Wayah Surup


Pak, Tomin ndok ndi?”

Lha embuh, wong aku kaet teko kok.”

Sore, Wiji sing kaet mari nyapu omah nggoleki anake. Diman sing kaet ae teko lungguh nang ngarep tipi karo kipas-kipas. Keringete ndrodos, kembloh sak kujur awak.

Ndok ndi arek iku. Gurung adus iku mau,” Wiji ngomel dewe karo clingak-clinguk nggoleki anake soko teras.

Paling yo dolen.”

Biasane yahmene wis mulih kok. Njaluk mangan.”

Yo sopo ngerti dikei panganan iku mau, dadi wis wareg lali mulih.”

Sopo sing ngewei panganan?”

Yo embuh, wong aku ngomong paling.”

img_0075
Sketsa karya Rustamadji

 

Mari ngomong, ora pingin debat karo bojone, Diman ngadeg terus budal nang mburi, adus. Lek wis ngunu iku mending ditinggal ngalih bojone. Timbang selot dowo ngko akhire dheweke sing diomeli. Wiji sing penasaran nggoleki anake nang tanggane. Ora ketemu, wong wedok iku bablas nang omahe morotuwane. Ora nemu sisan, wong wedok iku akhire mulih.

Nang omah Diman sing wis mari adus lagek mangan.

Pak, anakmu gurung temu.”

Lha ndok ndi?”

Yo lek aku ngerti gak tak goleki, gak takok sisan.”

Salah ngomong, batine Diman. Wong lanang iku ndang marekno lek mangan. Biasane surup ngene anake wis ngganteng, wis mari didusi bojone, lungguh anteng mangan. Mari ngombe banyu putih, Dimang ngadeg kate nggoleki anake.

Mau trakhir koen eruh ndok ndi?”

Yo mau dolen. Pamit kate dolen. Gak tak takoni. Wong biasane yo mung ndok sebelah omah ae,” saure Wiji karo mulai bingung.

Nggowo opo areke?”

Nggowo opo?”, Wiji balik nakok maneh.

Yo mau pas pamut dolen ki nggowo opo? Sopo ngerti nggowo koper opo bangkelan ngunu…”

Mbok pikir anakmu kate minggat ngunu ta?”

Yo sopo ngerti, arek saiki kok.”

Lha lapo minggat? Karo sopo?”

Yo lek ngerti aku gak takok.”

Saurane Diman nggarai Wiji sing bingung langsung emosi. Motone menteleng. Tangane wis ngremetan ae, gemes. Diman sing ndelok bojone mulai emosi langsung mesem, cengengesan, wedi. Ora wayahe ngguyoni bojone lek wis rupane koyok ngunu.

Biasane ora tau adoh-adoh. Paling ndok njero kamar,” omonge Diman.

Yo lek onok ndol kamar wis ketemu kaet mau.”

Njero lemari wis mbok goleki?”

Lha mhok pikir anakmu gombal?”

Yo gak. Arek cilik lak biasa dolenan ndok lemari. Delikan trus lali…”

Durung bojone mari lek ngomong, Wiji wis ngalih moro nang kamare. Dibuka lemari klambine. Tomin ora ono. Diman sing ngetutno bojone melu clingukan.

Iku gundule sopo?”

Digoleki wira-wiri tibake Tomin nang ngisor amben. Arek lanang iku turu ndlujur, murep. Diman nyandak anake, ditokno soko kolong kasur trus digendong metu.

Tangekno, Pak.”

Diman ngambungi pipine anake. Arek lanang iku sik ae merem nang gendongane bapake.

Tangekno kok. Iku ngko rewel bengi lek yahmene sik turu.”

Tomin sing pamit dolan karo kancane tibake wis mulih. Arek lanang iku mau tukaran karo kancane trus milih dolanan dewe nang kamar. Ora kroso dheweke keturon saking kesele dolanan. Turu surup, digugah angel, akhire Tomin ngrengik ae. Didusi nangis, diklambeni ndrenginging, dikon mangan ora gelem.

Kandani lek sore turu yo ngene iki.”

Wiji sing mau bingung nggoleki anake, saiki ganti mangkel mergo anake rewel. Mbarang-mbarang sing dilakoni ora ono sing bener. Njaluk dikukuri gundule, njaluk dikipasi, njaluk diusuk-usuk gegere tapi kabeh rasane ora penak.

Maem gek turu maneh.”

Emoh huhuhuhu….”

Numpak motor karo Pak’e?”

Tomin gedheg-gedheg.

Tipasi, Pak huhuhu…”

Iyo, iki yo dikipasi. Gletakno kasur ae, Mak, kelonono.”

Digletakno kasur, karo dikipasi, Tomin sik ae ndrenginging.

Mik, Mak, huhuhu…”

Mik susu? Gawekno, Pak.”

Emoh, mik iti,” omonge Tomin karo tangane mlebu nang dastere emake.

Gak onok susune, wis entek.”

Wiji ngeloni anake. Diman sing turu nang sandinge sik ngipasi anake atek buku. Tomin sik ndrenginging karo tangane sing siji nggondeli susune emake.

Kalah, rek, rojo,” omonge Diman lirih.

Gembolan


sketsa_0037b
Gambar dari sini

“Opo ae iku sing mbok gowo?”

“Bumbon.”

“Koyok ndok omah gak onok ae.”

“Nang kene kan murah, Pak. Iki mau yo dikei kok.”

“Iku sing ndok kerdus akoa iku opo?”

“Pelem karo jambu. Dingge oleh-oleh, Pak, digawako emake Diah iku mau.”

Isuk-isuk Wiji sing kate mbalik umek ngurusi gawan sing kate digowo mulih. Kerdus-kerdus, tas wis bek. Mulai soko bumbon, buah-buahan, panganan, dolanane anake lek ngewei tangga karo dulur-dulure wis ditoto apik.

“Iku ngko lek nggowo yok opo?”

“Yo dibagi wong loro, Pak, sampeyan karo aku. Iki dolenane Tomin tak adahno tas e karo jajane cek digowo dhewe.”

Diman gedheg-gedheg ndelok gawan sing bakal digowo mulih. Ora kaget sakjane, bojone lek lagi nang kampung mesti koyok ngunu gawanane pas mbalik ning kadang sungkan. Tanggane, dulure Wiji seneng ngawan-ngawani. Diman karo Wiji lek mulih yo mesti nggawakno jajan masio yo ora akeh.

“Tomin wis adus?”

“Uwis. Golekono, Pak, iku ngko dolenan reged maneh klambine.”

Mari diomogi bojone, Diman metu nggoleki anake. Tibake anake lagi digendong dulure. Wong-wong seneng karo Tomin, arek cilik lemu iku ancen nggemesno. Opo maneh lek dikei opo-opo seneng, nurun emake sing doyan mangan.

