. Kiro-kiro nen dewe sing nyandak opo. Kredit, aku gak setuju. Elek e penak lek langsung lunas. Lek gelem Yamaha kae, ngko iso tak benakno dewe. Golek spare part nang Pasar Gembong.”

“Maksude opo, Pak?” Wiji sing maune mesam-mesem malih bingung karo bojone.

“Awakmu njaluk sepeda motor kan?”

Matane Wiji langsung menteleng. Wong wedok iku kaget. Numpak motor ae ora wani kok njaluk sepeda motor, pikiran soko ngendi, pikire.

“Lah, sopo sing njaluk sepeda motor? Numpak ae gak iso kok.”

“Lha trus njaluk opo? Mbok gek ndang ngomong, ojo malah nggarai aku kepikiran.”

“Kok malih aku disalahno? Lha aku gak njaluk opo-opo kok. Sampeyan iku sing gawe ukoro dewe.”

Krungu omongane bojone, Diman langsung meneng. Wong lanang iku mikir, mosok iyo dheweke salah. Diman yakin lek bojone mesti kate njaluk sesuatu. Lek ndelok polahe rong dino iki, Diman yakin sing dipingini bojone mesti luwih gedi, luwih larang.

“Trus lapo kok awakmu aneh?”

“Apane sing aneh?”

“Yo polahmu iku. Mesam-mesem gak jelas.”

“Lha opo sampeyan pingin lek tak prenguti ae?”

“Yo gak. Tapi yo biasa ae. Biasane yo gak tau ngunu.”

Wiji ambekan dowo. Wong wedok iku mulai maklum. Pancen bener, ora biasane lek dheweke mesam-mesem nang bojone. Ning pikire yo ora aneh, wong Diman bojone dewe. Seje Wiji, seje Diman. Mergo salah mbedek opo sing nang pikirane bojone, wong lanang iku malih meneng. Rupane sing biasa cengengesan ketok rodo sedih. Wiji ndelok rupane bojone malih ora tego.

“Sampeyan ki lapo mikir aneh-aneh. Lha aku ki bojomu, lek umpomo mesemi sampeyan lak yo pantes ae, wajar.”

“Gak wajar lek awakmu.”

Wiji ambekan dowo maneh, ning saiki karo mesem.

“Aku gak njaluk opo-opo, Pak. Opo sing aku gak nduwe saiki…”

“Lha iki. Akeh lah sing awakmu gurung nduwe, gak usah omong koyok ngunu…”

“Sik ta lah, dirungokno. Sabar.”

Diman meneng. Wong lanang iku kroso ora penak karo bojone.

“Sing gak nduwe akeh, sing nduwe yo gak kurang, Pak.”

“Trus lapo mesam-mesem ngunu?”

Wiji mesem maneh.

“Sampeyan eling iki bulan opo?”

Diman mikir.

“Bulan opo?”

“Yo ngene ki, Pak, opo’o aku gak ngomong nang sampeyan. Wong yo gak penting.”

“Loh, yo ngko dhisik.”

“Bulan iki biyen awale sampeyan mulai nyopo aku.”

“Heh?”

Wiji manthuk.

“Wingi-wingi aku eling, aku eling jaman sampeyan mulai nyedeki aku, Pak. Kelingan polahmu biyen, aku kudu ngguyu. Makane mben ndelok sampeyan aku ngempet, akhire mung metu mesem iku.”

Krungu omongane bojone, Diman isin. Wong lanang iku akhire mung ngukuri gundule.

“Tanggal iki, aku lapo?”

“Mbuh, aku yo lali lek tanggale.”

“Dadi iki gak njaluk opo-opo tho?”

Wiji gedheg.

“Yakin?”

“Yo lek sampeyan kate nukokno aku gak nolak.”

“Wooo…pancet ae.”

“Lha yok opo, mosok ditukokno bojone gak ditampani.”

“Iyo sih.”

Wiji mesem. Diman mesem.

“Kutang maneh?”

“Sak ngisore, Pak, cek serasi.”

“Ngene ki yo podo ae jenenge. Ngunu kok jare gak njaluk opo-opo.”

Wiji mung mesem krungu bojone ngomel.

***

Nakal


168988_191035924242427_100000080630033_712723_4751326_n

“Lapo raimu kok koyok ngunu?”

Wiji meneng. Wong wedok iku mung mesem sithik.

“Cicilan ta?”

“Gak. Gak nduwe cicilan kok,” saure Wiji.

“Wouh, kok sangar?”

“Yo gak sangar. Wong yo ngene ae kok. Penting cukup.”

Awan iki Wiji ketekan kancane kerjo nang pabrik biyen, Meri. Sing jenenge Meri wonge ayu. Rambute dicat koyo bule, pirang. Kulite resik, kuning. Bibire sing bengesan abang kandel diluk-diluk nyedot rokoke.

“Gak pingin kerjo maneh ta? Koen sik enom, koyok aku ngene ae. Gak akeh, ning cukup dingge tuku kutang karo wedak dhewe. Lek pingin turah yo pinter-pinter goleke hihihi…”

Meri ngguyu-ngguyu dhewe. Sakjoke metu soko pabrik, Meri sing duwe modal awak apik karo rupa sing ayu milih dadi SPG. Awale dadi SPG sabun nang pabrike, trus metu dadi SPG rokok. Duwite luwih akeh jarene.

