Slanker


fd_imgesel_53_konser_concert_by_freedige-d1i197s

“Pak, Slank kate maen, Pak.”

Wiji sing kaet mulih soko pasar mlayu-mlayu marani bojone sing lagek ngopi.

“Ayo nontok, Pak!”

“Ambekan sik, ngos-ngosan ngunu.”

Wiji ngatur ambekane. Raine wong wedok iku abang ireng, seneng. Kringet ndredes nang raine. Ponine sing teles kringet nemplek nang raine.

“Nang Tambaksari, Pak. Mung limolas ewu, oleh rokok.”

“Opo?”

“Slank, Pak, Slank maen.”

Diman nyedot rokoke. Wong lanang iku biasa ae. Ora koyo bojone sing ketok sumringah, seneng.

“Kapan?”

“Malem minggu.”

“Tomin?”

“Dititipno Mak ae.”

Wiji sing wes iso ngatur ambekane lungguh, nyanding bojone. Wong wedok iku ngelap kringet nang raine.

“Ya, Pak? Wes suwi gak nontok.”

Diman nyawang bojone. Sing jenenge Wiji jaman biyen ancen seneng karo konser musik. Ora milih, opo ae seneng. Kadang konser dangdut, konser lagu rock, kadang yo konser kosidahan. Ning lek karo Slank, Wiji ora seneng maneh ning ngefans. Jaman durung kenal Diman, Wiji wes seneng lagu-lagune. Pas pacaran karo Diman lek Slank maen mesti dijak nonton.

“Pak?”

“Iyo.”

Diiyani bojone Wiji selot seneng. Wong wedok iku langsung ngadeg trus njiwiti pipine bojone.

“Ambung no,” omonge Diman.

“Sik kecut,” omonge Wiji karo ngalih.

Malem minggu sing dienteni akhire teko. Tomin sing mau ngrengik, kroso lek kate ditinggal bapak emake ora gelem turu, umek ae. Mergo jam wes mepet akhire Tomin ditilapno. Diman karo Wiji montoran budal nang Tambaksari. Nang stadion wes rame arek-arek sing kate ndelok konsere Slank. Arek-arek cilik, enom, klambine meh kabeh seragam rupane, ireng. Bendoro-bendoro gede nang ndi-ndi.

“Jarikmu ndi?”

“Ngge opo?”

“Ngge gendero,” omonge Diman ngguyoni bojone.

Kaet awan Wiji wes nyiapno klambi. Kaos Slank sing paling disenengi wes disetriko. Untung sik cukup digawe, masio rodo ketat.

“Jakete gak usah dicopot,” omonge Diman nang bojone.

“Lapo? Sumuk yo,” protese Wiji.

“Ngko ae lek wes ndok njero.”

Jenenge Diman rodo bedo karo lanang liyo. Lek biasane wong lanang seneng lek bojone opo pasangane ketok ayu, Diman sewalike. Nggawe kaos karo clono jeans, Wiji sing ancen durung tuwek ketok ngenomi. Wong lek jarang macak, sekaline macak ancen luwih sering ketok ayu. Ngunu ugo karo Wiji. Masio ta ora macak atek make up, ning macak kaosan karo jeans ngunu wong wedok iku ketok koyok sik arek.

“Gak usah nggowo obeng,” omonge Diman maneh mari ngunci sepeda montore.

“Lha dingge opo yoan?”

“Be’e kate tawuran ngko.”

Wiji mecucu. Bojone iku ono-ono ae.

“Gak usah njaluk gendong, gak kuat aku.”

“Gak.”

“Ndok kene ae.”

“Kadohen, gak ketok.”

“Iku ngko lek podo tabrakan lek njoget yok opo?”

“Kan onok sampeyan,” saure Wiji.

Akhire mari udur-uduran, Diman gelem rodo maju panggung. Masio ora nang ngarepe, milih rodo miring, nang sisi kiwo. Sing dienteni yo wes metu. Arek-arek sing nonton wes ora ono sing lungguh, podo ngadeg kabeh karo melu nyanyi. Wiji sing wes gatel melu ngadeg, masio bojone ora gelem. Diman pancet lungguh nang suket.

Jenenge ndelok konser, opo maneh koyo konsere band ngene iki lek rame-rame sithik yo wes biasa. Apik-apik nyanyi karo njoget mesti ono ae arek sing ngisruh. Ndelok ono sing rame, Diman langsung ngadeg, nyekeli bojone karo digowo minggir.

“Kene ae.”

Wiji mecucu.

“Lha timbang kesampluk. Pilih ndi?”

Masio rodo gelo, Wiji akhire manut. Sing penting iso ndelok idolane, minggir yo gpp. Diman lungguh maneh, Wiji sik ngadeg. Ora mung Wiji Diman sing minggir. Ono pasangan sing umure luwih tuwek soko Wiji Diman sing lungguh ora adoh soko wong loro iku.

Masihkah fotoku di dalam dompetmu?

Masihkah diriku di dalam hatimu?

Masihkah potretku di tembok kamarmu?

Masihkah bayangku di dalam mimpimu?

Wiji sik ae nyanyi nirukno idolane. Diman sing lungguh mung mesem karo gedheg-gedheg. Wong kok ora ono kesele, batine Diman. Diman dudu ora seneng, karo konser, karo polahe bojone. Wong lanang iku yo seneng ngrungokno lagu-lagu ngunu iku. Seneng ndelok bojone seneng. Ning wong lanang iku isin. Sakjoke wes keluarga, rasane ora tepak ae ngunu iku, wes ora wayahe.

Ndelok konser, suworo musik banter, langsung ancen bedo karo ndelok nang tipi utowo soko radio. Opo maneh wong sakmunu akehe sak stadion podo nyanyi karo njoget. Diman sing mau mung meneng karo ndeloki bojone akhire yo ora kuat. Wong lanang iku melu ngadeg trus nyanyi. Wiji sing ndelok bojone langsung mesem.

Hidup sederhana

Gak punya apa-apa tapi banyak cinta

Hidup bermewah-mewahan

Punya segalanya tapi sengsara

Wong lanang wedok iku akhire ora bedo karo sing nonton liyane. Nyanyi, njoget, ngguya-ngguyu. Wiji sing mau jaketan, wes dicopot jakete, kesumuken. Diman ora protes, wong lanang iku asyik nyanyi.

Nganti yahmene ki ko ndi? Anakmu gak gelem meneng kaet mau.”

Mari mulih, Wiji Diman langsung njujug omahe emake, njupuk anake. Tomin sing mau ditilapno tibake ora gelem meneng. Arek lanang sing biasane anteng karo mbahe iku nggoleki bapak emake. Diman mung cengengesan, Wiji nyandak anake, digendong. Ora suwi arek lanang sing wes ngantuk iku merem nang gendongane emake.

Suwun yo, Pak,” omonge Wiji nang bojone.

Diman mung mesem trus ngletak.

Mantan


08-Adegan-Taman-Soka-560x828
Lukisan “Adegan Taman Soka” oleh Suyadi dgi.or.id

Resah jiwaku menanti
Mengingat semua yang terlewati
Saat kau masih ada di sisi
Mendekatku dalam hangatnya cintamu

Sing jenenge Wiji masio ta jare suwarane elek, cempreng koyok gembreng diseret, ning senengane nyanyi. Koyok pilem-pilem India kae, tangi turu, umbah-umbah, adus, sampek ngising yo karo nyanyi. Ora pilih-pilih lagu, sak elinge ae. Koyok isuk iki, karo nyapu wong wedok iku nyanyi-nyanyi. Bojone sing kaet tangi mung ndeloki sak klebatan trus budal nang jeding.

