art · language

Turu


Rose-Sedang-Tidur-S.-Soedjojono-450x300
Lukisan “Rose Sedang Tidur” karya S. Soedjojono.

Ora kabeh wong lanang seneng lek bojone meneng, anteng. Salah sijine Diman. Wong lanang iku paling ora seneng lek bojone, Wiji, moro-moro meneng. Wis biasa krungu omelane, polahe sing ono-ono ae, lek moro Wiji dadi anteng mesti ono sing ora tepak. Embuh iku lagi pingin daster anyar, pingin kutang anyar, pingin njajan, akeh. Biasane menenge Wiji iso dititeni. Jenenge wong omah-omah wis tahunan, polahe bojo suwi-suwi yo apal.

Meneng mergo ono sing pingin dijaluk, masio Diman ora seneng ning iso dimaklumi. Wajar. Lek lagi ono duit ngunu iku ora dadi masalah. Ora usah atek aksi meneng yo mesti ditukokno. Ning lek pas lagi ora ono duit, aksi meneng iso nggarai ndas ngelu. Koyo isuk iki mau, Wiji sing biasane tangi dhisikan tibake sik gletakan nang kasur pas Diman melek.

Masio ora tahu ngongkon bojone tangi isuk, ning ndelok bojone sik uglak-uglik ngenakno turu nggarai Diman rodo kaget.

“Lara ta, Mak?” Diman ndemok bathuke bojone, ora panas.

Sing ditakoni ora nyauri, pancet merem.

“Meteng?”

Lek mau Wiji meneng, saiki Wiji nyauri masio ora atek suwara. Wong wedok iku mung gedhek. Diman sing penasaran tangi. Wong lanang iku lungguh nyanding bojone.

“Gak nduwe duit?”

Masio karo setengah ndredeg Diman ngenteni bojone nyauri. Wiji sing mau merem saiki melek, wong wedok iku nyawang bojone karo manthuk.

“Lah, tak pikir lapo. Lek iku kan wis biasa hahaha…” Diman ngguyu banter karo ngukuri gundule.

“Tiwas mikir sing aneh-aneh aku mau hahaha…”

Ndelok bojone ngguyu Wiji mbalik merem maneh.

“Wis yahmene. Gak pingin umbah-umbah?”

“Males.”

“Woo…yo iyo sih, bosen yo. Yo wis, ngko tak kumbahane.”

Sing dijak omong ora nyauri.

“Gak luwe?”

Wiji gedhek.

Ora pingin tangi ora masalah. Males umbah-umbah yo ora popo. Diman iso maklum. Ning lek muni ora luwe, iku sing ora mungkin. Wong mari mangan ae kerep lali trus mangan maneh.

“Tak tuku pecel ya? Aku luwe.”

Wiji manthuk. Diman ngukuri gundule maneh. Wong lanang iku tangi trus nang jeding, raup. Anake ora ketok. Digoleki nang mburi omah, samping omah yo ora ketok. Pas diceluk tibake areke lagi dolanan nang ngarep omah karo koncone.

“Adus sik, sekolah,” bengoke Diman nang anake.

“Libul.”

“Libur opo Kemis ngene?”

“Yo libul cekolah.”

Diman sing ora dong dino opo akhire mbalik mlebu nang kamar.

“Tomin libur opo?”

“Gurune rapat, diliburno,” saure Wiji karo sik ngenakno merem.

“Pecele lawuh opo?”

“Lele karo tempe.”

“Lele goreng?”

“Gak, lele sing jangan.”

“Tomin?”

“Sego karo ndog ae.”

“Oke.”

Diman njupuk dompete. Wong lanang iku nyandak sepeda motore. Anake sing sik dolanan dijarno. Arek lanang iku yo ora pingin melu bapake. Pas Diman mulih tuku pecel, pikire bojone wis tangi, wis nyiapno piring, biasane. Ning bedekane Diman salah. Wiji sik ngenakno nang nduwur kasur.

“Wis teko iki pecele,” omonge Diman nang bojone.

Wiji ngolet.

“Engko sik,” saure.”

“Yo selak gak enak, iki dicampur lho lawuhe. Mbededek ngko segomu.”

Wiji melek, nyawang bojone sing ngadeg nang ngarep lawang kamar. Aras-arasen wong wedok iku tangi. Tomin sing mau didolanan dijak mangan.

“Kate nang ndi?”

Mari mangan, Wiji ngadeg kate ngalih.

“Turu.”

“Maneh?”

“Ho oh, ngantuk.”

Diman ngukuri gundule, maneh. Wong lanang iku mikir setan opo sing nyambet bojone. Seneng turu ancen iyo, ning ora tahu lek isuk-isuk ngene. Wiji dudu jenis uwong sing iso turu lek ono srengenge. Bengi ancen ora kuat melekan, ning isuk, awan, ora tahu turu.

“Nang dokter ta?”

“Lapo?”

“Be’e lara.”

“Gak. Pingin turu kok.”

Diman nututi bojone nang kamar.