“Yo kadang pingin, tapi ngko omah yok opo.”

“Kan onok moro tuwamu, dititipno ae anakmu. Omah yo diresiki sak cukupe.”

“Pingin golek kerjoan sing iso digarap ko omah ae.”

“Kerjo opo? Ribet. Butuh modal akeh.”

Wiji ambekan dowo. Meri salah siji kancane sing sik kerep dolan nang omahe. Meri wes nduwe anak siji, wedok, umur limang taun. Wong wedok umur pitulikur luwih sangang sasi iku wes randa pindo. Bojo pertamane kanca sekolah sing tanggane sisan. Rabi oleh setahun, akhire buyar, ora cocok. Setahun dadi randa, Meri rabi maneh. Nduwe anak Noni. Noni umur rong taun, bojone kecantol wedok liyo. Ketemon trus buyar sisan. Nganti saiki Meri milih urip dhewe. Anake dititipno emake nang kampung. Nang Surabaya dheweke ngekos.

“Gak pingin?” takone Meri nawani rokok.

Wiji gedheg.

“Sik, aku pingin takon. Koen iku kaet biyen ngene iki ta? Gak tau nakal?”

Wiji mesem krungu pitakone Meri. Meri mbenakno lungguhe karo nyumet rokok maneh. Wiji sing lungguh nang ngarepe sik mesem.

“Malah ngguyu. Temenan iki aku takon.”

“Nakal yo tau lah, wong tau cilik.”

“Guduk nakal koyok ngunu. Ah, mosok gak ngerti maksudku sih?”

Wiji selot ombo lek mesem. Dheweke paham maksude kancane iku, ning kudu ngguyu ae oleh pitakonan koyo ngunu.

“Yo biyen tau njajal ngrokok…”

“Kapan?”

“Jaman sekolah. Biasa karo arek-arek, njajal hihihi…”.

Karo crito Wiji ngguyu, kelingan jaman semono karo kanca-kancane sekolah.

“Trus?”

“Pas nang pabrik yo tau. Iku karo Rianah, totoan nontok bal. Sing kalah kon ngrokok.”

“Rianah? Rianah sing lambene koyok bebek kae?”

“Ho oh.”

“Hahahaha…” Meri ngguyu banter.

Wiji melu ngguyu. Jaman kerjo nang pabrik biyen akeh crito seneng, lucu karo kanca-kancane. Crito sedih yo akeh. Jenenge buruh, upah ora sepiroo, adoh soko wong tuwo, urip rekoso wes biasa.

“Omben? Kae Rianah kan tukang omben. Biasa lek istirahat ae ndelik-ndelik ngombe lho. Aku tau dijak soale. Arek gendeng.”

“Gak. Gurung tau.”

“Gak pingin njajal?”

Wiji ora langsung nyauri.

“Gak sih, gak pingin.”

Meri manthuk-manthuk. Dheweke kenal Wiji ora setahun rong tahun. Omongane ancen kadang akeh, paling kendel lek ngadepi uwong. Tahu ono copet nang bis dibengoki trus akhire gelutan, padahal kancane wes ngajak ngalih. Ning ngunu-ngunu Wiji yo sing paling sregep.

“Lek ngunu iku? Hehehe…”

“Ngunu opo?”

“Halah. Sing seneng koen kan biyen akeh. Heran aku, kok iso koen ki akeh sing seneng. Padahal lek rupo aku lak gak kalah karo koen.”

“Akeh opo, gak. Yo koen iku sing akeh sing seneng. Wong sak pabrik mosok onok sing gak kenal karo koen. Wong mesti ditakokno arek-arek anyar.”

“Gak, iku ngunu mung iseng. Mergo aku lek bengesan kandel, rok minian. Bedo. Lek koen iku wong-wong seneng temenan, gak mergo pingin iseng.”

“Jare sopo.”

Meri neleh rokoke sing garek sak uthil. Wong wedok iku nyandak gelas kopi, disruput isine trus dibalekno nduwur mejo.

“Opo’o koen milih Diman?”

Wiji mesem.

“Lho, aku pingin ngerti temenan. Iyo koen wes tau ngomong, tapi aku sik gak percoyo. Masio biyen aku rabi pindo mergo cinta, tapi yo gak iku thok pertimbanganku. Masio ta loro-lorone yo akhire ambyar.”

Saiki ganti Wiji sing nyandak gelase, ngombe. Anake sik durung mulih, dolan karo mbahe. Dadi awan iki dheweke bebas ngobrol karo Meri.

“Lha yo ancen mergo cinta.”

“Iyo cinta, tapi opo sing nggarai koen cinta?”

Wiji mikir. Wong wedok iku dudu ora gelem njawab, ning ancen ora nemu jawaban.

“Gak ngerti.”

“Yo Diman gak elek, apik lah rupane. Sregep? Okelah, tapi kae sopo sing seneng koen kae? Kae yo gak kalah sregep.”