Lambat sang waktu berganti
Endapkan laraku di sini
Coba tuk lupakan bayangan dirimu
Yang selalu saja memaksa tuk merindumu

Diman wes mari lek adus. Wong lanang iku lungguh ngadep mejo makan, siap-siap sarapan. Anake durung ono suwarane, sik nglipus lek turu. Bojone sik nyekeli sapu karo nyanyi, masio yo wes mari lek nyapu.

“Sing uwes yo uwes,” omonge Diman karo nyendok sego.
Wiji sing ora rumongso bojone omong karo dheweke terus ae nyanyi karo ngelapi mejo kursi.
“Lha dibaleni ta?”
Kaet dong lek bojone omong karo dheweke, Wiji noleh nang bojone.
“Apane sing dibaleni?”
“Sajake kok kelara-lara. Lek gurung ikhlas yo dibaleni kono, sopo ngerti cocok.”
Wiji ora dong karo omongane bojone. Wong wedok iku mbalik maneh nang garapane, nyerbeti mejo.

Sekian lama aku mencoba
Menepikan diriku di redupnya hatiku
Letih menahan perih yang kurasakan
Walau ku tahu ku masih mendambamu

“Dibecakno lek gak kuat, ojo disonggo dewe,” Diman komentar maneh.
Wong lanang sing mulai mangan iku nyauri lirik lagu sing dinyanyekno bojone.
“Opo sih, Pak?”
Wiji sing wes mari lek resik-resik marani bojone, melu lungguh.
“Gak.”
“Opo sing gak?”
“Gak onok.”
Wiji nyawang bojone. Diman ngenakno lek mangan. Wiji mesem.
“Pak, aku ngko nang JMP ya.”
“Lapo?”
“Dolen. Pingin golek jajan.”
“Koyok ndok kene gak onok ae.”
“Gak onok ancene, bedo rasane.”
Diman nyruput kopine. Wong lanang iku trus ngetokno rokok soko bungkuse. Ora suwi soko rokok sing dibong iku kemedul.
“Janjian ta?”
“Gak, dewe.”
“Tomin?”
“Cek karo Mak ae. Ngko lek melu malah njaluki jajan.”
Diman nyedot rokoke. Wong lanang iku ora nyawang bojone. Bedo karo bojone, Wiji nyawangi Diman, ngenteni diiyani.
“Pak?”
“Jajan opo sih? Biasa yo gawe dhewe.”
“Pingin tuku, males gawe dhewe.”
“Gak kurang adoh ta golek jajan nang kono?”
Wiji meneng. Wong wedok iku ndeloki bojone. Ono sing ora tepak, aneh.
“Ya wes gak sido,” omonge Wiji karo ngadeg, kate ngalih.
Diman ora nyauri. Lek wes ngene Wiji selot yakin ono opo-opo karo bojone. Wong wedok iku wes apal, lek ancene ora ono opo-opo biasane lek dheweke epok-epok nesu ngunu mesti digandoli, paling ora trus diiyani.
Awan lek biasane Diman mulih, mangan awan, dino iki ora. Wiji sing ngenteni sampek jam siji bolak-balik nyawang jam. Akhire wong wedok iku budal nang nggone bojone kerjo karo ngawakno rantang. Nang nggon kerjoane, Diman lagi kerjo. Ndelok bojone teko, wong lanang iku meneng ae. Biasa lek repot ancen ngunu, ora mulih. Bojone sing moro nggowokno sego. Ning awan iki Wiji ndelok bojone ora repot-repot banget. Wiji milih langsung mulih mari ngekekno rantang nang bojone.
“Untumu lara ta, Pak?”
“Gak.”
“Kok ketok aboh ngunu.”
Diman ora nyauri. Bengi mari mangan Diman siap-siap ngletak nang kamar. Wiji sing kaet nglebokno klambi nang lemari metu maneh. Mari bojone metu soko kamar, Diman nyawang raine nang koco lemari. Ora aboh, biasa ae. Wong lanang iku trus ngletak.

Lambat sang waktu berganti
Endapkan laraku di sini
Coba tuk lupakan bayangan dirimu
Yang selalu saja memaksa tuk merindumu

Masio bojone ketoke lagi aras-arasen ngomong, Wiji pancet ae nyanyi-nyanyi. Wong wedok iku ora pingin ngajak bojone omong. Lagi pingin meneng yo dijarno ae, mungkin lagek ono masalah ning ora gelem ngomong. Biasane ngunu, batine Wiji. Krungu bojone nyanyi, Diman sing ancen lagi ora enak atine iku selot mangkel. Raine ditutupi bantal, cek ora krungu suwarane bojone.

Sekian lama aku mencoba
Menepikan diriku di redupnya hatiku
Letih menahan perih yang kurasakan
Walau ku tahu ku masih mendambamu

“Wes bengi, nyanyi ae mbrebeki tonggo,” Diman akhire nyuworo maneh.
“Sik jam pitu. Kae Nono underground-an yo krungu ko kene,” saure Wiji.
“Lagumu elek.”
“Lagune opo lirike? Sing uwes yo uwes,” omonge Wiji ngece bojone.
Diman ngelih bantal soko raine. Bojone lungguh nang pinggir kasur karo nglempiti klambi.
“Yo koen iku, lapo kok aku?”
“Lah, kok aku? Wong sampeyan ngunu kok…”
Diman meneng, males nyauri ning atine mbedodok.
“Ojo nyanyi lagu iku.”
“Gak oleh nyanyi yo garek omong, atek nesu barang.”
“Aku gak seneng,” omonge Diman alon.
“Yo seneng, ngomong. Luwe, mangan. Ngunu kan enak, atek mikir sing gak-gak.”
Ndelok bojone mecucu karo ngomel, Diman sing mau mangkel langsung mesem. Isin yo seneng atine. Jenenge Diman ki lek lagi cemburu yo koyok ngunu. Masio ora nduwe bukti utowo ndelok sing ora-ora nang bojone, isuk-isuk krungu Wiji nyanyi lagu galau wong lanang iku langsung ora enak atine.
“Nyanyi liyane ae,” omonge karo isin-isin.
“Nyanyi ae atek diatur.”
“Yo gak sih. Lagu ngunu iku garai sedih, golek lagu ki sing semangat.”
“Yoh, mene tak nyanyi Indonesia Raya utowo Gundul-Gundul Pacul ae,” omonge Wiji karo ngadeg, ngalih.
Diman mesam-mesem ndelok bojone ganti nesu. Ning atine wes enak. Dheweke rumongso salah, ngarani bojone eling mantane mergo lagu sing dinyanyekno sedinoan iku.

 

Sregep


menjahit2
Lukisan Menjahit Baju dari lumbungpuisi.com

Masio tahu ngrasakno dadi anake wong nduwe, Wiji ora manja. Bapake sing bangkrut trus pindah nang ndeso, mulai urip maneh soko nol. Lek mung urip soro, gawean akeh, Wiji wes biasa. Kebiasaan koyok ngunu digowo Wiji sampek omah-omah karo Diman. Ben isuk, anak bojone durung tangi, Wiji mesti wes tangi dhisik. Masak, umbah-umbah, nyapu, kabeh dilakoni sak durunge bojone karo anake tangi.

Bojo anake tangi, panganan wes mateng. Kumbahan garek njemur. Omah, plataran wes resik kabeh. Kadang lek anake tangi isuk, digowo nang jeding. Ditunggoni dolanan karo umbah-umbah, sisan areke diadusi.