“Temenan gak popo ta awakmu?”

“Enggak.”

“Wis tak kandani lek pingin opo-opo omong. Yo masio gak mesti ditukokno ning kan enak lek ngomong, ojo dibatin dhewe…”

“Pingin turu.”

“Yakin?”

“Ho oh.”

Diman sing masio atine ora penak akhire milih budal kerjo. Disawang bojone yo sehat ae. Sampek awan jam mangan awan, Diman mulih Wiji sik turu. Anake melu mbahe. Ditinggal kerjo maneh, mulih sore, bojone ora ono nang kamar. Wong wedok iku tibake lagi adus. Disawangi bojone sing mari metu saka jeding iku. Sehat. Ora ono sing kurang. Akhire Diman mung iso ngukuri gundule maneh.

“Untung mung pingin turu, gak njaluk kuru. Repot,” omonge lirih.

Advertisements
language

Agustusan


WhatsApp Image 2018-08-20 at 10.15.10 AM

Sasi Agustus nang kampung-kampung wis podho rame. Tembok-tembok dicat, digambari mural. Gapura-gapura didandani, dipasangi gendero karo umbul-umbul. Ono uga kampung sing wargane inisiatif masang lampu kelap-kelip dingge hiasan. Mulane mung siji loro, mbareng ketok apik podho melu-melu. Kampunge Diman salah siji sing kaet awal wis rame wargane nyambut dino kemerdekaan. Panitia wis podho dibentuk dingge acara lomba-lombanan karo tirakatan. Bersih kampung wis dijadwalno ben dino Minggu.

“Pak’e pacang lampu.”

“Dingge opo, kae wis akeh sing masang.”

“Apik, kelip-kelip.”

“Apik yo garek ditontok.”

Jenenge arek cilik, tanggane podho pasang lampu kelap-kelip nang ngarep omahe, Tomin dadi pingin. Disauri bapake lek ora kate masang lampu, Tomin malih sedih. Arek lanang iku mrengut ae. Ndelok anake rupane melas, Diman ora tega. Wong lanang iku ngajak anake nang gudang.

“Apik gak ngene?”

“Dipacang?”

“Ho oh no. Digantung nang ngarep.”

Ora masang lampu kelap-kelip, Diman nggoleki klambine sing wis elek, ora kangge trus dipasangno nang wong-wongan.

“Bal-balan! Dikei bal, Pak!”

Klambi sing digawekno nang wong-wongan kaos grup bal sing bolong kenek rokok. Wong-wongan sing digawe soko guling bulu nang gudang dicat, dikei moto karo lambe.

“Wouh iyo. Bal e sampeyan ya, sing plastik kae. Ditaleni kene sisan.”

Tomin sing kesenengan ndelok boneka gaweane bapake langsung mlayu njupuk bal plastike.

“Kei topi, Pak?”

“Gak usah. Bal-balan gak atek topi. Ngene ae ya.”

Tomin manthuk. Arek cilik iku ngetutno bapake masang umbul-umbul sing pucuke dikei wong-wongan karo bal.

“Apik! Apik!”

Umek noto kampung uwis, wayahe lomba-lomba. Nyedeki tanggal pitulas ben sore nang kampunge Diman wis nyicil lomba-lomba dingge arek-arek cilik. Minggu pasa wayahe wong podho ora kerjo, ora sekolah, lomba-lomba ganti dingge wong tuwek-tuwek. Wiji sing pinter masak melu lomba kreasi tumpeng. Ora dhewe, sak tim ono wong telu.

“Kono melu Pak e sik”

Tomin sing ora gelem ngalih soko cedeke emake melu umek. Ora mung Tomin, arek-arek cilik liyane melu umek karo njupuki panganan.

“Heh, kono podho ngalih. Lha kok mbok thithili ngunu, dingge lomba iki.”

Emak-emak podho mbengoki anak-anake sing njupuki panganan. Pemenang kreasi tumpeng ora langsung diumumno ning ngenteni pas malam tirakatan. Mari podho umek nang lomba tumpeng, warga sing selot akeh siap-siap melu lomba liyane.

“Diman karo Wiji kae melu sisan.”

“Hahaha gak, aku juri ae.”

Diman sing krungu dikongkon melu lomba ngguyu.

“Gak iso. Kudu melu. Iki didaftar, Diman karo Wiji.”

Ora iso endo, Diman akhire gelem melu karo bojone.

“Ojo ditibakne, Pak.”

“Alamat boyoken iki ngko,” omonge Diman sing dibales mecucu karo bojone.

“Lek Diman gak gelem nggendong, aku ae sing gendong,” saute tanggane.

“Lha iyo, bojone cilik ngunu. Lha iki tontoken sing kudu tak gendong, sak gapuro ngene. Gak oleh diwalik ta iki, aku sing digendong?”

“Hahahaha…”

“Cilik jentike. Ketoke ancen gak koyok gapuro, tapi antep koyok karung beras iki.”