“Wis arep mulih, Mas?” takone Diah.

“Ho oh, kae mbakmu wis siap-siap.”

Didukno soko gendongan, Tomin mlayu nyedeki bapake. Arek cilik iku pamer duit sing dicekel.

“Akeh men. Duite sopo?”

“Duittu.”

“Sopo sing ngewei?”

“Akeh.”

Tomin masio ora dong itungan tapi seneng duite akeh. Tangga karo dulure podho nyangoni. Dolanane Tomin yo akeh soko lek nukokno. Layangan, jaran-jaranan, gamelan cilik, neker, balon, kabeh wis ditoto emake nang tas.

“Pak, iki ngko kerduse siji-siji ya. Ransele sampeyan, ngko aku sing tas cangklong iki.”

Diman ora nyauri, wong lanang iku mung manthuk.

“Min, tas e ngko digowo dhewe lho ya.”

“Jajantu, Mak?”

“Iyo iku nang tas wisan, sing ngarep. Karo susu.”

“Ji, iki dilebokno ndi?”

Soko pawon emake Wiji metu nggowo kerdus cilik.

“Opo iku, Mak?”

“Ingkung.”

“Pun, Mak. Dimaem emak mawon,” omonge Diman nang moro tuwane.

“Lha iki dimasakno dingge anakmu kok. Iku Tomin lak seneng karo pithik.”

“Emake nggih seneng,” omonge Diman lirih.

“Lha iyo. Dilebokno ndi iki?”

Wiji nampani kerdus soko emake. Wong wedok iku cligukan golek nggon dingge ngadahi panganan soko emake iku.

“Wis gek sarapan sik, kae wis mateng kabeh.”

Ora mung digawani, emake Wiji yo wis nyepaki panganan dingge sarapan.

“Min, ayo maem sik.”

Wiji ngajak anake sarapan. Diman melu moro nang pawon.

“Diwaregi.”

“Nggih.”

Diman sing nyandak piring, nglirik bojone. Wiji mari njupukno sego anake trus ngisi piringe dhewe. Wong wedok sing biasane ancen ora angel mangan iku matane ketok cemlorot. Dijupuki siji-siji opo sing wis dicepakno emake nang nduwur mejo. Diman sing nyawang mung ambekan dowo.

“Tambah maneh,” omonge emake Wiji.

Mari mangan, Wiji karo bojone pamitan. Dulure karo tanggane sing moro nyalami siji-siji. Tomin diambungi. Arek cilik iku sik ae oleh duit, sangu.

“Gak usah sering-sering mulih, Mak.”

“Lha lapo?”

“Gak enak. Tontok iku gawanmu, sak munu akehe. Ngrepoti tho?”

“Halah, wong yo diteleh ae gak dijunjung terus.”

“Guduk ngrepoti aku, ngrepoti tangga karo dulurmu.”

Wiji mesem.

“Lha yok opo maneh, wong kebiasaane yo koyok ngunu kok. Lek gak ditampani lak yo gak enak.”

“Lha iyo makane gak usah sering-sering mulih. Wong awake dhewe lek mulih yo gak tau ngawakno opo-opo.”

Nang sepur Tomin mbukai tas e. Jajan, dolanane ditokno. Pra mung emake, arek cilik iku seneng lek mulih.

“Berapa bulan, Mbak?”

Wong wedok sing lungguh nang ngarepe Wiji moro-moro takok.

“Apanya, Mbak?” takone Wiji ganti.

“Hamilnya.”

“Nggak, Mbak, nggak hamil.”

“Ouh…maaf, saya kira hamil. Maaf ya, Mbak.”

“Nggak papa, Mbak.”

Wiji nyauri karo mesem. Wong wedok nang ngarepe raine abang, isin.

“Iku lemak, Mbak,” Diman melu nyauri.

Wiji nyebek. Wong wedok nang ngarepe mesem.

“Maaf lho sekali lagi.”

“Gak popo, Mbak. Ancen koyok wong meteng kok. Wis sering kok itu dikira hamil.”

Wiji mecucu nang bojone tapi trus mesem nang wong wedok ngarepe.

“Sik mending dikira hamil, Mbak, kadang dikira nggembol parabola.”

“Aduh.”

Wiji nyiwit pupune bojone. Wong wedok iku mangkel. Wong wedok nang ngarepe nutupi lambene, ngempet ngguyu.

***

Mbadok


pemandangan
Gambar dari sini

 “Pak, sampeyan gelem pecel?”

“Gelem.”

Diman sing wing numpak sepur, saiki wis tekan omahe moro tuwane.

“Enak tho. Sambele ki seje, jos.”

“Awakmu ki opo sing gak jos, kabeh panganan ae lak enak menurutmu.”

Wiji nyebek. Wong wedok iku paling seneng lek mulih nang omahe. Masakane emake, warung-warung nang kampune kabeh diubengi. Kangen.

“Pak, aku kate nang pasar. Melu gak?”

“Males, kate merem ae. Tomin ndok ndi?”

“Iko dolenan karo Diah.”

“Tukokno rokok sisan ya.”

“Oke.”

Jam sepuluhan, Wiji budal nang pasar maneh. Lek mau isuk mergo blonjo dingge masak emake, awan iki wong wedok iku kate golek panganan.

“Opo iku?”

“Pecel lele. Gelem, Pak?”

“Sik wareg.”

“Iki nang omah gak onok. Pecel lele lak penyetan lele, nang kene yo ngene iki, onok kuahe. Sip. Pedese mantep.”

Diman gedheg-gedheg. Ndelok bojone wis nyekeli piring maneh, wong lanang iku kroso wareg dhewe.

“Mbalik mene, Pak?”

“Iyo, ojo suwi-suwi, garapanku sik akeh.”

“Numpak sing jam piro?”

“Yo sak tangine. Ngko isuk-isuk males.”

“Bakso!”

Meh ae Diman njumbul. Wong lanang iku kaget, bojone moro-moro mbengok nyeluk bakul bakso sing lewat nang ngarep omah.

“Ngaget-ngageti ae.”

Wiji mung mesem ndelok bojone protes. Wong wedok iku mlayu nang ngarep pesen bakso.

“Sampeyan gelem, Pak?” bengoke ko ngarep.

“Gak.”

“Iki enak, Pak. Langgananku kaet cilik. Alhamdulillah yo, Pak, sik awet bapake.”

“Yo, alhamdulillah sisan awakmu sik seneng mangan.”

Wiji mesem krungu omongane bojone.

“Iku ngko sik kate njajan maneh?”

“Ho oh, ngko bengi kate tuku punten pinggir rel sepur.”