“Andukku ndi?”

“Mben dino nggoleki anduk ki opo gak kesel?” omonge Wiji karo ngewehno anduk nang bojone sing kate adus.

“Hehehe…Aku tanpamu apalah artinya hehehe…”

Wiji mlerok thok digudani bojone. Bojone durung tuwek tapi ancen lalian. Sakjane yo ora lali sih, wong wes jelas panggone anduk. Ancen wes biasa njagakno bojone ae.

“Kathok…”

“Ndok biasane.”

Diman mesem.

“Kunci ndok duwur tipi. Ojo lali tas e,” bengoke Wiji soko pawon.

“Tas jare, koper lah.”

“Koper jare, karung lah.”

Ganti Wiji nggudo bojone. Dadi tukang, gawane Diman lumayan akeh. Perkakas tukang dilebokno nang tas ransele. Ora kabeh, sing krenilan ae.

“Botolmu, Pak.”

“Botol susu?”

“Yo.”

“Emoh, langsung ae gak usah atek botol hehehe.”

Ora mung isi perkakas gawean, Wiji mesti nggawani bojone botol isi banyu putih. Bojone iku seneng ngopi, ngrokok. Wiji mesti ngomel lek bojone ora ngombe banyu putih sing akeh.

“Budal sik.”

“Ojo lali janjine mau bengi,” Wiji sing mau nang pawon metu karo nggowo kunci motor, Diman sing wes siap nang nduwur motor lali ora njupuk kuncine.

“Sik yahmene, ngko ae lah.”

“Opo? Janjine sampeyan mau bengi iku lho.”

“Lha iyo, ngko ae,” omonge Diman cengengesan.

“Gak usah macak lali,” saure Wiji mangkel.

“Iyo…iyo, ngko tukuo dewe. Miliho sak sirmu.”

Mari bojone budal, Wiji mbalik nang anake sing isuk iki lagi kluget-kluget. Jenenge arek cilik, ora mesti. Kadang bapake budal dheweke wes ganteng, kadang yo sik merem. Koyok isuk iki.

“Adus yuk,” ajake Wiji karo ngambungi anake.

Ora nyauri, Tomin mung nyebek karo kogel-kogel, sik ngantuk.

“Ambune kecut,” omonge Wiji karo sik ngambungi anake.

“Mak, umbas mobil.”

“Mobil opo?”

“Mobil gedi.”

“Yo adus sik, ngko ngomong Pak e.”

Wiji nyandak anake. Arek lanang iku digendong, digowo nang njeding. Awan wayahe Diman mulih, mangan, kabeh urusan omah wes beres. Wiji sing ora kerjo biasane ono ae sing dilakoni. Ndondomi klambine bojone utowo anake, noto tandurane sing lumayan akeh, lek ora yo ngramut awake dewe.

“Opo maneh iku?”

Diman sing lagek mangan nyawang raine bojone.

“Masker.”

“Iyo, masker opo kok rupane ngunu.”

“Rahasia.”

“Cek opo ngunu iku?”

“Cek ayu.”

“Mosok iso?”

Wiji mecucu. Bojone ancen paling seneng lek nggarai dheweke mangkel.

“Iku nang lambe opo? Minyak? Kok gilap ngunu?”

“Minyak? Iki madu, karo gulo.”

“Lha opo gak dirubung semut iku ngko, malah njedir lambemu.”

“Yo gak.”

Diman nerusno mangan, ning sediluk-sediluk nyawang bojone.

“Lapo? Pingin?” takone Wiji nanng bojone.

“Ho oh, pingin ngrasakno.”

Wiji mlerok. Wong wedok iku wes mangan. Awan ngene nang mejo makan mung ngancani bojone. Diman dhewe ora tahu njaluk dikancani mangan bareng, dheweke ngerti lek bojone iku ora kuat ngempet luwe. Masio awan mesti mulih, ning jam e kadang ora mesti, sak senggange gawean.

“Pak, iki wes tak cepakno kabeh.”

Bengi mari mangan, Diman sing lagek nonton tipi diampiri bojone.

“Sik, diluk ngkas.”

“Saiki ae. Ngko sampeyan nontok tipi trus keturon mesti.”

“Gak.”

“Iyo.”

Lek kabeh garapan dicekel, ora ndene karo setrikoan. Wiji paling ora seneng karo sing jenenge nyetriko klambi. Lek milih kain utowo klambi, wong wedok iku mesti milih sing ora gampang lungset cek ora usah nyetriko. Bedo karo Wiji, Diman ora seneng lek klambine ora rapi.

“Pak.”

“Iyo, budal.”

Diman ngadeg. Wong lanang iku marani setrikoan sing wes ditoto bojone.

“Iki sempak barang atek disetriko?”

“Yo sisan.”

“Sempakku?”

“Jare cek gak akeh.”

“Lha sempakku gak disteriko tapi sempakmu njaluk disetriko, yok opo karepe iki?”

Ora nyauri bojone, Wiji malah mapan nggletak nang ngarep tipi, ora adoh soko bojone sing lagi setriko.

“Karo pijeti kene.”

“Yo ngko ae. Malah gosong ngko lek setriko.”

Ora tahu disepakati utowo diomongno, ning wes sadar dhewe. Jatah setrikoan ono nang Diman. Klambine dewe, klambine anake, klambine Wiji. Ora mbendino ning lumayan, seminggu pindo kadang ping telu.

“Wooo, malah wes ngiler. Ngunu jare kate mijeti,” omonge Diman karo nggosoki klambi.

Wong lanang iku nyawang bojone sing wes merem nang ngarep tipi.

Bonsai


OLYMPUS DIGITAL CAMERA
Lukisan Spidol “Tawuran Antar SMA” karya Budi Rojas 

Lukisan spidol dari: http://budirojas.blogspot.co.id

“Min, mulih sekolah mampir yuk.”

“Mampir ndi?”

“Onok. Sip pokoke. Oke?”

“Digoleki emakku aku ngko.”

“Halah. Wes gede ngene. Sante ae ta lah. Ngomong ae onok tambahan kelas.”

Tomin mikir. Arek STM iku bingung kate ngiyani ajakane kancane utowo mulih. Akhire arek lanang iku manthuk.

“Sip.”

Tibake sing jenenge Tomin dijak kancane nyangkruk nang kosane kanca bedo kelas. Arek lanang, mulai gede kumpul senenge njajal. Ora mung kumpul ngobrol, arek-arek iku akhire nonton pilem bareng. Dudu sembarang pilem. Pilem sing nggarai ndredeg sing nonton, opo maneh arek sing wes podo sunat ngunu iku.

“Yahmene kaet mulih ki lapo ae?”

Tekan omah wes magrib, Tomin langsung ditakoni emake.

“Onok tambahan.”

“Tambahan opo?”

“Yo pelajaran,” saure Tomin.

“Ambu opo iki? Rokok. Koen ngrokok saiki?”

“Gak. Iku mau sopir angkote. Aku lungguh ngarep.”

Wedi lek terus ditakoni emake, Tomin mlebu kamare nyopot klambi trus budal adus. Sewengi Wiji sik ae ndeloki anake, curiga.

“Yok opo, Min? Ayo ta lah.”

Tomin mikir.

“Halah. Diluk maneh kan wayahe ujian, mesti percoyo emakmu. Gak mungkin diparani ndok sekolah.”

Ora pisan pindo Tomin dijak Edi, kancane, mampir nang kosane Wondo. Ora mung Tomin karo Edi, seringe iso arek limo enem.