Wiji njiwit lengene bojone. Digudani ngunu wong wedok iku isin. Wiji Diman kebagian melu lomba nggendong bojo. Ora oleh diwalik, sing lanang sing nggendong sing wedok. Masio ora enom dhewe, ning lek ditontok prejengane ancen Wiji Diman pasangan sing lumayan timbang saingan liyane. Pak Eko sing keceng kudu nggendong bojone sing lemu. Heri sing awake gedhe duwur, bojone yo ora kalah gedhe. Mung Wiji Diman karo Pak Roni Bu Roni sing pawakane lumayan cilik.

“Ayo, Man, ayo!”

Wis ora tau olahraga, Diman menggeh-menggeh nggendong bojone. Wong-wong podho nyoraki, ngewei semangat. Anake sing nang pinggir arena melu lonjak-lonjak, seneng.

“Ayo, Pak, panci iki hadiahe,” Wiji sing digendong melu nyemangati.

“Ha mending tak tukokno timbang koyok ngene,” saure Diman karo terus mlayu.

“Pak’e menang! Pak’e menang!”

Diman Wiji akhire iso ngarep dhewe masio sakdurunge sempat nang mburine Heri karo bojone. Tomin sing kesenengen marani emak bapake.

“Aduh…duh…”

Mari bojone mudun soko gendongan, Diman nyekeli boyoke. Wong lanang iku kecetit.

“Lapo, Pak?”

“Boyokku kecetit iki,” omonge Diman karo nyekeli boyoke.

Ora podho ngewangi, Diman sing kelaran malah diguyu.

“Biasa numpaki kok ya hahaha…” bengoke bapak-bapak.

Lek mau sik diempet, pas wis mulih Diman wis ora kuat. Wong lanang iku mbengok kelaran. Wiji njupuk balsem, kate dingge mbonyohi bojone.

“Sing ndi, Pak?”

“Iki lho, munggah sithik.”

“Lara temenan ta?”

“Lha rumangsamu. Duh, gek ndang dipijeti.”

Diman sing wis murep njaluk dipijeti.

“Pokoke kudu dipijeti sampek aku iso merem,” omonge Diman.

“Makane sampeyan olahraga, rokokan terus gak tau olahraga yo ngene.”

“Olahragao lek nggendong karung beras yo pancet angel, kabotan. Aduh…duh!”

Diilokno bojone, Wiji sing mau mijeti njiwit pinggule bojone.

“Sumpah, abot temenan awakmu, Mak. Rasane koyok dibleki lemari sak isine iku mau.”

“Yo wis, mene aku tak diet. Gak usah mangan.”

“Hahaha ojo. Gak…gak, guyon. Ancen aku kurang olahraga.”

Mangkel, Wiji mandeg lek mijeti.

“Lah, ojo mandeg. Gak, sumpah guyon. Ojo diet, wis apik ngunu. Mangan sing akeh, cek sehat. Mene aku sing olahraga cek kuat nggendong maneh. Ndang diterusne lek mijeti.”

Diman ngrayu bojone cek dipijeti maneh. Wiji sing mung epok-epok nesu, nerusno lek mijeti bojone. Nang njobo anake kesenengen bapake menang lomba. Panci hadiah lomba ditutupi atek suthil.

“Pak’e menang…Pak’e menang!”

***

language

Wedi


TKPurb

“Ndang, ojo dolenan banyu ae.”

Isuk-isuk koyok biasane, Wiji mbengoki anake sing lagek adus. Karo nggoreng tempe, wong wedok iku diluk-diluk ngilingno anake sing nang njero jeding.

“Onok tamu lho dino iki, ojo telat.”

“Tamu opo, Mak?” takone Tomin saka njero jeding.

“Tamu Pak Polisi. Lali ta wingi diomongi opo karo Bu Guru?”

“Eh iyo. Sik diluk engkas.”

“Uwis. Lek kate dolenan ngko awan ae mulih sekolah. Ndang mentas.”

Dibengoki emake, eling lek diwanti gurune sekolah ora oleh telat, Tomin sing mau lagek adus karo dolanan mobil-mobilan ndang nyandak anduk. Masio sik TK, Tomin saiki wis selot pinter lek adus. Gelem budal adus dhewe. Masio lek lagek kumat yo njaluk diadusi emake.

“Bajune opo, Mak?”

“Kae sing ndok ndukur kasur, biru.”

Tomin mlayu nang njero kamar. Arek lanang iku yo wis iso klamben dhewe. Bapake sing lagek serbet-serbet montor mung nyawang diluk saka teras omah. Mari lek nggoreng lawuh dingge anak bojone, Wiji nginguk Tomin sing sik umek nang njero kamar.

“Miring iku benike,” omonge Wiji karo mbenakno benik klambi anake.

“Topiku?”

“Kae ndok tas. Gek maem sik.”

Karo ngomong nang anake, Wiji ngusapno wedak nang pipine anake.

“Uwis, Mak.”

“Sithik ae, iki diratakno sik.”

Setengah mlayu, Tomin sik mau dolenan ae pas adus saiki malah kesusu pingin ndang ngalih. Arek lanang iku ora gelem diwedaki emake.