Wiji ngguyu. Ndelok Meri bingung nggoleki jawaban dingge pitakonane dhewe nggarai wong wedok iku kudu ngguyu.

“Diman kae nakal nggak sih?”

“Hahahaha…”

“Malah ngguyu?”

“Lha koen ki aneh-aneh ae. Yo aku seneng, mbuh opo aku dhewe yo gak ngerti.”

Meri mrengut. Wong wedok iku nyandak rokok maneh trus disumet.

“Akh koen iki, nggarai penasaran ae. Opo-opo kan yo mesti onok alasane.”

“Gak mesti. Aku mung melu opo jare atiku. Kadang kakean mikir yo gak nyandak uteke.”

Meri sik mrengut, durung seneng karo jawabane Wiji.

“Tapi aku ngerti opo’o Diman seneng karo koen?”

Saiki ganti Wiji sing meneng. Wong wedok iku nyawang kancane. Meri mesam-mesem, nggarai Wiji selot penasaran.

“Opo?”

“Lho yo koen iku sing opo? Ngerti opo?”

“Rahasia. Aku ngerti soale aku sering nongkrong karo arek-arek lanang pabrik biyen hehehe…”

“Maksude?”

“Gak…gak.”

“Mbencekno,” Wiji mangkel.

“Hahaha ganti penasaran kan koen. Gak, iki bayanganku dhewe kok dan ketoke bener hehehe.”

“Opo sih?” Wiji sing penasaran sik mangkel.

“Soale koen “nakal”. Iyo kan?”

Mari ngomong Meri ngguyu-ngguyu dhewe. Wiji sing males debat karo kancane iku akhire yo melu ngguyu. Kancane iku ono-ono ae.

Slanker


fd_imgesel_53_konser_concert_by_freedige-d1i197s

“Pak, Slank kate maen, Pak.”

Wiji sing kaet mulih soko pasar mlayu-mlayu marani bojone sing lagek ngopi.

“Ayo nontok, Pak!”

“Ambekan sik, ngos-ngosan ngunu.”

Wiji ngatur ambekane. Raine wong wedok iku abang ireng, seneng. Kringet ndredes nang raine. Ponine sing teles kringet nemplek nang raine.

“Nang Tambaksari, Pak. Mung limolas ewu, oleh rokok.”

“Opo?”

“Slank, Pak, Slank maen.”

Diman nyedot rokoke. Wong lanang iku biasa ae. Ora koyo bojone sing ketok sumringah, seneng.

“Kapan?”

“Malem minggu.”

“Tomin?”

“Dititipno Mak ae.”

Wiji sing wes iso ngatur ambekane lungguh, nyanding bojone. Wong wedok iku ngelap kringet nang raine.

“Ya, Pak? Wes suwi gak nontok.”

Diman nyawang bojone. Sing jenenge Wiji jaman biyen ancen seneng karo konser musik. Ora milih, opo ae seneng. Kadang konser dangdut, konser lagu rock, kadang yo konser kosidahan. Ning lek karo Slank, Wiji ora seneng maneh ning ngefans. Jaman durung kenal Diman, Wiji wes seneng lagu-lagune. Pas pacaran karo Diman lek Slank maen mesti dijak nonton.

“Pak?”

“Iyo.”

Diiyani bojone Wiji selot seneng. Wong wedok iku langsung ngadeg trus njiwiti pipine bojone.

“Ambung no,” omonge Diman.

“Sik kecut,” omonge Wiji karo ngalih.

Malem minggu sing dienteni akhire teko. Tomin sing mau ngrengik, kroso lek kate ditinggal bapak emake ora gelem turu, umek ae. Mergo jam wes mepet akhire Tomin ditilapno. Diman karo Wiji montoran budal nang Tambaksari. Nang stadion wes rame arek-arek sing kate ndelok konsere Slank. Arek-arek cilik, enom, klambine meh kabeh seragam rupane, ireng. Bendoro-bendoro gede nang ndi-ndi.

“Jarikmu ndi?”

“Ngge opo?”

“Ngge gendero,” omonge Diman ngguyoni bojone.

Kaet awan Wiji wes nyiapno klambi. Kaos Slank sing paling disenengi wes disetriko. Untung sik cukup digawe, masio rodo ketat.

“Jakete gak usah dicopot,” omonge Diman nang bojone.

“Lapo? Sumuk yo,” protese Wiji.

“Ngko ae lek wes ndok njero.”

Jenenge Diman rodo bedo karo lanang liyo. Lek biasane wong lanang seneng lek bojone opo pasangane ketok ayu, Diman sewalike. Nggawe kaos karo clono jeans, Wiji sing ancen durung tuwek ketok ngenomi. Wong lek jarang macak, sekaline macak ancen luwih sering ketok ayu. Ngunu ugo karo Wiji. Masio ta ora macak atek make up, ning macak kaosan karo jeans ngunu wong wedok iku ketok koyok sik arek.

“Gak usah nggowo obeng,” omonge Diman maneh mari ngunci sepeda montore.

“Lha dingge opo yoan?”