“Cek rame, Min. Gak bosen ta ndok omah. Kate lapo koen yoan? Kelon makmu?”

Krungu omongane Edi, atine Tomin rodok panas. Ora mikir maneh, arek lanang iku langsung manthuk. Nduwe kanca, Edi langsung mesem, seneng. Lek wingi-wingi mung arek-arek lanang rokokan karo ndelok pilem, awan iki tibake ono arek wedok sing melu. Arek wedok telu, kancane Wondo. Arek kejuruan, sekolah sebelah.

“Kurang ajar!”

“Opo’o?”

“Windy diganggu Tomi?”

“Aku?” Tomin nakok karo njuding awake dhewe.

“Tomi, kakak kelase awake dhewe iku lho.”

“Oh,” saure Tomin.

“Diapakno pacarmu, Ndo?”

“Jare wingi disuwiti, kurang ajar.”

“Gak ngerti ta lek Windy iku pacarmu.”

“Ngerti lah, wong Windy yo wes ngomong. Ngejak gelut arek iku.”

Awan iki bahasane ganti rencana kate nglabrak Tomi, kakak kelase dhewe. Arek limo sing lagek kumpul iku gawe rencana kate mbales lara atine Wondo.

“Wondo Windy, wes jodoh. Onok sing wani ngganggu kudu diajar, dikei pelajaran.”

Arek enom, ngumpul, emosi, ora ono sing iso mikir nggenah. Arek limo iku rencana kate nyegat Tomi, kakak kelase.

“Antem, Min, antem ae.”

Lek wingi rencanane Tomin mung ngancani, akhire malah Tomin sing dikon ngadepi Tomi. Pawakane Tomin ancen lumayan dibanding kancane, gede duwur. Nang lapangan kosong, Tomi sing kate mulih dicegat trus dijak minggir. Arek lanang sing rupane manis iku diubengi arek limo, termasuk Tomin.

“Aku gak nduwe urusan karo koen, Min,” omonge Tomi.

“Wondo kancaku. Urusane de’e, urusanku sisan,” saure Tomin.

Akhire arek loro iku duel. Tomi sing dikeroyok wong limo akhire babak belur, diantemi.

“Sangar koen, Min. Suwun.”

Tomin sing asline atine ora penak iku mung mesem. Pisan iki arek lanang iku ngrasakno gelut. Kanca-kancane nabuki pundake, bangga.

“Tenang, Min, ngko tak kenalno kancane Windy. Areke ngene,” omonge Wondo karo nduduhno jempole.

Ora mung omong thok, Wondo temenan ngenalno Tomin karo Tia, kancane Windy. Areke putih, imut. Awale Tomin isin-isin. Arek kelas siji iku durung tahu pacaran. Pol-polan ngesiri ning mung dibatin. Wedi karo emake. Seminggu mari kenalan akhire Tomin dadian karo Tia. Masio pacarane backstreet alias ndelik-ndelik, ning sayange Tomin nang Tia wes koyok manten anyar. Ora iso dipisah. Mulih sekolah mesti bareng. Kadang mampir kosane Wondo, kadang dolan dhewe nang mall.

“Aku meteng.”

“Heh?”

Tomin kaget. Arek lanang iku ora nyongko. Wedi, bingung, Tomin mung iso ngondeli gundule dhewe.

“Yok opo iki, Yang?”

“Aku wedi karo emakku,” saure Tomin lirih.

“Aku yo wedi. Aku mati ae lek awakmu gak gelem tanggung jawab.”

“Kene mati bareng ae. Aku yo wedi.”

“Yang…”

Arek loro sing umure kaet ngalih soko pitulas iku sepakat kate bunuh diri bareng. Ngomong nang wong tuwo ora wani, minggat soko omah yo ora ngerti nang ndi. Isin, bingung, arek loro iku milih mlumpat bareng soko jembatan Kali Mas.

“Minnnnnn!”

Wiji mbengok karo nangis. Raine wong wedok iku teles, bek kringet.

“Anakku….”

“Mak, sadar, Mak.”

“Pak, anakmu, Pak.”

“Sttt…ojo banter banter. Iku areke turu, ngko kaget.”

Diman nyekeli bojone. Wiji sing durung patio sadar sik ngos-ngosan ambekane.

“Ngombe sik,” omonge Diman karo ngelungno gelas isi banyu.

Mari ngombe Wiji nyawang sebelahe. Anake, Tomin, sik ngenakno turu. Lambene arek lanang iku nyebek karo obah-obah koyok wong mamah.

“Ngipi opo?”

“Anakmu, Pak, wes wani rokokan, gelut trus ngetengi arek wedok…”

“Woo, sik cilik ngunu kok. Lek bapake embuh hehehe.”

Wiji mrengut.

“Gak gak,” omonge Diman maneh, karo cengengesan.

“Aku wedi, Pak.”

“Ngipi. Makane lek kate turu ndungo, ojo malah mangan.”

Wiji selot mecucu.

“Sing penting diopeni sing nggenah. Areke dadi opo yo kene ora ngerti. Jenenge arek bakale yo gede, nduwe masalah. Koyok awake dhewe mbiyen.”

“Tapi aku wedi, Pak.”

“Lha yok opo?”

“Tomin cilik ae.”

“Ngunu yo iso. Mene tak gowone nang Cak Kosim kae.”

“Diapakno?”

“Dibonsai, cek cilik terus.”

Ora seneng, Wiji malah selot maju lambene.

“Tomin cek gede, kan ngunu. Diopeni cek iso gede. Lek pingin sing cilik yo kene gawe maneh hehehe…”

“Mbuh,” saure Wiji karo ngletak maneh.

“Wooo…yo wes aku gawe dhewe.”

“Opo?”

“Gak. Yok opo carane gawe dhewe, yo kudu onok kancane hehehe.”

“Aneh-aneh tak gibeng sampeyan,” omonge Wiji.

Wiji budal merem maneh. Diman sing turu sandinge sik cengengesan dhewe. Ora suwi wong loro iku banter-banteran ngorok.

Kremi


1798851_601142676631698_263303293_n
Bocah bermain dari ayosekolah.com

“Ojo dolenan lemah koyok ngunu. Tontok iku tanganmu, reged kabeh.”

Wiji ngandani anake sing lagek dolanan lemah nang mburi omah. Arek lanang iku dolanan dhewe. Emake umbah-umbah ora adoh soko lek dolanan.

“Gak.”

Nyauri “gak” dudu ngomong lek ora dolanan lemah, ning maksude ora gelem dilarang. Tomin sing durung sekolah iku lagi epok-epok dadi tukang pasir. Maculi pasir pinggir kali trus ditumpakno truk-trukane.

“Adus kene.”

“Nto ae.”

“Saiki.”

Ngejak anake adus ben dino yo koyok ngunu, biasa. Kudu ngrayu, kadang yo kudu dipekso. Opo maneh lek kadung asik dolanan.

“Tumbas banyu, Lik,” omonge Wiji nang anake.

Tomin sing asik karo truke langsung nyawang emake.

“Banyune entek iki. Tumbas opo onok?”

Tomin ngadeg, nggowo truke. Arek lanang iku marani emake.

“Banyu opo?” takone.

“Iki dingge gawe kopi. Nyuwun ditumpakno truk.”

Ngerti dijak dolanan emake, Tomin langsung melu lungguh sandinge emake.

“Banyu iti?” takone Tomin karo njuding banyu nang bak.

“Ho oh. Tumbas sak galon nggih,” omonge Wiji maneh.

Tomin manthuk-manthuk. Arek lanang iku njupuk ciduk.