“Pipimu sing kiwo sik rung roto iku lho, ojo diusapi,” omonge Wiji karo nyekel tangane anake sing selak mlayu nang meja makan.

“Susune dientekno.”

“Ho oh.”

Tomin ngelus-elus wetenge, wareg. Wedak sing mau wis roto, sebagian ilang mergo Tomin ngusapi lambene sing mari ngentekno susu segelas.

“Budal karo Pak’e ya? Mak kate ngewangi Mbah.”

Tomin manthuk.

“Ayo, Pak, budal.”

Dibonceng bapake, Tomin budal sekolah. Nang sekolahan koncone Tomin wis rame. Ora koyok biasane, isuk iki ono tamu nang sekolahane Tomin, polisi. Ono telung polisi, setengah tuwek karo sing enom loro. Bu Guru TK ketok sibuk, ngobrol karo bapak-bapak polisi tamune.

“Ayo baris, Anak-anak,” omonge Bu Guru Linda.

Diman sing ndelok ono polisi ora sido mulih. Wong lanang iku markir montore trus melu ibu-ibu sing lagi nunggoni anak-anake.

“Sini, ayo baris yang rapi,” jare salah siji polisi.

“Selamat pagi, Adek-adek,” sopo polisi sing paling tuwek.

“Selamat pagi, Pak Polisi,” Bu Guru TK marahi murid-muride.

“Selamat pagi, Pak Polisi,” suate arek-arek bareng.

Diman karo ibu-ibu melu baris nang mburine arek-arek. Ibu-ibu podho ngetokno henpon, moto, mideo anak-anake sing lagi dikei wejangan karo polisi tamu sekolah dino iki.

“Adek-adek takut tidak dengan polisi?”

“Takut.”

“Tidak.”

Ora podho lek njawab. Bu Guru sing nang sandinge Pak Polisi njawab “Tidak takut” marahi muride. Sing mau njawab takut langsung ganti njawab tidak takut.

“Pak Polisi adalah sahabat anak-anak jadi tidak perlu takut sama polisi, ya?”

“Iyaaa!”

“Kalau ketemu polisi di jalan, disapa saja. Polisi membantu menjaga keamanan, biar kita semua, adik-adik semua bisa sekolah dengan aman. Polisi membantu mengatur lalu lintas, biar kalau mau belajar di sekolah bisa lancar perjalanannnya.”

“Aku gak takut polisi,” Doni nyauri.

“Bagus,” saure Pak Polisi.

“Aku yo gak takut polisi, aku takut pocong.”

Salah siji koncone Tomin melu nyauri.

“Tidak perlu takut pocong, pocong tidak ada,” Pak Polisi njawab maneh.

Arek sing dijawab isin-isin. Tomin cekikikan, melu isin. Arek lanang iku nutupi lambene atek tangan. Diman sing sik ngadeg nang mburi mung mesam-mesem ngrungokno karo ndelok tingkahe anake karo konco-koncone iku.

“Nah, ini adek siapa namanya?”

Polisi sing mau ngewei wejangan nakok nang Tomin sing baris ngarep dhewe.

“Siapa namanya?” Bu Guru melu nakok, ngajari Tomin cek nyauri.

“Fernando Tomin,” suare Tomin isin-isin.

“Bagus sekali namanya. Dek Fernando nanti kalau besar mau jadi polisi?”

Tomin mikir. Arek lanang iku ora seneng dadi polisi, ning kate gedheg rodok wedi. Ngerti sing ditakoni bingung njawab, Pak Polisi nakok maneh.

“Takut tidak sama Pak Polisi?”

Tomin gedheg.

“Pinter,” jawabe Pak Polisi.

“Aku takut Mak e, Pak e ya takut Mak e,” saure Tomin.

Krungu saurane Tomin, Pak Polisi, Bu Guru mesam-mesem. Diman melu mesem karo rodok khawatir.

“Sama ibunya sendiri kok takut, kan Ibu sayang sama Tomin,” omonge Bu Guru.

“Emak tukang ngomel, Pak e dimarahi Emak tiap hari,” saure Tomin polos.

Lek mau wong-wong mung mesem, saiki podho ora kuat ngempet ngguyu. Diman sing melu krungu saurane anake mung iso ngukuri gundule isin. Kate ngalih yo wis podho ngerti dheweke nang mburi, ora ngalih wedi lek anake ngomong sing ora-ora maneh.

“Kalau tidak nurut sama ibunya ya dimarahi. Jadi biar tidak dimarahi ibu harus apa?”

“Harus mandi!”

“Harus makan!”

“Nurut!”

“Iya. Kalau disuruh mandi ya harus segera mandi, biar tidak telat sekolah. Kalau disuruh makan, segera makan biar sehat, tidak sakit. Harus patuh dan nurut pada ibu ya, adek-adek semua. Harus juga patuh pada rambu-rambu lalu lintas kalau di jalan, biar tidak kecelakaan, selamat sampai tujuan.”