“Be’e kate tawuran ngko.”

Wiji mecucu. Bojone iku ono-ono ae.

“Gak usah njaluk gendong, gak kuat aku.”

“Gak.”

“Ndok kene ae.”

“Kadohen, gak ketok.”

“Iku ngko lek podo tabrakan lek njoget yok opo?”

“Kan onok sampeyan,” saure Wiji.

Akhire mari udur-uduran, Diman gelem rodo maju panggung. Masio ora nang ngarepe, milih rodo miring, nang sisi kiwo. Sing dienteni yo wes metu. Arek-arek sing nonton wes ora ono sing lungguh, podo ngadeg kabeh karo melu nyanyi. Wiji sing wes gatel melu ngadeg, masio bojone ora gelem. Diman pancet lungguh nang suket.

Jenenge ndelok konser, opo maneh koyo konsere band ngene iki lek rame-rame sithik yo wes biasa. Apik-apik nyanyi karo njoget mesti ono ae arek sing ngisruh. Ndelok ono sing rame, Diman langsung ngadeg, nyekeli bojone karo digowo minggir.

“Kene ae.”

Wiji mecucu.

“Lha timbang kesampluk. Pilih ndi?”

Masio rodo gelo, Wiji akhire manut. Sing penting iso ndelok idolane, minggir yo gpp. Diman lungguh maneh, Wiji sik ngadeg. Ora mung Wiji Diman sing minggir. Ono pasangan sing umure luwih tuwek soko Wiji Diman sing lungguh ora adoh soko wong loro iku.

Masihkah fotoku di dalam dompetmu?

Masihkah diriku di dalam hatimu?

Masihkah potretku di tembok kamarmu?

Masihkah bayangku di dalam mimpimu?

Wiji sik ae nyanyi nirukno idolane. Diman sing lungguh mung mesem karo gedheg-gedheg. Wong kok ora ono kesele, batine Diman. Diman dudu ora seneng, karo konser, karo polahe bojone. Wong lanang iku yo seneng ngrungokno lagu-lagu ngunu iku. Seneng ndelok bojone seneng. Ning wong lanang iku isin. Sakjoke wes keluarga, rasane ora tepak ae ngunu iku, wes ora wayahe.

Ndelok konser, suworo musik banter, langsung ancen bedo karo ndelok nang tipi utowo soko radio. Opo maneh wong sakmunu akehe sak stadion podo nyanyi karo njoget. Diman sing mau mung meneng karo ndeloki bojone akhire yo ora kuat. Wong lanang iku melu ngadeg trus nyanyi. Wiji sing ndelok bojone langsung mesem.

Hidup sederhana

Gak punya apa-apa tapi banyak cinta

Hidup bermewah-mewahan

Punya segalanya tapi sengsara

Wong lanang wedok iku akhire ora bedo karo sing nonton liyane. Nyanyi, njoget, ngguya-ngguyu. Wiji sing mau jaketan, wes dicopot jakete, kesumuken. Diman ora protes, wong lanang iku asyik nyanyi.

Nganti yahmene ki ko ndi? Anakmu gak gelem meneng kaet mau.”

Mari mulih, Wiji Diman langsung njujug omahe emake, njupuk anake. Tomin sing mau ditilapno tibake ora gelem meneng. Arek lanang sing biasane anteng karo mbahe iku nggoleki bapak emake. Diman mung cengengesan, Wiji nyandak anake, digendong. Ora suwi arek lanang sing wes ngantuk iku merem nang gendongane emake.

Suwun yo, Pak,” omonge Wiji nang bojone.

Diman mung mesem trus ngletak.

Mantan


08-Adegan-Taman-Soka-560x828
Lukisan “Adegan Taman Soka” oleh Suyadi dgi.or.id

Resah jiwaku menanti
Mengingat semua yang terlewati
Saat kau masih ada di sisi
Mendekatku dalam hangatnya cintamu

Sing jenenge Wiji masio ta jare suwarane elek, cempreng koyok gembreng diseret, ning senengane nyanyi. Koyok pilem-pilem India kae, tangi turu, umbah-umbah, adus, sampek ngising yo karo nyanyi. Ora pilih-pilih lagu, sak elinge ae. Koyok isuk iki, karo nyapu wong wedok iku nyanyi-nyanyi. Bojone sing kaet tangi mung ndeloki sak klebatan trus budal nang jeding.

Lambat sang waktu berganti
Endapkan laraku di sini
Coba tuk lupakan bayangan dirimu
Yang selalu saja memaksa tuk merindumu

Diman wes mari lek adus. Wong lanang iku lungguh ngadep mejo makan, siap-siap sarapan. Anake durung ono suwarane, sik nglipus lek turu. Bojone sik nyekeli sapu karo nyanyi, masio yo wes mari lek nyapu.

“Sing uwes yo uwes,” omonge Diman karo nyendok sego.
Wiji sing ora rumongso bojone omong karo dheweke terus ae nyanyi karo ngelapi mejo kursi.
“Lha dibaleni ta?”
Kaet dong lek bojone omong karo dheweke, Wiji noleh nang bojone.
“Apane sing dibaleni?”
“Sajake kok kelara-lara. Lek gurung ikhlas yo dibaleni kono, sopo ngerti cocok.”
Wiji ora dong karo omongane bojone. Wong wedok iku mbalik maneh nang garapane, nyerbeti mejo.