“Klambine dicopot kene, cek gak teles,” omonge Wiji karo nguculi klambine anake.

Nang njero ati Wiji mesem. Mari nguculi klambine anake, langsung diucek. Anake dijarno dolanan banyu nang bak. Mari ngene garek ngedusi, pikire.

Ora mung nguculi klambine anake. Wiji dhewe wes ganti atek jarik. Masio ta urip nang kutho, dudu wong lawas, Wiji wes biasa atek jarik lek lagi adus. Dudu sembarang jarik, nanging jarik soko emake. Kadang lek ora ono jarik, dheweke nggawe sarung, sarunge bapake. Wes kadung kebiasaan. Jaman biyen tahu urip nang ndeso, ngrasakno adus gantian karo tanggane. Jedinge ora ono tutupe nduwur, wong wedok nang kampunge biasa podo nggawe jarik cek ora diincengi wong lanang sing iseng.

“Ndi, Lik, banyune? Selak mulih bojoku,” takone Wiji nang anake.

“Cik, cik lung bek.”

“Woo ojo suwi-suwi, ngko bojoku nesu lek mulih gurung onok kopi,” Wiji sik epok-epok.

Karo ngomong, wong wedok iku nyedeki anake. Dingklik cilik sing dingge lungguh umbah-umbah dipindah nyedeki anake. Wong wedok iku njipuk ciduk, diisi banyu trus digrujukno awake anake. Tomin sing kaget, ora gelem adus, mlumpat-mlumpat.

“Woh udan. Kok iso yo moro-moro udan, wong panas ngene.”

Tomin nyawang emake sediluk, trus balik ngisi bak truk e atek banyu.

“Deres udane,” Wiji ngrujuki anake maneh.

Wong wedok iku trus nyandak sabun, nyabuni anake.

“Iku tangane, onok lemahe.”

Lek mau ora gelem, suwi-suwi Tomin meneng ae didusi emake. Arek lanang iku sik umek karo truk e.

“Kukumu wes dowo, dipotong ya ngko.”

“Emoh.”

“Woo, dileboni cacing mbuh.”

Mari ngedusi anake, Wiji ganti grujukan. Adus dhewe. Mari loro-lorone resik, Wiji nggendong anake mbalik nang njero omah.

“Pak e, atel.”

Lek biasane mari mangan Tomin langsung ngantuk, bengi iki arek lanang iku ngrengik.

“Apane sing gatel?” takone bapake.

“Iti. Kukulno, Pak.”

Tomin njuding bokonge. Diman sing gletakan nang sandinge anake ngukuri bokonge anake iku. Ning Tomin sik ae ngrengik.

“Atel, Pak.”

“Lha iki wes dikukuri ngene lho. Adus gak mau?”

“Adus.”

Ora mung ngrengik, suwi-suwi mergo risih kroso ora enak Tomin nangis. Wiji sing mau mari mberesi korahan mlebu kamar.

“Lapo yahmene nangis? Gek bobok,” omonge nang anake.

“Atel huhuhu…”

Lek Diman ngukuri bokonge anake, Wiji nyandak kathoke anake. Diplorotno kathoke anake, dideloki bokonge. Resik, ora ono opo-opo.

“Sing gatel endi?” takone Wiji.

“Iti,” omonge Tomin, nunjuk silite.

“Mesti kreminen iki,” omonge Wiji lirih.

Diman nyawang bojone. Arek cilik sak umurane anake biasa ancek kreminen.

“Pak, jupukno lengo nang pawon.”

“Dingge opo?”

“Wes ta lah, jupukno. Sisan kapas.”

“Nyoh.”

“Minyak opo iki? Iki nang nang wayan iku ta?”

Diman manthuk.

“Minyak klopo, Pak. Iki lho dingge ndelok kremine. Ojo jlantah koyok ngene.”

Ndelok bojone plonga-plongo, Wiji ngadeg. Budal nang pawon njupuk opo sing dimaksud.

“Iki tontoken cacinge. Iku mau dolenan lemah, gak gelem dipotongi kukune,” omonge Wiji nang Tomin sing sik ngrengik.

“Wooo, lha kok ternak cacing. Dipotong ya kukune,” omonge Diman.

Mari diramut emake, Tomin akhire iso turu. Wiji karo Diman sing wes ngantuk melu ngletak.

“Kaanku koyoke yo gatel, Mak, kukurno” omonge Diman.

“Malese. Njupuk lengo gas kono,” saure Wiji.

“Dingge opo?”

“Dibong cek gak gatel.”

“Wooo, awakmu ngko nggoleki.”

Wiji mlengos. Wong wedok sing wes kesel iku merem, turu.

Rapat Rutin


9b20c22acfe2051215390ebc22c695f7
Lukisan karya Rustamadji

Diman sing kapanane kae nggregesi awake saiki wes mari. Wong lanang iku wes kerjo maneh. Lek bojone mbalik kerjo, Wiji sing milih ora dodolan nang pasar maneh mbalik nang kegiatane, ngurusi omah.

“Budal sik, Mak,” pamite Diman nang bojone.

Wiji manthuk. Ora biasane bojone iku pamit lek budal kerjo. Biasa yo langsung budal, masio Wiji mesti ngerti. Ora mung pamit, Diman ketok seneng rupane. Wong lanang iku mesam-mesem karo nyandak sepeda montore.

“Daag.”

Diman dada-dada nang bojone, nggarai Wiji selot bingung. Aneh. Wiji mung nyebek trus mlebu omah.

“Ketoke wes waras tapi kok…” omonge Wiji alon karo gedheg-gedheg dhewe.

Awan wayahe mangan, Diman mulih koyok biasane. Sing ora koyok biasane, awan iki Diman sik ae mesam-mesem. Karo mangan wong lanang iku nyanyi-nyanyi. Wiji sing ndeloki bojone selot penasaran ning meneng ae.

“Mak, sarungku ijo opo resik?”

“Resik. Wes tak setriko yoan. Opo’o?”

“Ngko bengi kate tak gawe.”

“Nang ndi?”

“Tahlilan, kan malem jumat iki.”

Perkoro ben malem jumat tahlilan Wiji wes ngerti. Sing ora dingerteni kok bojone atek nakokno sarung barang. Biasane yo sing digawe sak onone, ora ngurus resik opo ora. Ono e Wiji sing bengok-bengok lek bojone nyandak sarung sing reged.

“Ndog e sik onok?”

“Onok. Gelem?”

“Ngko ae.”

“Balik kerjo sik ya,” pamite Diman karo monyongno lambene.

Wiji mung iso gedheg-gedheg. Aneh. Bojone ketok aneh dino iki. Karo korah-korah wong wedok iku mikir.

“Ojo-ojo nduwe pacar maneh?” batine Wiji.

Ora. Iso ae. Mosok wani? Kok tego? Salahku opo?

Mikirno tingkage bojone Wiji malah ngelu dhewe. Bojone wes mari dheweke seneng. Tapi lek trus genit ngunu iku opo sebabe. Wiji nyawang awake dhewe. Ora ono sing berubah. Wong wedok iku moro-moro mangkel dhewe. Dheweke wes ngalahi ora dodolan nang pasar dingge bojone, lek sampek Diman malah nduwe pacar maneh mbuh kate diapakno.

Wiji ndekekno piring sing lagek dikorahi. Ora mungkin pikire. Duwit endi maneh sing iso dingge mbandani lek misale wani nduwe pacar.