Mari polisi pamit, Diman sing kadung kecengkek melu nyalami polisi sisan pamit nang guru-gurune Tomin. Wong lanang iku sik isin tapi mung iso mesam-mesem.

“Ora pareng nakal,” omonge nang anake.

Tomin manthuk, “Pak e yo ojo nakal.”

“Ho oh. Ngko dipapak Mak e.”

“Siap, Buos!” saure Tomin karo mlayu mlebu kelas.

***

language

Grup WA


depan
Cover terbaru seri Tomin

“Pak, nyelang HP-ne.”

“Sik, lagi onok orderan.”

“Orderan opo, mbok ngge nontok yutub ngunu.”

Diman cengengesan.

“Entek embuh kuotamu ngko. Diluk ae.”

Diman sing lagi nonton siaran bal-balan saka henpone akhire ngalah. Henpone diwehno bojone.

“Ojo dingge blonjo online.”

“Gak. Mosok tau aku.”

“Gak tau? Yakin? Wingi kae awakmu nontoki beha, lali?”

“Nontok modele thok, gak tuku yo.”

“Modele opo, beha lak yo kabeh ngunu bentukane. Kate model opo maneh.”

Wiji nyebek. Wong iku nyekeli henpon karo ndelok kertas sing dicekel nang tangan kiwone.

“Masang nomer ta?”

Wiji sing lungguh sanding bojone iku ora nyauri. Wong wedok iku pancet umek menceti henpon. Diman sing penasaran nglirik kertas sing dicekel bojone.

“Nomere sopo iku sakmunu akehe?”

“Orang tua murid,” saure Wijii.

“Dingge opo?”

“Yo disimpen.”

“Nomere mak-mak e koncone Tomin?”

Wiji meneng, mung gundule manthuk. Nang sekolahane Tomin, pas mapak anake, Wiji ketemu wong tua murid TK sing nunggo anak-anake sekolah. Wong tua sing akeh-akeh wedok iku sepakat gawe grup WA. Wiji sing henpone dadi siji karo bojone, ora digowo pas mapak anake, akhire nyatet nang kertas.

“Onok sing ayu gak?”

“Apane?”

“Mak e koncone Tomin.”

Wiji ora nyauri.

“Sing rondo onok?”

“Gak usah aneh-aneh,” saure Wiji.

“Wong takok kok, sopo ngerti ngko iso nggolekno jodo.”

“Nggolekno jodo opo kate mbok pek dhewe?”

“Oleh?”

Wiji menteleng. Diman cengengesan.

“Wis ah, kene tak nerusno diluk ae.”

Diman njaluk henpone. Mari mangan awan, enake leyeh-leyeh karo nonton bal-balan nang henpon. Mau bengi wong lanang iku keturon dadi ketinggalan pas main nang tipi.

“Gambare ojo diganti, Pak, cek raine Tomin ae.”

“Woo yo gak iso, iki kan guduk HP-ne Tomin. Tak pasang raiku sing ganteng.”

Karo ngadeg Wiji ngelungno tinju nang bojone.

“Sopo iku, Pak?”

Bengi wayahe turu, Wiji sing lagek nebahi kasur nakok nang bojone sing lagi nyekel HP.

“Sopo opo?”

“Iku, HP-ne muni.”

“Uwong.”

“Yo uwong sopo?”

“Rahasia.”

Mangkel karo saurane bojone, Wiji mbanteri lek nebahi kasur nggarai bojone sing lungguh pinggir kasur kaget.

“Woo…”

Ora mung pas kate turu, pas wis gletakan Wiji sing penasaran karo WA nang HP ketok sik umek. Anake wis merem. Bojone sing ketoke wis merem tibake durung turu.

“Wis yahmene,” omonge Diman nang bojone.

“Yo sik,” saure Wiji.

“Gek ngomongno opo yahmene, wayahe turu. Ojo ngganggu wong istirahat.”

“Yo sampeyan turuo, garek merem ae. Aku lho meneng ae.”

“Guduk aku, iku sing nang henpon lak yo butuh turu.”

Wiji ora nyauri. Sakjone mlebu grup WA wong tua murid TK Sukar Waras Wiji sing biasane ora patio kerep nyekel HP malih diluk-diluk nggoleki HP. Jenenge grup, wong akeh, ono ae sing diomongno. Kadang mbahas anake dhewe-dhewe, pamer panganan, pamer lek lagi dolan, ora jarang yo mung ngirim informasi ora jelas sumbere. Sing penting dikirim, dibagi nang konco-koncone. Durung kadang ngirim video, mbuh viceo kecelakaan, video gunung mbledos, video lucu, video saru sampek video rupane dhewe-dhewe.

Masio jarang nyauri ning Wiji terus ndeloki. HP-ne sing biasane digowo kerjo bojone diinguki bolak-balik.

“Awakmu ki lapo?”

“Nontok diluk ae, Pak.”

Diman sing lagi mangan, HP-ne diteleh nang sak clonone digrayahi bojone.

“Keri.”

“Yo njupukno makane, diluk ae lho.”