“Mbok lek mangan ki diatur. Iku sakmunu akehe, sik kate njajan maneh.”

“Sing penting kan entek.”

“Iyo entek tapi kan aku yo isin. Koyok lek ndok omah gak tau mangan ae.”

“Halah, yo gak. Emak lak yo ngerti aku ancen seneng mangan. Wong yo iku mau saloke sing nukokno emak, dingge sampeyan karo Tomin.”

Diman ambekan dowo. Mbahas panganan karo bojone ora bakal menang. Wiji ancen doyan mangan. Opo ae panganan mesti resik lek karo dheweke.

“Ngko nang alun-alun yuk, Pak?”

“Lapo? Mesti kate tuku es kae tho?”

“Ho oh. Wis suwi gak mangan iku.”

Diman ambekan selot dowo. Wong lanang iku ora tau masalah lek anak bojone seneng mangan. Wis gawan lair lek lambene bojone iku ora tau mandeg mamah.

“Pak.”

“Iyo.”

“Ojo terpaksa tho lek nyauri.”

“Lha kudu yok opo?”

“Kan sisan ngajak Tomin, wingi pas mulih kan sik cilik gurung ngerti.”

“Sik cilik opo, wong riyoyo wingi yo sik pirang sasi.”

“Ji! Ji!”

“Opo, Mak?”

Emake Wiji mlebu omah karo nggowo piring. Wong wedok iku mari soko omahe adike.

“Opo iku, Mak?”

“Iki lho digawekno jangan lombok karo likmu.”

“Wouh.”

“Iku mau kaet ngerti lek kowe mbalik sesuk. Didadakno.”

“Oalah, Mak, malah ngrepoti.”

“Yo gak. Wong lik’e iku lak ngerti senengane Wiji. Nyoh.”

Emake Wiji ngelungno piring isine Jangan Lombok. Wiji nampani karo mesam-mesem koyok mari menang undian berhadiah.

“Sesuk lek kate mulih mampir sik nang Lik Tum. Iku mau aku dipeseni, mbuh kate digawani opo.”

“Ho oh.”

Emake Wiji mlebu nang kamar. Wiji sik mesam-mesem. Diman gedheg-gedheg ndelok bojone.

“Iku yo kate dipangan saiki?”

“Ho oh, mumpung sik anget. Gelem, Pak?”

“Gak. Wareg aku nontoki awakmu mangan.”

“Hehehe…dikei, Pak, mosok gak tak tampani.”

“Ayu gak patio, ngentekno panganan senengane,” omonge Diman alon.

Siji


7234256300_647e681301

http://www.flickriver.com/photos/jati/popular-interesting/

“Mbak…”

“Opo?”

“Sampeyan kae sak durunge rabi wis pacaran ping piro?”

“Pindo. Opo’o?”

Bengi, durung mari kangene karo mbak sepupune, Diah moro maneh nang omahe Wiji. Arek wedok iku pingin crito.

“Gak popo, takok ae.”

“Wis wani pacaran ta?”

Diah ora langsung nyauri. Arek wedok iku mung mesem.

“Pacaran yo gak popo. Aku biyen pertama pacaran yo pas SMEA. Kelas siji. Tapi yo mung ngunu-ngunu, cinta monyet.”

“SMP gak pacaran, Mbak?”

“Gak. Mung seneng-seneng thok, ngesiri. Bapak yo galak ngunu kok. Lagian aku yo isin.”

“Mosok Pak Dhe galak, Mbak?”

Wiji sing mau lagek nglempiti klambi, neleh klambi nang lemari trus nyedeki adike iku.

“Yo gak ngamuk-ngamuk sih, tapi kan mesti nginthili senengane. Gurung ngko lek onok sing dolen melu njagongi karo mlintiri kumise.”

Diah mesem krungu critane mbake. Arek wedok sing lagek ono masalah iku rodo lego pikirane.

“Mbak…”

“Hmmm…”

“Embuh sampeyan wis krungu opo durung. Bapak karo emak lak lagi mangkel karo aku. Ben dino aku diceramahi, Mbak, sampek gak betah aku nang omah.”

“Lha lapo?”

“Aku lak lagi cedek karo arek, koncoan thok, Mbak. Wong de’e wis nduwe bojo kok…”

Diah ora nerusno critane. Arek wedok iku ambekan rodo dowo.

“Bapak karo emak ki mikire aku pacaran, ngganggu rumah tanggane uwong. Padahal aku yo gak nyapo-nyapo. Yo paling SMS-an. Yo ancen aku sempat seneng, tapi tak pikir-pikir kok gak mungkin. Aku yo sik seneng sing sak umuran.”

Wiji meneng, ngrungokno adik sepupune crito.

“Tapi kadang aku mangkel karo bapak karo emak. Durung-durung ngomel, makane wingi tak terusno ae, mangkel aku soale, Mbak.”

“Yo ojo ngunu. Bapak karo emakmu kan gak ngerti yok opo benere, lak kudune dijelasno.”

“Gak iso, Mbak. Mosok iso ngomong karo bapak emak kae, ngomel sik, seneni sik. Males aku njelasno, malah kudu ngamuk rasane.”

“Tapi temenan awakmu gak onok opo-opo karo wong iku?”

“Gak, Mbak. Aku wingi mbolos kae yo dolan karo koncoku kok, gak karo de’e.”

“Wong sing wis rumah tangga iku pengalamane luwih akeh, luwih pinter. Maksudku gak polos. Aku sih gak kenal, tapi lek wong sik nduwe bojo tapi wani hubungan karo wong wedok liyo iku wis iso dadi tanda gak apik.”

Diah manthuk-manthuk.

“Wong rumah tangga gak koyok wong pacaran, sing lek bosen utowo onok masalah trus langsung ditinggal ngunu ae. Iku ngunu kadang yo mung pelarian. Lek wis oleh trus ngilang.”

“Iyo, Mbak. Aku yo gak pingin dadi orang ketiga. Aku sik sekolah, aku yo pingin nang kutho koyok sampeyan, ngrasakno kerjo, oleh duit, seneng-seneng.”
“Yo ngunu apik. Awakmu sik enom, kudu nduwe cita-cita. Kesusu rabi yo dingge opo. Lek wis rabi ki gak iso mbalik, tanggung jawabe abot.”

“Ho oh, Mbak.”

“Pacaran yo kudu ati-ati.”

“Ho oh.”

Jam setengah song, Diah pamit mulih. Tomin sing mau diemong mbahe njaluk dikeloni, ngantuk.

“Main atau mau pulang kampung, Mas?”

“Ngendangi moro tuwo, Mbak.”

“Ouh.”

Diman isuk-isuk wis budal nang stasiun. Wong lanang iku kate marani anak bojone sing wingi mulih nang kampunge.