Sekian lama aku mencoba
Menepikan diriku di redupnya hatiku
Letih menahan perih yang kurasakan
Walau ku tahu ku masih mendambamu

“Dibecakno lek gak kuat, ojo disonggo dewe,” Diman komentar maneh.
Wong lanang sing mulai mangan iku nyauri lirik lagu sing dinyanyekno bojone.
“Opo sih, Pak?”
Wiji sing wes mari lek resik-resik marani bojone, melu lungguh.
“Gak.”
“Opo sing gak?”
“Gak onok.”
Wiji nyawang bojone. Diman ngenakno lek mangan. Wiji mesem.
“Pak, aku ngko nang JMP ya.”
“Lapo?”
“Dolen. Pingin golek jajan.”
“Koyok ndok kene gak onok ae.”
“Gak onok ancene, bedo rasane.”
Diman nyruput kopine. Wong lanang iku trus ngetokno rokok soko bungkuse. Ora suwi soko rokok sing dibong iku kemedul.
“Janjian ta?”
“Gak, dewe.”
“Tomin?”
“Cek karo Mak ae. Ngko lek melu malah njaluki jajan.”
Diman nyedot rokoke. Wong lanang iku ora nyawang bojone. Bedo karo bojone, Wiji nyawangi Diman, ngenteni diiyani.
“Pak?”
“Jajan opo sih? Biasa yo gawe dhewe.”
“Pingin tuku, males gawe dhewe.”
“Gak kurang adoh ta golek jajan nang kono?”
Wiji meneng. Wong wedok iku ndeloki bojone. Ono sing ora tepak, aneh.
“Ya wes gak sido,” omonge Wiji karo ngadeg, kate ngalih.
Diman ora nyauri. Lek wes ngene Wiji selot yakin ono opo-opo karo bojone. Wong wedok iku wes apal, lek ancene ora ono opo-opo biasane lek dheweke epok-epok nesu ngunu mesti digandoli, paling ora trus diiyani.
Awan lek biasane Diman mulih, mangan awan, dino iki ora. Wiji sing ngenteni sampek jam siji bolak-balik nyawang jam. Akhire wong wedok iku budal nang nggone bojone kerjo karo ngawakno rantang. Nang nggon kerjoane, Diman lagi kerjo. Ndelok bojone teko, wong lanang iku meneng ae. Biasa lek repot ancen ngunu, ora mulih. Bojone sing moro nggowokno sego. Ning awan iki Wiji ndelok bojone ora repot-repot banget. Wiji milih langsung mulih mari ngekekno rantang nang bojone.
“Untumu lara ta, Pak?”
“Gak.”
“Kok ketok aboh ngunu.”
Diman ora nyauri. Bengi mari mangan Diman siap-siap ngletak nang kamar. Wiji sing kaet nglebokno klambi nang lemari metu maneh. Mari bojone metu soko kamar, Diman nyawang raine nang koco lemari. Ora aboh, biasa ae. Wong lanang iku trus ngletak.

Lambat sang waktu berganti
Endapkan laraku di sini
Coba tuk lupakan bayangan dirimu
Yang selalu saja memaksa tuk merindumu

Masio bojone ketoke lagi aras-arasen ngomong, Wiji pancet ae nyanyi-nyanyi. Wong wedok iku ora pingin ngajak bojone omong. Lagi pingin meneng yo dijarno ae, mungkin lagek ono masalah ning ora gelem ngomong. Biasane ngunu, batine Wiji. Krungu bojone nyanyi, Diman sing ancen lagi ora enak atine iku selot mangkel. Raine ditutupi bantal, cek ora krungu suwarane bojone.

Sekian lama aku mencoba
Menepikan diriku di redupnya hatiku
Letih menahan perih yang kurasakan
Walau ku tahu ku masih mendambamu

“Wes bengi, nyanyi ae mbrebeki tonggo,” Diman akhire nyuworo maneh.
“Sik jam pitu. Kae Nono underground-an yo krungu ko kene,” saure Wiji.
“Lagumu elek.”
“Lagune opo lirike? Sing uwes yo uwes,” omonge Wiji ngece bojone.
Diman ngelih bantal soko raine. Bojone lungguh nang pinggir kasur karo nglempiti klambi.
“Yo koen iku, lapo kok aku?”
“Lah, kok aku? Wong sampeyan ngunu kok…”
Diman meneng, males nyauri ning atine mbedodok.
“Ojo nyanyi lagu iku.”
“Gak oleh nyanyi yo garek omong, atek nesu barang.”
“Aku gak seneng,” omonge Diman alon.
“Yo seneng, ngomong. Luwe, mangan. Ngunu kan enak, atek mikir sing gak-gak.”
Ndelok bojone mecucu karo ngomel, Diman sing mau mangkel langsung mesem. Isin yo seneng atine. Jenenge Diman ki lek lagi cemburu yo koyok ngunu. Masio ora nduwe bukti utowo ndelok sing ora-ora nang bojone, isuk-isuk krungu Wiji nyanyi lagu galau wong lanang iku langsung ora enak atine.
“Nyanyi liyane ae,” omonge karo isin-isin.
“Nyanyi ae atek diatur.”
“Yo gak sih. Lagu ngunu iku garai sedih, golek lagu ki sing semangat.”
“Yoh, mene tak nyanyi Indonesia Raya utowo Gundul-Gundul Pacul ae,” omonge Wiji karo ngadeg, ngalih.
Diman mesam-mesem ndelok bojone ganti nesu. Ning atine wes enak. Dheweke rumongso salah, ngarani bojone eling mantane mergo lagu sing dinyanyekno sedinoan iku.