Diman ngrogoh sak e, HP ditokno, dikekno bojone. Wong lanang iku nglirik bojone sing umek karo HP.

“Oleh opo?”

“Apane?”

“Iku mentelengi HP, wis oleh opo?”

Wiji ora nyauri.

“Mbok mending nontok bokep kae, blajar.”

“Blajar opo?” protese Wiji.

“Blajar nyetir,” saute Diman.

“Bek iku memorine, isine poto-poto karo video gak jelas. Ngunu iku dingge opo?”

“Sampeyan yo seneng nyimpen video ngunu.”

“Lha kan berguna.”

“Berguna opo video koyok ngunu.”

“Berguna dingge awakmu, berguna dingge kehidupan rumah tangga yang senantiasa hangat membara…”

“Mbelgedes,” saure Wiji karo mbalekno HP-ne nang bojone.

Jam 10 wayahe anake mulih sekolah, Wiji sing ora iso mapak mergo lagi ngewangi tanggane sing kate kawinan njaluk tulung tanggane. Ora suwi anake mulih karo tanggane, nangis.

“Lapo mulih sekolah kok nangis? Emake lagi ngewangi masak iki,” omonge Wiji nang anake sing langsung njaluk gendong.

“Embuh, Mbak, tak takoni gak nyauri. Kaet aku teko sekolahan wis nangis ngunu areke.”

“Lapo?” takone Wiji nang anake

“Klambine salah,” saure Tomin karo sik nangis.

“Klambi opo?”

“Klambi iki huhuhu…” omonge Tomin karo nyekel seragam sekolahe.

“Oalah, iyo, Mbak. Iku mau klambine Tomin ora podo karo liyane,” tanggane sing mau mapak Tomin nyaut.

“Loh iki mau dino opo? Bener kok.”

“Salah!” Tomin mbengok karo nangis.

Nang omah pas wis mulih, Wiji ndelok HP-ne. Diwoco WA nang grup wong tua murid. Ono fotone Tomin dikirim karo salah siji wong tua koncone. Tomin lagi nangis mergo klambine ora podo kancane. Ora mung video, wong nang grup rame ngguyu karo komentar. Tibake Wiji lali, wong wedok iku mergo kesusu dijaluki tulung tanggane kliru nggawekno seragam.

“Ngerti ngunu kok gak mbok kandani, Pak,” omonge Wiji nang bojone pas wis mulih.

“Dikandani apane? Wong aku yo kaet ae ngerti pas kate mulih mau.”

Wiji nyebek. Wong wedok iku gelo kok kanca-kancane ora ngandani nang dheweke ning malah mideo karo moto anake sing nangis trus dilebokno nang grup karo dilebokno pesbuk. Masio yo ancen lucu, salahe Wiji dhewe yoan, ning wong wedok iku yo mesakno anake.

language

Njaluk Tas Anyar


tk
gambar dari https://www.youtube.com/watch?v=FDkx-IYRbqM

“Pensilku ndi, Mak?”

“Ndok tepak.”

“Tepakku ndi?”

“Yo ndok njero tas.”

“Tasku ndi?”

Wiji ambegan dowo. Wong wedok iku kesel nyauri anake. Rong ndino maneh Tomin mlebu sekolah, Taman Kanak-Kanak. Lek wingi-wingi umek njaluk ditukokno peralatan sekolah, bengi iki Tomin umek nggoleki perkakas sekolahe.

“Eh iki hihihi…” Tomin cengengesan eling tas e nang sandinge.

“Ojo mbok ngge dolenan ae, mene malah lali gak kegowo sekolah,” omonge Wiji nang anake.

“Sepatu gak tumbas, Mas?”

“Lha lapo, sik onok kok.”

“Gak anyar.”

“Yo gak kudu anyar, sing penting sik iso digawe, resik.”

Tomin mrengut. Arek lanang iku pingin sepatune melu anyar koyok pensil karo buku-bukune.

“Tas gak anyar?”

“Sik apik ngene kok,” saure Wiji maneh.

“Cilik iki, Mak.”

“Cukup.”

Ora iso ngrayu emake, Tomin nyedeki bapake sing lagi ngenakno ngombe kopi karo rokokan. Wong lanang iku bukane ora krungu omongane anak bojone, ning epok-epok ora ngerti.

“Pak e…” celuke Tomin karo lungguh nyanding bapake.

“Wis sinau?”

“Gak sinau.”

“Woo…lha yok opo kok gak sinau. Mene ditakoni Bu Guru gak iso nyauri.”

“Ditakoni opo?”

Ditakoni anake, Diman bingung nyauri. Wong lanang iku mikir sediluk.

“Siji tambah siji?”

Ora nyauri, Tomin nduduhno drijine, loro. Diman manthuk-manthuk.

“Lagu Ind…”

“Nyuwun tas, Pak.”

Durung nganti Diman nakoni anake, wis kedhisikan. Wong lanang iku meneng karo nyawang anake. Disawang anake sing rupane ketok polos, Diman bingung dhewe.