“Kok sendirian. Istrinya mana?”

“Wis mulih dhisikan, Mbak. Iki nyusul.”

Nang sepur, Diman sebelahan karo arek wedok. Arek wedok sebelahe Diman iku terus takok. Didelok rupane, umure sik rong puluhan awal.

“Kerja di mana, Mas?”

“Gak mesti, Mbak. Sak olehe garapan.”

Arek wedok iku mesem. Diman melu mesem. Lumayan, perjalanan patang jam lek sebelahe wong ayu.

“Mbaknya kuliah?”

“Nggak, Mas, kerja.”

“Ouh.”

“Tinggal di Surabaya?”

“Ho oh.”

“Surabayane mana?”

Diman sing mau ngantuk, akhire ngobrol karo mbake. Lek mau mbake mung mesem-mesem, saiki wis mulai ngguyu-ngguyu.

“Akoa…akoa! Mijon…mijon!”

Ora kroso Diman wis separo perjalanan. Bakul-bakul munggah soko stasiun sing diendeki.

“Nasi kuning…nasi kuning! Siji kurang loro gak entek!”

Diman sing lagek ngobrol, mesem krungu bakul sing towo dagangan. Wong lanang iku mesem dhewe, eling bojone.

“Langsung pulang opo mampir, Mas?”

“Heh?”

“Mampir aja, habis ini aku turun.”

Diman nyawang mbak sandinge karo mesem bingung.

“Suwun, Mbak. Iki wis dienteni anak karo bojoku. Wis rong dino gak ketemu.”

“Ouh. Kapan-kapan mampir ya. Rumahku deket pasar, Yeni.”

Arek wedok iku ngomong maneh.

“Kalo nggak main nang TP, aku kerja di sana.”

“Insyaallah.”

Mari ngomong, mbake sing jenenge Yeni iku ngadeg mergo kate mudun.

“Nasi kuning…nasi kuning! Siji kurang loro gak entek!”

***

Dukun


Gambar 1

gambar dari sini

“Pak.”

Isuk-isuk Wiji sing biasane umek karo garapan omah marani bojone sing sik uglak-uglik nang kasur.

“Opo?”

“Iki mau ditelpon wong omah. Dikon mulih.”

“Lha onok opo?”

Diman sing durung genep nyawane langsung melek krungu omongane bojone.

“Gak, sehat kabeh kok.”

“Wouh, tiwas kaget aku.”

“Sampeyan eling Diah, Pak?”

“Diah sopo? Sepupumu kae?”

“Ho oh, anake Lik Marno.”

“Lapo areke?”

Wiji mbenakno lungguhe. Wong wedok iku mari nompo telepon soko Pak Lik e nang kampung, ngabari perkoro sepupune sing jenenge Diah.

“Diah ki lagek kedanan, Pak. Emak karo Bapake bingung yok opo lek ngandani. Lek diomongi langsung ngamuk, gak gelem ngrungokno malah nyentak-nyentak.”

“Kedanan opo? Arek lanang?”

Wiji nyandak lengene bojone. Bojone iku dijak metu, wedi lek anake sing sik merem melu tangi krungu wong tuwane omong-omongan.

“Sik, tak mbenakno sarung,” omonge Diman karo ngadeg.

Karo ngenteni bojone sing raup, Wiji nyepakno kopi. Wong loro iku pindah ngobrol nang mejo makan.

“Iki mau kan bapake Diah telpon aku, jare Lik Sri kae saiki ben dino kerep semaput mergo mikir si Diah, Pak.”

“Lha lapo sampek koyok ngunu?”

“Diah ki lagek kecantol wong lanang. Jare sih kenalan soko pesbuk opo opo ngunu lho.”

Diman nyruput kopine. Wong lanang iku terus nggoleki koreke.

“Masalahe wong lanange iku tibake wis nduwe bojo, Pak. Tonggo deso.”

“Diah kae wis lulus sekolah ta?”

“Gurung, kurang setaun maneh.”

Diman ambekan dowo. Wong lanang sing wis nemu koreke iku langsung nyumet rokoke.

“Dikandani emak bapake ki gak kenek, Pak, ngeyel dolen karo wong lanang iku. Yo emake isin tho, Pak, makane ben dino mumet trus semaput-semaput mergo darahe dukur.”

Diman sik ngrungokno ceritone bojone. Dieling-eling rupane Diah sing wis ping piro ditemoni pas mulih nang omahe bojone.

“Iki mau maksude Lik Marno aku kon mulih kon ngandani Diah. Trus jare iku mau kon njajal golek dukun ngunu.”

“Dukun dingge opo?”

“Jare Diah dipelet, Pak. Wong lanange iku lho gak ganteng rupane, wis nduwe bojo sisan…”

“Wong lanang gak ganteng tapi lek wis pengalaman ngunu iku yo gampang ae golek arek wedok. Gak perkoro pelet.”

Wiji meneng. Wong wedok iku bingung yok opo carane iso ngewangi dulure.

“Lha trus yok opo, Pak?”

Diman ora nyauri. Wong lanang iku lagek mikir. Rokok nang tangane disedoti.

“Wis ditakokno wong pinter, wis dijajal tapi gurung onok hasile, makane iku Lik Marno bingung. Malah jare saiki kerep mbolos sekolah.”

“Lha kok wis koyok ngunu. Pirang suwi lek kenalan?”

“Gurung onok sesasi. Iku ngertine sih. Soale arek enom saiki kan cekelane henpon, lha bapak emake yo ora dong henpone dingge opo ae. Dipikire yo karo konco-koncone sekolah.”

Ngurusi arek enom sing lagek puber ora gampang. Dikasar ora iso, dialusi ora digagas. Diman dhewe yo durung pengalaman wong anake sing cilik.

“Yo wis, awakmu mulih ae. Dijak omong-omongan, tapi yo ojo langsung ditembak.”

“Ditembak yok opo, Pak?”

“Yo maksude ojo langsung nakok perkoro iku mau. Dijak ngobrol biasa ae, ngko gawakno oleh-oleh opo ngunu. Lek areke nyaman ngko lak cerito dhewe.”
“Lha trus dukune?”

“Dingge opo? Yo awakmu ae sing ndukuni. Arek sakmunu iku butuh konco ngobrol, cek uteke ki ora mikir dhewe trus malih cupet. Kan ngko awakmu iso crito masalah wong rumah tangga. Yok opo enak orane dadi areke iso mikir gak usah kesusu, cek mikir masa depane, sekolahe.”

Wiji ngematno bojone. Wong wedok iku manthuk-manthuk, masio durung oleh ide yok opo ngko ngomonge.

“Lha tapi Lik Marno ki mekso aku kon ngowo barang ko dukun, Pak. Wis tak omongi aku gak tau dolenan ngunu iku, pancet ngeyel.”