 

Sregep


menjahit2
Lukisan Menjahit Baju dari lumbungpuisi.com

Masio tahu ngrasakno dadi anake wong nduwe, Wiji ora manja. Bapake sing bangkrut trus pindah nang ndeso, mulai urip maneh soko nol. Lek mung urip soro, gawean akeh, Wiji wes biasa. Kebiasaan koyok ngunu digowo Wiji sampek omah-omah karo Diman. Ben isuk, anak bojone durung tangi, Wiji mesti wes tangi dhisik. Masak, umbah-umbah, nyapu, kabeh dilakoni sak durunge bojone karo anake tangi.

Bojo anake tangi, panganan wes mateng. Kumbahan garek njemur. Omah, plataran wes resik kabeh. Kadang lek anake tangi isuk, digowo nang jeding. Ditunggoni dolanan karo umbah-umbah, sisan areke diadusi.

“Andukku ndi?”

“Mben dino nggoleki anduk ki opo gak kesel?” omonge Wiji karo ngewehno anduk nang bojone sing kate adus.

“Hehehe…Aku tanpamu apalah artinya hehehe…”

Wiji mlerok thok digudani bojone. Bojone durung tuwek tapi ancen lalian. Sakjane yo ora lali sih, wong wes jelas panggone anduk. Ancen wes biasa njagakno bojone ae.

“Kathok…”

“Ndok biasane.”

Diman mesem.

“Kunci ndok duwur tipi. Ojo lali tas e,” bengoke Wiji soko pawon.

“Tas jare, koper lah.”

“Koper jare, karung lah.”

Ganti Wiji nggudo bojone. Dadi tukang, gawane Diman lumayan akeh. Perkakas tukang dilebokno nang tas ransele. Ora kabeh, sing krenilan ae.

“Botolmu, Pak.”

“Botol susu?”

“Yo.”

“Emoh, langsung ae gak usah atek botol hehehe.”

Ora mung isi perkakas gawean, Wiji mesti nggawani bojone botol isi banyu putih. Bojone iku seneng ngopi, ngrokok. Wiji mesti ngomel lek bojone ora ngombe banyu putih sing akeh.

“Budal sik.”

“Ojo lali janjine mau bengi,” Wiji sing mau nang pawon metu karo nggowo kunci motor, Diman sing wes siap nang nduwur motor lali ora njupuk kuncine.

“Sik yahmene, ngko ae lah.”

“Opo? Janjine sampeyan mau bengi iku lho.”

“Lha iyo, ngko ae,” omonge Diman cengengesan.

“Gak usah macak lali,” saure Wiji mangkel.

“Iyo…iyo, ngko tukuo dewe. Miliho sak sirmu.”

Mari bojone budal, Wiji mbalik nang anake sing isuk iki lagi kluget-kluget. Jenenge arek cilik, ora mesti. Kadang bapake budal dheweke wes ganteng, kadang yo sik merem. Koyok isuk iki.

“Adus yuk,” ajake Wiji karo ngambungi anake.

Ora nyauri, Tomin mung nyebek karo kogel-kogel, sik ngantuk.

“Ambune kecut,” omonge Wiji karo sik ngambungi anake.

“Mak, umbas mobil.”

“Mobil opo?”

“Mobil gedi.”

“Yo adus sik, ngko ngomong Pak e.”

Wiji nyandak anake. Arek lanang iku digendong, digowo nang njeding. Awan wayahe Diman mulih, mangan, kabeh urusan omah wes beres. Wiji sing ora kerjo biasane ono ae sing dilakoni. Ndondomi klambine bojone utowo anake, noto tandurane sing lumayan akeh, lek ora yo ngramut awake dewe.

“Opo maneh iku?”

Diman sing lagek mangan nyawang raine bojone.

“Masker.”

“Iyo, masker opo kok rupane ngunu.”

“Rahasia.”

“Cek opo ngunu iku?”

“Cek ayu.”

“Mosok iso?”

Wiji mecucu. Bojone ancen paling seneng lek nggarai dheweke mangkel.

“Iku nang lambe opo? Minyak? Kok gilap ngunu?”

“Minyak? Iki madu, karo gulo.”

“Lha opo gak dirubung semut iku ngko, malah njedir lambemu.”

“Yo gak.”