Ojo-ojo…”

Wiji langsung istighfar. Wong wedok iku kepikiran elek. Mikir opo bojone wes wayahe, wayahe mbalik nang sing kuoso. Wong sing kate ora ono kae biasane tingkahe malih aneh. Malih apik. Malih manis.

Pak…”

Rasane kudu nangis ning diempet. Kabeh mung nang pikirane. Wiji ndang marekno korahane trus raup. Ora mung raup, Wiji akhire adus kramas. Nguwak pikiran elek karo cek seger. Mari ngramut bojone sing lara wingi, mari masalahe warung wingi, Wiji durung sempat ngurus awake. Meh sak jam wong wedok iku ndekem nang jeding. Untung anake melu mbah e, aman ora ono sing ngganggu.

Sore Diman sing biasane males-malesan adus lek ora dibengoki bojone iku yo langsung adus. Sarung ijo sing mau ditakokno nang bojone yo wes digawe. Ora lali kupluke.

“Iki lek atek jas ngunu koyok jaman ijaban biyen yo, Mak?”

Wiji nyawang bojone. Nduwurane koko putih, kopyahan ireng, sarung ijo kotak-kotak. Raine bojone ketok resik, seger. Ambu sabun mari adus yo wangi. Wiji akhire mung manthuk.

“He…he…he…ayo rabi neh.”

“Pak!”

Ora kuat ngrasakno pikirane dhewe Wiji akhire nubruk bojone karo nangis.

“Lah, lapo iki? Ngko ae ah, kate tahlilan iki.”

“Sampeyan opo’o? Ojo ninggal aku sik, Pak, anakmu sik cilik…” Wiji nangis karo ngrangkul bojone.

“Heh, omong opo awakmu iki, Mak? Sopo sing kate ninggal awakmu?”

Wiji sik sesengukan. Diman nyekel pundake bojone karo-karone.

“Sampeyan sedino iki aneh, aku wedi lek iku…” Wiji ora nerusno omongane, luh e sik ndredes nang pipi.

“Walah, aneh opo tho yo?”

Diman gedheg-gedheg.

“Sik, awakmu mikir aku kate gak onok ngunu ta?”

Wiji manthuk alon.

“Gusti! Aku ki lagi seneng, Mak. Awakku wes enak, seger maneh. Duh, aku yo gurung pingin mati. Ojo, kene lho gurung nambah anak.”

Wiji ngelapi luh e. Diman sing mau seneng, ngerti pikirane bojone malih melu mengkirik. Ning ora suwi, wong lanang iku langsung mesem maneh.

“Aku ki kate ngajak awakmu rapat he…he…he…”

“Rapat opo?” takone Wiji bingung.

“He…he…rapat rutin tho, koyok biasane. Eh gak koyok biasane sih, luwih sip ngko.”

Wiji sik ora dong omongane bojone. Ning nyawang bojone sing ngguya-ngguyu, Wiji malih tenang.

“Atu melu lapat, Pak!”

Tomin sing kaet mulih langsung mbengok.

“Woo, rapate wong gede, arek cilik gak oleh melu.”

“Melu!”

Krungu omongane bojone, Wiji rodok dong.

“Atu melu lapat!”

“Iyo, melu. Ayo maem sik,” omonge Wiji nang anake.

“Loh, ojo. Ngrusuhi iku ngko. Gak butuh saksi kene, wong loro ae.”

“Melu!”

Tomin mbengok maneh krungu omongane bapake nang emake.

“Iyo.”

Wiji nyawang bojone. Diman sing mau ora dong akhire kukur-kukur gundul.

“Ho oh, melu,” omonge cengengesan.

Wiji nggendong anake, kate didulang.

“Ojo turu sik ya,” bisike Diman nang kupinge bojone.

Wiji mesem, raine abang kabeh.

“Tapi iki diturokno sik he…he,” omonge Diman maneh karo ngelus-elus gundule anake.

Nggregesi


l_josephinel_berdandan
Berdandan karya Josephine Linggar pinterest.com

Pirang-pirang dino ora iso turu jenak, akhire Diman tepar. Lek biasane isuk-isuk wes tangi, isuk iki Diman sik mlungker nang njero sarung. Wiji, sing nyadar ora ketok bojone kaet tangi nggoleki. Mburi omah, ngarep omah, diinguki.

“Wooo tak goleki tibake sik mblungker. Pak, wes awan iki. Gak kerjo ta?”

Ora nyauri, Diman meneng ae masio yo krungu.

“Pak,” balene Wiji.

“Opo?” saure Diman soko njero sarung.

“Wes awan. Gak kerjo ta?”

“Gak.”

Ora biasane bojone polah koyok ngunu, Wiji sing mau mung mbengoki soko lawang kamar trus mlebu. Sarunge bojone digeret.

“Adem,” omonge Diman karo ngeret maneh sarunge, nutupi gundule.

“Lara ta sampeyan? Panas ngene kok adem.”

Diman meneng.

Wiji nggeret sarunge bojone maneh, tangane ndemok bathuke bojone. Anget.

“Sampeyan panas, Pak. Nang dokter ta?”

“Emoh.”

“Mecicil ngene sampeyan.”

“Kerokono.”

“Iyo lek masuk angin, lek lara liyane yok opo. Tak celukno mantri ya?”

“Emoh.”

Diman sik ae ora gelem. Wong lanang iku gemeteran. Awake panas ning krosone adem. Ora mekso bojone, Wiji langsung budal nang pawon. Wong wedok iku ngodok banyu. Ora sampek setengah jam wong wedok iku mbalik nang kamar maneh karo nggowo banyu nang baskom. Mbalik nang pawon, wong wedok iku njupuk wedang jahe.

“Pak, iki dilapi dhisik. Salin klambine.”

“Gak usah.”

“Lah, lek reged ngunu awakmu ngko selot gak enak. Kene,” omonge Wiji karo nggeret sarunge bojone.

Pisan iki Diman meneng ae. Dijarno bojone njupuk sarunge.

“Kene tak lapi sik. Ngko gek turuo maneh. Teles kabeh iki klambimu.”

Mari ngelapi bojone atek banyu anget, Wiji ngewangi bojone ganti kaos.

“Sarungan thok ae.”

“Kathoke?”

“Gak usah, ngene ae.”

Wiji nyandak gelas nang nduwur mejo.

“Iki diombe sik, Pak. Cek enak awake.”

Mari nyruput wedang gaweane bojone, Diman ngletak maneh.

“Gak nang pasar?”

“Gak.”

“Lapo?”

Ora nyauri bojone, Wiji malah ambekan dowo. Wong wedok iku ngerti bojone kepikiran sakjoke dheweke nduwe warung. Wiji dhewe males. Ora mergo Mbah Darmo. Mbah Darmo wes tuwek, ora medeni. Wong tuwek iku yo ora tau aneh-aneh. Ono wong pasar sing diwedeni Wiji, ning wong wedok iku ora crito bojone.

“Sampeyan lara ngene kok,” saure mbujuk.

“Masak gak?”

“Pingin opo?”

“Lambeku pait.”

“Yo sik, tak masakno. Sego goreng gelem?”

“Ho oh.”

“Dipedesi yo? Cek seger ngko.”

“Emoh.”

Wiji ngadeg. Wong wedok iku mbalik nang pawon. Kaet isuk yo wes masak, masak sego karo nggoreng pithik dingge anake. Ndilalah yo durung njangan.

“Pak’e lolo?”

“Iyo. Kene,” omonge Diman sing glebakan nang kasur.

“Emoh. Nanas.”