Diman mikir maneh. Kopine dientekno. Rokoke sing wis entek diteleh asbak.

“Yo gampang, ngko tak golekno.”

Mari diterno bojone nang stasiun, awan Wiji akhire teko kampunge. Anake dijak. Nang omah wong-wong wis ngenteni, terutama Pak Lik karo Bu Lik e. Diah sing biyen cedek karo mbak sepupune iku yo moro, ngerti Wiji mulih.

“Sampeyan saiki kok malih ayu, Mbak?”

“Ayu yok opo? Lemu ngene.”

“Tenan, Mbak, ayu sampeyan saiki. Ketok resik. Yo rodok lemu sithik sih, tapi gak popo, malah pas.”

Wiji mesem. Sak durunge budal mau bojone wis wanti-wanti dheweke kon macak ayu.

“Yo nang kono kan howone panas, kringeten terus tapi malah nang kulit apik, iso resik.”

“Ouh ngunu.”

“Kapan dolen? Gurung tau kan awakmu?”

“Iyo, aku yo pingin.”

“Yo suk ae lek wis lulus, njajal golek kerjo nang kono.”

“Iso, Mbak?”

“Yo iso tho. Kan taun ngarep lulus tho?”

Diah meneng. Arek wedok iku ora nyauri, mung manthuk sithik.

“Eh iku mau onok ngge awakmu, iku sing ndok kresek putih.”

“Opo, Mbak?”

“Yo iku tontoken dhewe.”

Diah nyandak kresek putih nang nduwur kasur. Dibuka trus ditokno isine.

“Apik, Mbak?”

“Hadiah. Awakmu lak mari ulang tahun.”

“Serius, Mbak? Matur suwun. Apik iki. Larang la’an, Mbak?”

Diah njembreng hadiah soko mbak sepupune iku. Kaos werno putih ono tulisane cilik nang dodone.

“Suk lek wis lulus, golek kerjo. Iso tuku dhewe kaos koyok ngunu.”

Diah sing mau mesem-mesem langsung meneng. Wiji sing nontok epok-epok ora ndelok ning nyedeki adike sing lungguh nang nduwur kasur iku.

“Aku yo pingin kerjo sih, Mbak. Bosen sekolah. Emak karo bapak yo ngunu ae, nesu-nesu ben dino. Pingin ndang minggat soko omah.”

“Lha lapo nesu?”

“Embuh. Onok ae lah. Sing ngene gak bener, ngunu gak oleh. Lha aku lak yo sik enom, butuh konco, butuh dolan-dolan.”

“Yo mosok koncoan karo dolen gak oleh karo bapak emakmu?”

“Yo oleh tapi ditakoni ae, cerewet kae lho, Mbak. Ngko durung lek onok koncoku moro, byuh bapak malih koyok pulisi kae. Kan aku isin.”

Wiji ngelus rambute adik sepupune iku. Wong wedok iku rodok lego, akhire adike gelem ngomongno opo sing nang pikirane. Wiji eling omongane bojone, ojo mbahas lek adike iku ora gelem cerito dhewe.

“Yo bapak karo emakmu lak wong lawas, tapi ngunu iku kan maksude ngge njogo awakmu. Awakmu anak wedok, anak siji-sijine maneh.”

“Yo iyo sih, Mbak, tapi kan gak kudu koyok ngunu.”

“Yo wis, ngko njajal tak omong karo bapak emakmu.”

Diah manthuk.

***

Pinter


suasana_pasar_di_hari_libur_by_faizankelen-d8kegmt

http://faizankelen.deviantart.com/art/Suasana-pasar-di-hari-libur-517996469

“Lek menang, besok Mama belikno henpon.”

“Serius, Ma?”

“Yo serius.”

“Asik.”

Neni karo anake, Monik, mari mulih saka mal. Wong loro iku ketok seneng.

“Kelas piro saiki Monik, Nen?”

“Kelas siji, kaet mlebu taun wingi.”

“Gedhe ya, bongsor.”

“Ho oh. Susune gak mandeg iki. Tapi iki rencana tak kon diet, ngko kegeden awake. Lek dukure sih gak popo.”

“Lapo kok diet barang, sik cilik gak sakno ta?”

“Ngko lek keterusan gedhe angil nyiliknoe. Model kan gak oleh lemu, Ji.”

“Oalah. Monik model ta saiki?”

“Yo gurung resmi sih. Tapi kan iki tak elokno lomba terus.”

Wiji sing mlaku bareng soko embong pamit pas wis nang ngarep omahe. Neni karo anake nerusno lek mlaku, omahe luwih mlebu.

“Ko ndi, Ji?”

“Ko pasar.”

“Yahmene kaet ko pasar?”

“Ho oh, nggolekno titipan iki mau. Tumben sampeyan dolen rene. Onok opo?”

Mirna, tonggoe Wiji rodok adoh, sore iku dolan nang omahe Wiji.

“Wis suwi ta ngenteni?”

“Yo molas menitan. Bojomu gurung mulih yahmene?”

“Diluk engkas. Kene mlebu.”

“Anakmu nang ndi?”

“Nang omahe mbahe.”

Mirna mlebu trus lungguh. Wiji bablas nang pawon, njupukno ngombe.

“Ko repot tho, Ji, koyok wong adoh ae.”

“Lha kan adoh, bedo gang hehehe. Obate ngenteni.”

Wiji neleh gelas banyu trus melu lungguh. Mirna nyandak gelas trus diombe isine.

“Ngene lho, Ji, langsung ae yo. Aku kate nyelang duwit.”

“Piro?”

“Mangatus. Sasi ngarep tak balekno, Ji. Iki Roni kate melu lomba, njaluk klambi. Bapake lak mari lara, gurung kerjo maneh.”

“Lomba opo?”

“Lomba ngge sekolahe, dance opo ngunu lho. Dingge tuku seragame karo mbayar make up.”

“Melu lomba ki sik kon mbayar?”

“Ho oh.”

Mirna ngentekno banyune. Wiji nyawang koncone sing umure ora patio adoh soko dheweke.

“Ngko tak ngomong bapake Tomin sik ya.”

“Ho oh. Yo mugo-mugo oleh, onok. Lha aku ki sakno Roni, Ji. Wis bapake mari lara, ngko lek arek karep, yo gelem melu-melu kegiatan nang sekolahe gak iso melu lomba lak gelo. Sakno.”

“Iyo sih.”

“Lha yok opo, Ji, wong saiki sekolah masio SPP gratis tapi kan liyo-liyone iku sing akeh. Iki sik SD ae wis koyok ngene, ngko SMP koyok opo.”

“Yo dipikir siji-siji sik ae. Sing penting bapake Roni wis waras, ngko gek iso kerjo maneh.”