“Hahahahaha…”

Ora nyauri, Diman malah ngguyu jegagakan. Masio bapake ngguyu banter, Tomin ora melu-melu. Arek lanang iku pancet meneng karo nyawangi bapake.

“Anu…nyuwun Mak e.”

Bingung ora iso nyauri, Diman akhire ngongkon anake nang emake. Wong lanang iku nyawang bojone sing lagi nonton tipi. Alise diangkat, ngode bojone.

“Tumbas tas.”

Lek mau Tomin ngomonge sik alon, saiki wis mulai banter. Wiji ngadeg, marani anake.

“Trus iku tas e kate dingge opo?” takone nang anake.

Tomin ora nyauri, arek lanang iku mung mecucu.

“Tas e lho sik apik.”

“Gak onok robote.”

“Tas kok onok robote, lha kate sekolah opo dolenan?”

Lek wis ngene, Diman milih meneng ae. Dipasrahno nang bojone urusane anake sing njaluk-njaluk.

“Sekolah.”

Tomin nyauri Emak e lirih, mergo wis kate nangis. Arek lanang iku rodok wedi karo emake, ning yo pingin ganti tas. Dheweke wingi dipameri Doni, kancane, sing tas e anyar ono robot-robote.

“Tas dingge sekolah, robot dingge dolenan ndok omah. Robotmu kan sik akeh,” omonge Wiji maneh.

“Doni tas e onok robote,” Tomin nyauri karo membik-membik.

Ndelok anake, Diman ora tego ning wong lanang iku milih meneng. Urusan ngene iki dheweke manut bojone. Lek ngko diiyani tuku tas yo dheweke melu, ora yo kudu melu masio rodok mesakno anake.

“Lha opo gak diseneni Bu Guru nggowo robot ndok sekolahan?”

Tomin meneng. Luh e netes siji nang pipine. Wiji nyawang anake lanang iku.

“Iki tas e Tayo, apik. Wis diumbah wingi, wangi,” omonge Wiji karo nduduhno tas e Tomin.

Wiji nyandak anake, dipangku arek sing mene kate munggah TK B iku. Pipine sing kenek luh diusapi atek pucuk dastere. Tomin sing mau mung mbrebes selot banter nangise ning ora ngetokno suwara. Arek lanang iku ngrangkul emake.

“Maem ya?”

Tomin ora nyauri.

“Pak, tumbas sate yuk.”

Diman sing kaet mau mung nyawang anak bojone iku glagepan.

“A…ayo,” saure karo ndang ngadeg nggoleki kunci sepeda motore.

Ora nunggu anake nyauri gelem opo ora, Wiji ngendong anake iku trus nyingklak nang mburi sepeda motor. Wong telu iku saiki budal nang pasar, tuku sate.

“Wouh, wis ganteng.”

Senin isuk, Tomin wis siap seragaman. Arek lanang iku yo mari sarapan karo emake. Wedake rodok merok-merok mergo kesapu tangane.

“Topine digawe,” bengoke Wiji soko njero omah.

Diman wis siap nang nduwur sepeda motor. Masio ta omahe karo sekolahane anake ora adoh, ning wong lanang iku kate ngeterno anake sisan budal kerjo. Diman ngewangi anake munggah nang sepeda motor. Wiji sing mlaku nang mburine masangno topi.

“Budal, Mak,” pamite Diman.

“Sekolah, Mak,” pamite Tomin.

Nang TK Sukar Waras arek-arek wis rame. Diman markir sepeda motore. Wong lanang iku ora langsung ngalih, ning melu ngeterno mlebu.

“Sinau sing temenan lho ya,” omonge nang anake.

Tomin manthuk.

“Ngko ngenteni dipapak Mak.”

“Ho oh.”

Tomin isuk iki ketok seneng. Peralatan sekolahe wis lengkap kabeh.

“Min!”

Doni, kancane sekolah, mbengok nyeluk Tomin. Arek lanang iku mlayu marani Tomin sing lagi dikandani bapake.

“Onok truk e, apikmen!”

Doni nyekeli tas e Tomin sing dicangklong nang pundake.

“Apik no,” omonge Tomin karo ngguya-ngguyu, seneng.

“Wis gek baris kono,” omonge Diman nang anake karo anake tanggane iku.

Tomin nggandeng tangane Doni. Arek lanang loro iku mlaku gandengan tangan marani guru-gurune. Diman nyawang anake karo mesem. Bojone ancen pinter. Wingi mari anake nangis njaluk tas dijak tuku sate langsung gelem meneng. Ora mung dijak mangan sate, Wiji ngresiki truk plastik anake sing wis jarang digawe trus digantung nang tas’e Tomin, dijahit.

art · language

Ngobyek


ojek Erland Sibuea
Ojek karya Erland Sibuea

“Gak pingin njajal ta, Man?”

Diman ora nyauri, wong lanang iku pancet umek karo gaweane.

“Lumayan lho, model bensin karo pulsa thok. Mlakune yo iso sak wayah-wayah.”