Mari mangan, Diman ora turu. Wong lanang sik jarang sambat iku ora iso turu. Ora biasa turu padang ngene, masio awak lagi ora enak. Anake, Tomin, sing mari didusi bojone sik udo, ngadeg nang nduwur kasur.

“Segere, enak adem,” omonge Diman karo nyekeli tangane anake, kate dirangkul.

Tomin sing ngrasakno tangane bapake anget ora gelem. Arek lanang cilik iku kroncalan karo mbengok-mbengok.

“Wes ah, ojo usrek kae. Iki kathoke digawe,” omonge Wiji nang anake.

“Atu nang Mbah.”

“Iyo, klamben sik.”

Wes ganteng, wes wareg, Tomin mlayu nang omahe Mbahe sing ora adoh soko omahe.

“Kate lapo, Mak?”

“Umbah-umbah.”

“Gak usah umbah-umbah. Kene ae.”

“Lha sopo sing umbah-umbah ngko. Akeh kae.”

“Mene ae, tak ewangi.”

Wiji nyebek. Mosok kate ngewangi pikire. Ning wong wedok iku ora nyuwara.

“Mak…”

“Iyo. Sik tak adus.”

Pas Wiji mbalik mari adus, bojone wes pules lek turu. Wong wedok iku nyawang bojone sediluk trus mbalik nang mburi maneh. Nerusno lek umbah-umbah.

“Maem?”

“Ho oh”

Awan Diman sing mau pules nglilir. Raine keringetan. Wiji ndemok bathuke bojone.

“Wes rodok adem, Pak.”

“Ho oh. Rokokku ndi?”

“Halah. Awak gak penak kok malah nggoleki rokok. Mandeg sik.”

“Pait lambene.”

“Tak gawekno ombean sik. Gelem sop, Pak?”

“Sembarang.”

Ora nganti limolas menit Wiji wes mbalik maneh. Saiki Wiji nggowo nampam isi Sop karo wedang jeruk.

“Dientekno.”

Diman manthuk.

“Warunge tutup ae, Pak.”

Diman sing lagek nyendoki panganane langsung nyawang bojone sing lungguh nang pinggir kasur.

“Lapo?”

“Gak popo. Cek iso ngurus sampeyan karo Tomin. Kumbahan yo gak numpuk.”

Diman nyawang bojone, ning wong wedok iku epok-epok ora ngerti. Wiji mbenakno bantal karo selimut, ditoto.

“Gak pingin kerjo?”

“Ben dino yo wes kerjo.”

Diman marekno lek mangan. Lambene sing pait wes ora diroso maneh. Sop gaweane bojone entek. Jeruk anget sak gelas yo langsung diglonggong.

“Kene,” omonge nang bojone karo mesem.

Wiji neleh piring gelas nang nduwur mejo trus melu gletakan.

“Lek dodolan kan yahmene gak iso turu,” omonge nang bojone.

“Ho oh,” saure Diman karo mbenakno sarunge.

Puber


1355823960
Lukisan Djoko Pekik : archieve.ivaa-online.org

Wong-wong sik podo rame ngguyu pas Diman mlebu warung. Wong lanang sik lagek leren soko kerjoane iku kate mangan. Ndelok Diman nang warung, wong-wong lanang sing mau jegagakan langsung meneng kabeh.

“Ngguyu opo, nganti koyok ngunu?” takone pingin ngerti.

“Iku, Mbah Darmo…”

“Heh, lapo kok aku?” Mbah Darmo sing kaget bojone Wiji teko gedandapan.

Jam rolasan, Diman mesti moro nang warung Ning jenenge wong lagi guyon, kadang lali. Ngerti bojone wes teko, Wiji sing mau korah-korah nang mburi langsung moro. Wong wedok iku nyandak piring, nyepaki panganan dingge bojone.

“Gak, iku lho, Cak. Mbah Darmo lali umure. Lha mosok umure dhewe ditakokno kene, lak aneh hehehe.”

Wagino, bakul tempe, langganan warunge Wiji langsung nyauri.

“Yo lek wong biyen biasane kan ditenggeri. Bareng gunung mbledos…”

“Nah iku, Cak. Bener. Wong biyen sing umure mung iso ditandingi gunung hahaha…”

Ora mung Wagino, wong-wong nang njero warung langsung melu ngguyu kabeh. Mbah Darmo sing ora wani nyauri mung misuh-misuh nang njero ati. Ning dudu Diman lek gampang percoyo. Sak durunge mlebu warung, wong lanang iku sempat krungu omongane wong-wong iku mau. Ora pingin ribut, masio telihe kroso ora penak, Diman milih mangan.

“Anake ndi?”

“Nontok wedhus iku mau.”

“Digoleki, wayahe mangan.”

“Ho oh, ngenteni sampeyan iki mau.”

Wiji sing mau lungguh nyanding bojone langsung ngadeg, nggoleki anake. Mbah Darmo sing sik durung ngalih soko warung mung nglirik. Lek didelok rupane, sing jenenge Mbah Darmo ancen bagus. Bapake Mbah Darmo biyen lurah, itungane ningrat. Mbah Darmo sing anak tunggal biasa dimanja. Kaet enom ora patio seneng kerjo, polahe nang omah opo-opo ono. Lek jare wong kampung, Mbah Darmo biyen nakal. Pacare akeh. Ning mari rabi karo bojone nganti akhire nduwe anak papat, Mbah Darmo wes ora koyok jaman nom-noman biyen.

Pisan pindo ancen sik krungu kabar ora enak. Ning dianggep biasa, wong lanang. Mbah Darmo mesti macak perlente. Ora koyok wong-wong pasar umume. Kebone akeh. Masio ora iso diomong sik akeh bondone, ning ora tau kekurangan. Bojone dhewe yo soko keluarga sugih. Anake sing pertama umure ora adoh soko Diman, lanang lan wes nduwe keluarga.

“Tumben sik melek, Pak?”

“Iyo.”

“Gek turu, mene ngantuk lek kerjo.”

“Ho oh.”

Masio wes nyauri ho oh, Diman ora iso merem. Pikirane wong lanang iku lagi tekan ndi-ndi. Opo sing dirungokno mau isuk nang warunge bojone nggarai wong lanang iku ora iso turu. Bedo karo bojone sing sik ombo matane, Wiji sing kekeselen langsung merem. Diman dudu ora percoyo karo bojone, ning wong lanang iku ora trimo. Ora trimo karo keadaane, ora trimo karo wong-wong lanang nang warunge bojone.

Mbah Darmo masio tuwo ning sugih. Rupane yo ora elek, perlente. Bakul-bakul liyane ora sugih, ning sik enom, sak pantaran karo dheweke. Diman ora elek, yo sik enom, kudune ora perlu kuatir. Ning wong lanang iku pancet ae kepikiran. Disawang bojo karo anake sing wes pules.

“Aku ki lak yo gurung tuwek nemen tho, dek.”

Wiji ora nyauri.

“Ojo wedi, aku mung pingin ngobrol thok. Sumpah.”

“Aku wes nduwe bojo, Pak.”

“Iyo, ngerti. Ngobrol ki opo salahe?”

Wiji ambekan dowo. Wong tuwo sing lungguh nang ngarepe sik ae ngeyel. Masio lungguhe karo ngadeg e Wiji nglewati mejo, ning rasane pancet ora enak. Opo maneh warung lagi sepi, ora ono wong liya.

“Aku jujur ae, ancen seneng awakmu. Gurung tau aku ngroso koyok ngene.”

Opo sing diwedeni Wiji kedadean. Mbah Darmo wes ora nutupi maneh perasaane.