“Ho oh.”

Lagek omong-omongan, Diman mulih. Mari nyopo Mirna wong lanang iku mlebu kamar. Wiji ngetutno bojone mlebu nang kamar, kate taren perkoro Mirna sing nyilih duwit.

“Edi saiki selot pinter, Ji. Henpon kae diapakno ae ngerti. Aku kate SMS ae kadang sik cenunukan.”

“Tomin gak tau tak cekeli. Paling diemplok lek gak dibuwak malahan.”

“Wou ndeso. Edi kae main game, telpon-telpon bapake barang yo wis iso.”

“Wong henpone yo jarang onok pulsane,” saure Wiji maneh.

“Edi kate tak lesno.”

“Les opo?”

“Sirku les renang, tapi jare bapake les bal-balan ae.”

Wiji ambekan rodo dowo.

“Lha lek iku mbok diajari dhewe. Bal-balan kae lek sore ndok lapangan yo rame.”

“Yo bedo tho, Ji. Melu klub cek pinter.”

Wiji manthuk, masio ora setuju.

“Tomin kae wis iso moco?”

“Gurung.”

“Edi kate tak lesno, cek mlebu TK wis iso moco nulis. Saiki sih tak tukokno buku-buku ngunu. Wing yo mari ditukokno bapake tas karo pensil warna akeh.”

“Edi kate mlebu taun iki?”

“Sirku ngunu. Ndang sekolah cek ndang pinter.”

“Gak keciliken ta? Sakno.”

“Kan PAUD ae, gak suwi sekolahe. Ngko mulih sekolah kaet les.”

Wis sore, wayahe bojone mulih. Wiji sing mau dolan nang tanggane iku pamit. Anake tibake yo kaet mulih. Arek cilik iku ketok reged, mari dolanan.

“Rupamu kok koyok ngunu. Ayo gek adus.”

Mari ngedusi anake, Wiji adus sisan. Tomin sing wis resik dicepaki panganan, lungguh anteng mangan segone. Bojone, Diman, mulih. Wong lanang iku melu lungguh, nyanding anake.

“Enak maem?” takone Diman nang anake.

Tomin manthuk-manthuk.

“Tambah maneh?”

“Ho oh.”

Diman mesem ndelok anake seneng mangan. Wiji sing nyawang mung gedheg-gedheg. Podho, batine.

***

Anak


-font-b-Asian-b-font-hand-painted-original-works-of-Chinese-painting-masters-Chinese-ink

http://id.aliexpress.com/item/Chinese-painting-book-how-to-paint-monkey-by-Sun-Yutian-oriental-Asian-ink-art/1470601961.html?spm=2114.45010208.4.24.Kiyalv

“Ndek jaman berjuang…njur kelingan anak lanang…biyen tak openi, ning saiki ono ngendi…”

Isuk-isuk Diman nyanyi nirukno lagu nang radio. Wong lanang iku lagek nyerbeti sepeda montore.

“Pak’e aku nduwe.”

Tomin, anake lanang, nyedeki bapake karo nduduhno tangan tengene.

“Wouh, iku anake tikus, cindil.”

“Guduk. Iti Edi, sing iti Doni.”

“Iku lak jenenge koncomu.”

Tomin cilik tibake mari nemu anake tikus. Cindil sing ono loro iku diteleh nang tangane, diduduhno bapake.

“Oleh ko ndi iku mau? Dibalekno, seneni Mak’e ngko.”

“Ko tono mau. Lucu ya, Pak?”

Diman nyawang tikus cilik sing ketok abang iku. Anake mesam-mesem ndeloki cindil sing mung klugat-kluget nang tangane.

“Reged lho iku. Kono dibalekno. Sakno ngko emake nggoleki.”

“Onok emake iti, Pak?”

“Yo onok. Kabeh anak ki nduwe emak, onok sing nglairno. Ngko lek emake nggoleki trus sedih, nangis, yok opo? Gak sakno ta?”

Tomin sing nyawangi cindil loro nang tangane. Lambene rodo mecucu, mesakno tapi yo gemes, seneng.

“Digawekno kandang yo, Pak.”

“Lah, kandani sakno kok. Iku emake mesti nggoleki, nangis mesti saiki anake ilang loro.”

“Tikus iso nangis, Pak?”

“Yo iso.”

“Yok opo lek tikus nangis, Pak?”

Diman meneng. Wong lanang iku rodo bingung lek kate nyauri anake.

“Sampeyan lek nangis yok opo?”

Ganti Tomin sing bingung. Arek lanang iku lambene maju-maju, irunge nyungir, matane kedip-kedip. Arek cilik iku epok-epok nangis.

“Nah, yo ngunu iku. Sakno tho?”

“Yuk dibalekno.”

“Ojo, Pak. Iti koncoku.”

“Rene, tak omongi.”

Diman nyedeki anake. Arek lanang iku dipangku. Tangan tengene sik nyekel tikus loro.

“Anak tikus jenenge opo?”

“Edi kalo Doni.”

“Guduk, iku lak jenenge. Maksude anak tikus iku diceluk opo?”

“Opo?” Tomin ganti takok.

“Cindil.”

“Cindil,” Tomin nirukno bapake.

“Anake sapi?”

“Anake sapi?” ora nyauri, Tomin malah nakok.

“Anake sapi jenenge pedhet.”

“Pedhet. Pak, digawekno kandang.”

Tomin ngrengik maneh. Arek cilik iku pingin ngopeni cindil loro temonane.

“Lek anake asu?” Diman terus nylimurno anake.

“Guguk,” saure Tomin karo gela-gelo, ngliling cindil nang tangane.

Diman gedheg-gedheg.

“Anake asu jenenge kirik. Opo jenenge?”

“Kilik.”

“Anake uwong?”

“Atu, Tomin.”

“Ho oh, sampeyan anake uwong, diceluk arek.”

Gemes karo anake, Diman ngambungi arek cilik iku.

“Anake wedhus?”

Tomin ganti nirukno bapake takok. Durung disauri, Tomin wis nyaut maneh.

“Pak’e.”

“Lah. Kok Pak’e?”

“Pak’e anake wedhus.”

“Pak’e anake embah.”

Kesel takok, Tomin ngrengik maneh. Arek cilik iku sik ae pingin ngingu cindil iku.

“Iku ngko ngelak lho, mati lek gak mimik emake.”

“Mik cucuku.”

“Yo gak iso mimik cucu gelas, wong lambene cilik ngunu.”

“Kon ngemiki Mak’e.”

“Wouu, malah dipithes ngko karo makmu. Dibalekno yuk, sakno iku lho wis ngelak. Kangen emake sisan iku.”