Diman nerusno mangan, ning sediluk-sediluk nyawang bojone.

“Lapo? Pingin?” takone Wiji nanng bojone.

“Ho oh, pingin ngrasakno.”

Wiji mlerok. Wong wedok iku wes mangan. Awan ngene nang mejo makan mung ngancani bojone. Diman dhewe ora tahu njaluk dikancani mangan bareng, dheweke ngerti lek bojone iku ora kuat ngempet luwe. Masio awan mesti mulih, ning jam e kadang ora mesti, sak senggange gawean.

“Pak, iki wes tak cepakno kabeh.”

Bengi mari mangan, Diman sing lagek nonton tipi diampiri bojone.

“Sik, diluk ngkas.”

“Saiki ae. Ngko sampeyan nontok tipi trus keturon mesti.”

“Gak.”

“Iyo.”

Lek kabeh garapan dicekel, ora ndene karo setrikoan. Wiji paling ora seneng karo sing jenenge nyetriko klambi. Lek milih kain utowo klambi, wong wedok iku mesti milih sing ora gampang lungset cek ora usah nyetriko. Bedo karo Wiji, Diman ora seneng lek klambine ora rapi.

“Pak.”

“Iyo, budal.”

Diman ngadeg. Wong lanang iku marani setrikoan sing wes ditoto bojone.

“Iki sempak barang atek disetriko?”

“Yo sisan.”

“Sempakku?”

“Jare cek gak akeh.”

“Lha sempakku gak disteriko tapi sempakmu njaluk disetriko, yok opo karepe iki?”

Ora nyauri bojone, Wiji malah mapan nggletak nang ngarep tipi, ora adoh soko bojone sing lagi setriko.

“Karo pijeti kene.”

“Yo ngko ae. Malah gosong ngko lek setriko.”

Ora tahu disepakati utowo diomongno, ning wes sadar dhewe. Jatah setrikoan ono nang Diman. Klambine dewe, klambine anake, klambine Wiji. Ora mbendino ning lumayan, seminggu pindo kadang ping telu.

“Wooo, malah wes ngiler. Ngunu jare kate mijeti,” omonge Diman karo nggosoki klambi.

Wong lanang iku nyawang bojone sing wes merem nang ngarep tipi.

Bonsai


OLYMPUS DIGITAL CAMERA
Lukisan Spidol “Tawuran Antar SMA” karya Budi Rojas 

Lukisan spidol dari: http://budirojas.blogspot.co.id

“Min, mulih sekolah mampir yuk.”

“Mampir ndi?”

“Onok. Sip pokoke. Oke?”

“Digoleki emakku aku ngko.”

“Halah. Wes gede ngene. Sante ae ta lah. Ngomong ae onok tambahan kelas.”

Tomin mikir. Arek STM iku bingung kate ngiyani ajakane kancane utowo mulih. Akhire arek lanang iku manthuk.

“Sip.”

Tibake sing jenenge Tomin dijak kancane nyangkruk nang kosane kanca bedo kelas. Arek lanang, mulai gede kumpul senenge njajal. Ora mung kumpul ngobrol, arek-arek iku akhire nonton pilem bareng. Dudu sembarang pilem. Pilem sing nggarai ndredeg sing nonton, opo maneh arek sing wes podo sunat ngunu iku.

“Yahmene kaet mulih ki lapo ae?”

Tekan omah wes magrib, Tomin langsung ditakoni emake.

“Onok tambahan.”

“Tambahan opo?”

“Yo pelajaran,” saure Tomin.

“Ambu opo iki? Rokok. Koen ngrokok saiki?”

“Gak. Iku mau sopir angkote. Aku lungguh ngarep.”

Wedi lek terus ditakoni emake, Tomin mlebu kamare nyopot klambi trus budal adus. Sewengi Wiji sik ae ndeloki anake, curiga.

“Yok opo, Min? Ayo ta lah.”

Tomin mikir.

“Halah. Diluk maneh kan wayahe ujian, mesti percoyo emakmu. Gak mungkin diparani ndok sekolah.”

Ora pisan pindo Tomin dijak Edi, kancane, mampir nang kosane Wondo. Ora mung Tomin karo Edi, seringe iso arek limo enem.

“Cek rame, Min. Gak bosen ta ndok omah. Kate lapo koen yoan? Kelon makmu?”

Krungu omongane Edi, atine Tomin rodok panas. Ora mikir maneh, arek lanang iku langsung manthuk. Nduwe kanca, Edi langsung mesem, seneng. Lek wingi-wingi mung arek-arek lanang rokokan karo ndelok pilem, awan iki tibake ono arek wedok sing melu. Arek wedok telu, kancane Wondo. Arek kejuruan, sekolah sebelah.

“Kurang ajar!”

“Opo’o?”

“Windy diganggu Tomi?”

“Aku?” Tomin nakok karo njuding awake dhewe.

“Tomi, kakak kelase awake dhewe iku lho.”

“Oh,” saure Tomin.

“Diapakno pacarmu, Ndo?”

“Jare wingi disuwiti, kurang ajar.”

“Gak ngerti ta lek Windy iku pacarmu.”