Isuk-isuk nang nggon gaweane, Diman ditekani koncone jaman sekolah mbiyen. Koncone iku biyen kerjo dadi sales nang pabrik obat terus metu.

“Yo masio bendino gak iso podo olehe, ning lek diitung luwih akeh soko nyales.”

“Gak, aku tak nelateni iki ae.”

“Loh, gak perlu mbok tinggal gaweanmu iku. Ndobel. Koen mlaku isuk-isuk kae, opo bengi. Sedino oleh wolu wis cukup.”

“Trus lerene kapan?” Diman sing mau umek karo gaweane, ngadeg karo nyandak wedang kopine.

“Leren lek wis sugih. Urip pas-pasan kok mikir leren.”

Diman mesem. Wong lanang iku nyandak rokoke trus nawani nang koncone.

“Suwun,” saure koncone karo njupuk rokok siji.

Lek mau koncone semangat ngajaki Diman ngojek, saiki wong lanang loro iku ngenakno lek rokokan.

“Sik oleh rong sasi, mene tanggal 10 telu,” omonge koncone Diman pas ngerti Diman nyawang sepeda motore sing diparkir nang ngarep bengkel kerjone Diman.

“Yo mugo-mugo lancar,” saure Diman.

“Bojoku sing njaluk. Jawaku ngunu sing wingi ae cukup, masio gak matic tapi wis lunas.”

“Sing wingi mbok dol?”

“Ho oh. Wong mung cukup dingge DP karo dingge tuku klambi bojoku. Asline yo kesel ngene iki, ning yok opo maneh. Itung-itung dingge modal ngojek, saiki lek montore lawas sing numpak yo males.”

Diman mesem maneh. Diman sing nang omah yo mung nduwe sepeda motor lawas iso ngerti pikirane koncoku ugo bojone.

“Iyo, jenenge kerjo yo butuh modal. Sing penting iso dingge ubet.”

“Pingin sakjane aku koyok awakmu ngene iki. Urip sante, gak onok beban. Sakonoke.”

Diman ngguyu banter. Koncone sing mau pas kaet teko ketok semangat iku saiki selot soyo nglentruk.

“Sawang sinawang. Aku yo pingin nduwe montor anyar, koyok kaanmu, ning lek saiki gurung wani.”

“Koen kaet biyen gak seneng utang, iku sing aku gak iso, Man. Lek gak utang trus kapan iso nduwene? Warisan yo gak gablek. Gaji yo mung mepet dingge mangan karo mbayar kontrakan.”

“Lho, saiki kan wis nduwe modal. Iku dingge ngojek kan wis tepak, onok duwik mlaku.”

Koncone Diman ambegan dowo. Wong lanang umur telung puluh iku trus nyedot rokoke, suwi. Matane nyawang sepeda montore sing ketok mengkilap, mulus.

“Sakjane aku gak pingin metu soko kerjoanku biyen. Wingi sempat tak lakoni loro-lorone, tapi awakku ambyar. Nyeles mubeng, ngojek yo mubeng. Kakean ndok embong awakku rasane…”

Diman nepuk pundake koncone. Wong lanang iku balik nang gaweane, ngedep kayu sing kate digawe kursi.

“Kerjo yo kerjo, ning leren yo penting. Awak ki guduk robot,” omonge Diman.

“Koen yo sik seneng turu sore, Man?”

“Yo gak sore tho, jam songo biasane.”

“Yo iku aku sing gak iso. Aku kate Magrib kae mesti turu, ning bengi ngunu kae tangi. Lek mbiyen ngombe, saiki tak gawe mubeng golek penumpang.”

“Wis iso mandeg?”

Sing ditakoni mesem.

“Yo gurung iso diomong mandeg sih, ning gak ben dino.”

“Iku lek dingge tuku jamu lak lumayan sakjane.”

“Hahaha ngunu iku yo jamu, Man, jamuku. Cek lali karo cicilan, cek gak kepikiran terus karo omelane bojo.”

Ndelok koncone sing wis iso mulai ngguyu, Diman melu mesem.

“Onok obyekan gak, Man?”

“Ndok kene sepi. Iwak kae diobyek hehe…”

“Mancing la’an, iso dikumbah aku karo bojoku.”

“Opo yo, aku paling yo mung ngingu pithik karo iwak, sithik. Dingge jogo-jogo lek gak nduwe lawuh.”

Koncone Diman ngadeg. Wong lanang iku ngresiki clonone, nepuk-nepuk atek tangane. Jakete sing mau dicantolno nang tembok bengkel dijupuk trus digawe.

“Kene onok rondo sing kiro-kiro butuh gak?” takone karo ngguyu.

Diman ora nyauri. Wong lanang iku mung mesem nyawang koncone sing wis siap kate budal ngojek maneh.

“Suwun rokoke, Man. Dungakno oleh penumpang ayu sing butuh konco melekan heheehehe…”

Koncone Diman sing saiki wis nang nduwur sepeda motore iku pamit karo nggawe helme.

“Ati-ati,” saure Diman.

***