Tomin sik durung gelem mbalekno cindil sing ditemokno iku. Arek cilik iku ngroso eman. Diman sik ngerih-ngerih anake.

“Pak, Tomin karo sampeyan?”

Soko njero omah krungu suwarane Wiji nggoleki anake.

“Ho oh.”

Ora let suwi Wiji metu nang teras.

“Ayo, adus. Gek maem.”

“Emoh.”

Wiji sing nyedeki anak bojone kaget ndelok ono cindil loro nang tangane anake. Wong wedok iku langsung girap-girap, gilo.

“Iku kok iso oleh cindil ko ndi, Pak? Njijiki! Buwak, Min!”

Bojone mbengok-mbengok gilo, anake mbengok-mbengok ora oleh dijupuk cindile, Diman bingung dhewe.

“Jupuken, Pak, dibuwak kono lho. Hiii…”

“Ayo, Min, dibalekno, selak mati iku ngko mbok cekel koyok ngunu, sakno.”

“Emoh aku ngko ngedusi sampeyan.”

Gilo dhewe, Wiji akhire milih ngalih. Bojone diupret-upret kon ngguwak cindil sing dicekel anake. Diman sik ngerih-ngerih anake.

“Tumbas iwak ae ngko. Iku cindile dibalekno nang emake.”

Dirayu-rayu akhire Tomin gelem ngewehno cindil loro iku nang bapake.

“Mak’e nakal ya, Pak?”

“Ho oh.”

“Mocok dibuwak ya, Pak. Dikekno emake tikus ya, Pak?”

“Ho oh, dibalekno.”

“Mak’e anake sopo, Pak?”

“Anake embah.”

“Nggak. Mak’e anake monyet ae. Mak’e nakal.”

“Yo ngunu yo iso.”

***

Hadiah


httpsketchesjr.blogspot.co.id

http://sketchesjr.blogspot.co.id/

“Kancil yang kecewa lalu mengejar kera. Dia ingin meminta kembali pisangnya…”

“Kecewa ti opo, Mak?”

“Kecewa ki gelo.”

Wiji sing wingi mari nukokno anake buku cerito, bengi iki macakno dingge anake. Tomin sing turu nang sandinge ngrungokno karo njaluk kelon.

“Halimaune mati, Mak?”

“Gak. Lara.”

“Onok lumah cakit nang hutan, Mak?”

“Gak.”

“Blati ngko halimaune mati, Mak. Gak onok lumah cakit.”

“Gak. Iso diobati atek godong-godongan.”

“Kela nakal ya, Mak?”

“Ho oh. Ojo nakal ngko koyok kera sampeyan.”

“Edi kae nakal, Mak, atu gak nakal. Edi koyok kela ya, Mak.”

Jenenge arek cilik. Cerito durung mari wis akeh sing ditakokno. Wiji eling omongane tanggane wingi. Arek cilik apik lek kerep diwacakno cerito cek imajinasine kuat, pinter, sisan marai opo sing apik opo sik elek.

“Wis gek bobok. Mene maneh,” omonge Wiji nang anake.

“Wis mari lek crito?”

Diman sing kaet teko soko kumpul warga langsung munggah kasur. Wong lanang iku ngambungi anake sing mlungker nang keleke bojone.

“Pak’e koyok kela ya, Mak.”

Wiji mesem.

“Wooo…ganteng koyok ngene kok koyok kera.”

“Pak’e nakal.”

Diman cengengesan. Wong lanang iku akhire melu nggletak nang ngisor sikile anake karo nggudani arek cilik iku. Tomin sing keri kroncalan.

“Uwis ah, cek turu.”

Ora let suwi Tomin sing wis ngantuk keturon. Diman sing mlungker nang ngisor sikile anake ganti ngoreki sikile bojone.

“Mbok aku diwacakno sisan, pisan-pisan yo pingin.”

“Diwacakno yasin ta? Wis kroso?”

“Hush, lambemu.”

Wiji ngempet ngguyu.

“Aku biyen gak tau dikonokno karo Emak. Ndang tak njajal.”

“Iki? Bukune Tomin?”

“Yo ojo, sing dewasa.”

“Sing dewasa yo buku yasin.”

“Iku lho onok koran bekas, ndukur mejo sebelahmu.”

Wiji noleh. Nang mejo sebelahe ono koran bekas, dijupuk trus dibuka.

“Sing ndi sing diwoco. Berita pembunuhan kabeh ngene iki.”

“Lak onok sing bagian crito tho biasane, cerpen opo opo ngunu.”

Wiji mbukaki maneh korane. Mari nemu sing dimaksud bojone trus diwacakno. Karo ngrungokno bojone Diman merem-merem, mbayangno crito karo setengah ngantuk.

“Tangane meneng ae, keri.”

“Hehehe, gak enak gak onok sing dicekeli.”

“Yo lek ngko kejejeg gak usah protes.”

Jam songo, wong telu iku akhire wis ora ono suwarae, turu. Diman sing keenakan ora pindah lek turu, mlungker nang ngisore sikile anak bojone.

“Iki ae gak popo,” Wiji ngomong dhewe.

Wiji sing lagek nang pasar iku mari bingung dhewe. Nang salah siji toko, wong wedok iku bingung milih opo sing kate dituku. Mari nemu pilihane, wong wedok iku mulih.

“Opo iki, Mak?”

Yo dibukak.”

“Sopo sing ngirimi?”

“Wong ayu.”

Diman nyawang bojone. Wiji mesem. Diman sing mari adus mbuka bungkusan nang nduwur kasur sig ono tulisa jenenge dheweke. Kardus cilik dibungkus koran iku ditokno isine.

“Wouh, anyar.”

Wiji mesem maneh ndelok bojone.

“Dalam rangka opo iki? Atek dibungkusi barang, biasane gak.”

“Lali ta? Iki mau ulang taune sampeyan, Pak.”

“Mosok sih.”

“Ho oh.”

“Suwun yo. Langsung digawe iki?”

“Yo sak sirmu.”

Wiji metu. Wong wedok iku seneng bojone seneng karo kadone. Nang pawon wong wedok iku yo wis nyiapno panganan spesial dingge bojone, lodeh terong.

“Pak, ojo njijiki ta.”

Wiji sing lagek nyepakno panganan kaget ndelok bojone metu soko kamar mung sempakan.

“Lah, lha yok opo. Aku kan menghargai kadomu.”

“Yo tapi mosok mung sempakan ngunu. Njijiki.”

“Lha trus lekku pamer yok opo? Cek podho ngerti sempakku anyar mari ditukokno bojoku, kado ulang tahun.”

Wiji mecucu. Diman cengengesan.

“Sip. Pas.”

“Ngko moro onok tamu mbuh.”

“Hehehe iyo, njajal thok iki.”