“Ngerti lah, wong Windy yo wes ngomong. Ngejak gelut arek iku.”

Awan iki bahasane ganti rencana kate nglabrak Tomi, kakak kelase dhewe. Arek limo sing lagek kumpul iku gawe rencana kate mbales lara atine Wondo.

“Wondo Windy, wes jodoh. Onok sing wani ngganggu kudu diajar, dikei pelajaran.”

Arek enom, ngumpul, emosi, ora ono sing iso mikir nggenah. Arek limo iku rencana kate nyegat Tomi, kakak kelase.

“Antem, Min, antem ae.”

Lek wingi rencanane Tomin mung ngancani, akhire malah Tomin sing dikon ngadepi Tomi. Pawakane Tomin ancen lumayan dibanding kancane, gede duwur. Nang lapangan kosong, Tomi sing kate mulih dicegat trus dijak minggir. Arek lanang sing rupane manis iku diubengi arek limo, termasuk Tomin.

“Aku gak nduwe urusan karo koen, Min,” omonge Tomi.

“Wondo kancaku. Urusane de’e, urusanku sisan,” saure Tomin.

Akhire arek loro iku duel. Tomi sing dikeroyok wong limo akhire babak belur, diantemi.

“Sangar koen, Min. Suwun.”

Tomin sing asline atine ora penak iku mung mesem. Pisan iki arek lanang iku ngrasakno gelut. Kanca-kancane nabuki pundake, bangga.

“Tenang, Min, ngko tak kenalno kancane Windy. Areke ngene,” omonge Wondo karo nduduhno jempole.

Ora mung omong thok, Wondo temenan ngenalno Tomin karo Tia, kancane Windy. Areke putih, imut. Awale Tomin isin-isin. Arek kelas siji iku durung tahu pacaran. Pol-polan ngesiri ning mung dibatin. Wedi karo emake. Seminggu mari kenalan akhire Tomin dadian karo Tia. Masio pacarane backstreet alias ndelik-ndelik, ning sayange Tomin nang Tia wes koyok manten anyar. Ora iso dipisah. Mulih sekolah mesti bareng. Kadang mampir kosane Wondo, kadang dolan dhewe nang mall.

“Aku meteng.”

“Heh?”

Tomin kaget. Arek lanang iku ora nyongko. Wedi, bingung, Tomin mung iso ngondeli gundule dhewe.

“Yok opo iki, Yang?”

“Aku wedi karo emakku,” saure Tomin lirih.

“Aku yo wedi. Aku mati ae lek awakmu gak gelem tanggung jawab.”

“Kene mati bareng ae. Aku yo wedi.”

“Yang…”

Arek loro sing umure kaet ngalih soko pitulas iku sepakat kate bunuh diri bareng. Ngomong nang wong tuwo ora wani, minggat soko omah yo ora ngerti nang ndi. Isin, bingung, arek loro iku milih mlumpat bareng soko jembatan Kali Mas.

“Minnnnnn!”

Wiji mbengok karo nangis. Raine wong wedok iku teles, bek kringet.

“Anakku….”

“Mak, sadar, Mak.”

“Pak, anakmu, Pak.”

“Sttt…ojo banter banter. Iku areke turu, ngko kaget.”

Diman nyekeli bojone. Wiji sing durung patio sadar sik ngos-ngosan ambekane.

“Ngombe sik,” omonge Diman karo ngelungno gelas isi banyu.

Mari ngombe Wiji nyawang sebelahe. Anake, Tomin, sik ngenakno turu. Lambene arek lanang iku nyebek karo obah-obah koyok wong mamah.

“Ngipi opo?”

“Anakmu, Pak, wes wani rokokan, gelut trus ngetengi arek wedok…”

“Woo, sik cilik ngunu kok. Lek bapake embuh hehehe.”

Wiji mrengut.

“Gak gak,” omonge Diman maneh, karo cengengesan.

“Aku wedi, Pak.”

“Ngipi. Makane lek kate turu ndungo, ojo malah mangan.”

Wiji selot mecucu.

“Sing penting diopeni sing nggenah. Areke dadi opo yo kene ora ngerti. Jenenge arek bakale yo gede, nduwe masalah. Koyok awake dhewe mbiyen.”

“Tapi aku wedi, Pak.”

“Lha yok opo?”

“Tomin cilik ae.”

“Ngunu yo iso. Mene tak gowone nang Cak Kosim kae.”

“Diapakno?”

“Dibonsai, cek cilik terus.”

Ora seneng, Wiji malah selot maju lambene.

“Tomin cek gede, kan ngunu. Diopeni cek iso gede. Lek pingin sing cilik yo kene gawe maneh hehehe…”

“Mbuh,” saure Wiji karo ngletak maneh.

“Wooo…yo wes aku gawe dhewe.”

“Opo?”

“Gak. Yok opo carane gawe dhewe, yo kudu onok kancane hehehe.”

“Aneh-aneh tak gibeng sampeyan,” omonge Wiji.

Wiji budal merem maneh. Diman sing turu sandinge sik cengengesan dhewe. Ora suwi wong loro iku banter-banteran ngorok.