“Pak’e koyok Supelman.”

Ndilalah durung Diman mbalik mlebu kamar, anake sing maro soko omahe mbahe teko.

“Koen iku lapo? Koyok wong edan.”

Emake Diman sing melu moro, ngeterno putune langsung muni-muni ndelok Diman. Diman sing isin langsung mlebu kamar.

“Mak, maem kene.”

“Gak. Aku wis mangan. Tak langsung mulih.”

“Jajan, Mak?”

“Gak, wis wareg iki. Kate turu.”

Emake Diman pamit mulih. Wiji nerusno lek nyepakno panganan. Diman mlebu kamar, klamben.

***

Sawang-Sinawang


La_Joven_Madre_1889_by_Arturo_Michelena

Young Mother by Venezuela-born Arturo Michelena, 1889 https://en.wikipedia.org/wiki/Venezuela

Di ketiakmu yang kecut itu, pernah kusisipkan bibir ini

Kenang-kenanglah di tiap malam sebelum tidurmu

Wiji lagek lungguh. Wong wedok iku ketok lagi nyekel kertas. Ora mung siji, ning onok pirang-pirang lembar sing diamplopi dhewe-dhewe.

Bukan bau minyak wangi murahan yang membuat pusing orang-orang

Kau tahu, kecut keringatmu yang kukangeni

Wiji mesem. Dilebokno kertas sing mari diwoco iku. Anake sing mau bengi rewel mergo rodok ora penak awake isuk iki sik turu.

“Isuk-isuk wis nglamun.”

Wiji noleh. Bojone wis tangi. Wong lanang iku nyandak kopine trus nyedeki bojone sing lungguh nang ngarep tipi.

“Opo iku?”

Diman njupuk salah siji amplop nang pangkone bojone.

“Wouh. Sik mbok simpen iki?”

Wiji manthuk.

“Mesti njijiki isine.”

“Yo tulisane sampeyan iku.”

“Gak yo. Tulisanmu sing njijiki, tulisanku apik.”

Diman mesem.

“Itungen iku, mesti akeh ko awakmu.”

Wiji nyebek.

“Kate mbok gadekno ta?”

Wiji njupuk amplop sing dicekel bojone. Dikumpulno kabeh trus dilebokno maneh nang kotak adah sepatu.

“Lapo? Pingin disurati maneh?”

Wiji gedheg.

“Trus?”

Wiji ambekan rodok dowo. Wong wedok iku isuk-isuk wis ora penak atine. Goro-goro mau pas nyapu emper diceritani tanggane.

“Bu Nonit jare kate pisah karo bojone.”

Diman nyruput kopine.

“Kok iso yo, Pak? Sak ngertiku gak tau krungu Bu Nonit gembrah karo bojone.”

“Yo mosok urusan rumah tangga diomong-omongno.”

“Yo gak sih. Tapi kok iso yo, Pak. Bu Nonit kae ayune koyok ngunu. Uripe penak. Anake sekolah apik-apik.”

“Yo kene mosok ngerti njerone yok opo. Sing ngrasakno kan Bu Nonit karo bojone.”

“Jare Pak Heru selingkuh, Pak. Nduwe anak siji karo selingkuhane.”

Diman meneng ngrungokno bojone.

“Padahal Bu Nonit kae lek nyritakno bojone, mesti dibanggak-banggakno. Jare, selingkuhane Pak Heru rondo, bakul nang kantin kantore, anake siji.”

“Isuk-isuk wis oleh crito koyok ngunu ki gak masak ta?”

“Iku mau Denok mampir pas aku lagek nyapu ngarepan.”

Diman nyandak remot, nyetel tipi.

“Padahal, Pak, jare selingkuhane iku adoh lho ko Bu Nonit. Luwih tuwek, gak ayu yoan.”

“Kandani sing kecut ki enak.”

Wiji nyebek.

“Yo wis, gak usah ngurusi masalahe uwong…”

“Lho gak ngurusi aku, Pak, mung nggumun ae kok iso. Ngene kan iso ngge blajar, Pak. Wong awake dhewe yo wis kluarga. Lak sampeyan gak pingin koyok ngunu tho?”

“Yo gak.”

“Makane iku. Wong sing koyok ngunu ae iso pisah, iso selingkuh.”

“Wong urip iku sawang sinawang. Sing ditontok apik gurung mesti rasane enak.”

“Tapi lek gak gelem adus yo tetep gak enak rasane,” omonge Wiji karo nyebek.

“Nyindir.”

Diman mesem. Kaet biyen Diman paling angel lek kon adus. Koyok arek cilik, Wiji kudu mbengoki cek bojone iku budal adus.

“Tomin gurung tangi ta?”

Kaet ditakokno, soko kamar krungu suwarane Tomin nangis. Tibake arek lanang iku wis tangi. Mergo awake durung enak, arek cilik iku nangis, nggoleki emake. Wiji ngadeg, marani anake. Arek lanang iku digendong.

“Sik rodok panas awake, Pak.”

Diman ngadeg, nyekel bathuke anake.

“Digowo bidan ae ta?”

“Tak lapane sik, kecut ngene ambune.”

“Atek banyu anget ae.”

“Iyo.”

“Emoh mandi, Mak huhuhu.”

“Gak, dilapi thok ae.”

Diman ngambungi anake. Arek lanang sing biasane rame iku ketok nglentruk, aras-arasen. Raine bapake disurung atek tangane, emoh diambungi.

“Nang bidan ya?”

“Emoh cuntik.”

“Gak disuntik, diprikso thok.”

“Emoh obat.”

Tomin cilik sing mau ndrenginging akhire nangis.

“Pak, uncekno brambang.”

“Malah mikir brambang, ngko ae masake.”

“Sopo sing kate masak. Dingge Tomin iki.”

“Didulang brambang?”

Wiji nyawang bojone. Diman sing ora ngerti dingge opo akhire budal nang pawon. Wiji nggowo anake nang jeding. Arek lanang iku dilapi atek anduk, atek banyu anget. Tomin cilik sik ndrenginging.

“Iki.”

Wiji nampani brambang soko bojone. Anake sing durung klamben iku diurepno. Brambang irisan dibalur nang boyoke.

“Dikei bumbu kacang sisan iku ngko?” takoni Diman.

“Padakno sate ae.”

“Mik, Mak.”

“Pak, gawekno susu,” omonge Wiji nang bojone.

Durung Diman ngalih, Tomin gedheg-gedheg.

“Mik Mak’e.”

“Opo sing dimimik. Gak onok wisan.”

“Mimik Mak’e.”

“Yo wis kunu, ngge cakot-cakotan ae,” omonge Diman.

Wiji mecucu. Wong wedok iku akhire gletakan, ngeloni anake.

***