“Podo wes nduwe anak bojone, tapi ngene ki lak yo gak salah sih. Wong nyawang thok ae aku wes seneng.”

Wiji meneng ae. Wong wedok iku terus umek karo garapane. Rumangso ora digatekno, Mbah Darmo ngrayah tangane Wiji sing lagi noto dagangan.

“Pak!” bengoke Wiji kaget karo ngipatno tangane sing dicekel Mbah Darmo.

“Gak, ojo mbengok. Tulung rungokno ae. Gak, aku gak kate lapo-lapo.”

Jantunge Wiji dredegan. Keringate metu, mbanjiri raine. Ora mandeg, Mbah Darmo malah kesenengen nyawang Wiji sing keweden.

“Opo salah wong lanang seneng karo wong wedok?”

“Salah. Njenengan wes nduwe anak bojo, aku iyo.”

“He…he…he, iyo bener. Ning aku gak maksud ngrusak rumah tanggamu, utowo rumah tanggaku dhewe. Ngene iki lak pinter-pintere kene…”

Karo ngomong Mbah Darmo ngadeg. Wiji sing ngroso selot ora penak atine bingung golek barang sing iso dicekel.

“Aku seneng wong wedok koyok awakmu ngene. Sregep, yo seger…”

“Hmmm…”

Mbah Darmo sing cengengesan, Wiji sing lagek keweden langsung kaget krungu suworo wong lanang dehem. Diman, bojone, teko. Wong lanang iku meneng njegegeg nang ngarep lawang warung. Matane abang. Dadane munggah mudun, ngempet emosi. Wiji langsung mlayoni bojone.

“Ojo salah paham, Nak, aku…”

“Sampeyan lungo saiki opo…”

“Iyo…iyo. Sabar, Nak, ojo salah paham.”

Ora pingin kedadean sing ora-ora, Mbah Darmo langsung nyandak kunci montore, metu soko warung.

“Diapakno awakmu mau?” takone Diman nang bojone.

“Gak diapak-apakno, Pak.”

“Gurung,” omonge Diman karo emosi.

“Ngombe, Pak.”

Diman ora nyauri, wong lanang iku sik ngatur emosine. Raine abang ireng.

“Kok gak ndang macak?”

“Ngene ae.”

“Gak adus gak popo tapi mosok dasteran koyok ngunu. Sing nggenah ae,” Diman ngomong rodok banter.

“Lha yok opo? Kudu kebayaan ta, atek sanggul?”

Isuk biasane Wiji wes siap, dino iki malah sik macak ngombel.

“Salin kono. Ndi gawanane?” Diman sik ae ngomong banter.

“Kate umbah-umbah malah kon salin, eman klambine. Ngko ae mari adus.”

Krungu saurane bojone Diman malih bingung. Wong lanang sing mau kudu ngamuk iku langsung meneng.

“Gak nang pasar?” takone alon.

“Gak.”

“Lapo?”

“Pingin umbah-umbah,” omonge Wiji karo ngalih nang mburi.

Diman sing bingung sik tela-telo nang nggone lek ngadeg. Ora marani bojone, ora nakokno opo’o, wong lanang iku akhire budal kerjo. Nang sumur Wiji nyandaki kumbahane. Sewengi bojone mbengok-mbengok pas turu. Wong lanang iku ngipi.

Punel


d9eb4e88bd5d6e9ba8809a0fdec4b4bf
Dancing Indonesia Girls karya Basoeki Abdullah

Biyen jaman mari lairan anak lanange, Tomin, Wiji sing ora kerjo mulai mikir. Kerjoane bojone hasile ora mesti. Kadang ono kerjoan, kadang yo ora. Masio ancen wes sepakat lek salah siji ae sing kerjo cek iso ngurus omah karo anak, ning pikiran pingin ngewangi bojone kadang lewat. Ndelok anake sing sik abang, Wiji ora tego lek nyambi. Pikirane ora diomongno nang bojone, mung dibatin.

Saiki pikiran pingin kerjo mbalik maneh nang Wiji. Ndilalah winginane Wiji mari ditawani lapak nang pasar karo tanggane. Tomin masio sik durung mbeneh, durung sekolah, ning wes iso disambi. Ora perkoro cukup ora cukup. Jenenge wong urip bondo sepiro ae iso ora cukup. Tomin bakale gede, iso ae ngko nduwe adik. Kebutuhan selot akeh. Opo sing saiki dicukup-cukupno, mene-mene ora ono sing ngerti.

“Pak, kopine.”

Sore wayahe bojone leren, mulih kerjo, Wiji nyedeki Diman.

“Yo.”

“Pak, wingi aku ditawani warung.”

Diman ora nyauri, wong lanang iku meneng ae ngrungokno.

“Nang pasar onok warung nganggur, sing bakulan kaet mati. Aku ditawani Yu Mi, lek gelem kon nggawe ae.”

Wiji sing ancen seneng masak, oleh tawaran mbuka warung nang pasar ngroso lek mungkin iki dalane. Mesisan iso ngewangi bojone.

“Sewane ora larang, Pak. Wong warunge cilik kok. Jare eman lek gak digawe malah rusak. Anake sing nduwe gak onok sing gelem nerusno.”

“Kate dodolan opo?” Diman akhire nyuoro.

“Kopi, teh, mie, gorengan. Panganan ngunu iku lah, Pak. Iku kan warunge cedek pasar sapi, sing mburi kae lho.”

Modal ora perlu akeh. Wiji ditawani sak isine, oleh dicicil. Diman dhewe yo percoyo lek mung dodolan nang warung ae bojone mesti iso. Masakane enak, resikan, ning wong lanang iku durung sreg atine.

“Tomin sik cilik, Pak, tapi yo wes pinter. Isuk sampeyan gurung kerjo kene budal bareng, ngko tinggalen. Awan lek sampeyan wayahe maem, moro nang warung, maem sisan nunggoni.”

“Yakin iso?”

“Iso.”

Masio ora yakin, Diman ora akeh komentar. Wong lanang iku ora tego lek ngomong ora, ndelok bojone sing ketok semangat. Ora sampek atine ngomong ora oleh nang bojone. Ora ono salahe dijajal dhisik. Pasar ora adoh soko nggone kerjo. Lek ono nggon longgar, dheweke yo iso ae pindah gawean nang warung.

“Yo gpp,” omonge.

Wiji seneng krungu saurane bojone. Saking senenge wong wedok iku langsung ngadeg, njawil janggute bojone trus lungo, marani tanggane sing nawani warung. Diman nyawang gegere bojone. Tangane ngelus-elus janggute. Wong lanang iku mesem tipis.

“Kopi siji, wong ayu.”

Wes telung dino Wiji mbuka warung nang njero pasar. Warung sing wes ancen nduwe langganan wong-wong pasar, sing moro ono ae. Opo maneh saiki sing dodol enom.

“Mbak, aku mie goreng. Ndog e loro ya.”

“Yo mesti loro, lek siji lak jonjing.”

Omongane wong tuku nang warung sing akeh-akeh wong lanang mesti ora adoh soko sing saru-saru. Wiji ora kaget polahe biyen yo wes biasa kerjo nang pabrik.

“Anakmu ndi, Mbak?”

“Lah, wong sik enom ngene mosok wes nduwe anak?”

“Lah, yok opo sampeyan iki, Mbah. Wes nduwe buntut mbak e iki.”

Nang warung ono wong papat, lanang kabeh. Siji bakul gedang sing lagi golek sarapan. Loro maneh blantik sapi karo asistene sing sik enom. Sing siji terakhir mbah-mbah umur seketan luwih.

“Welah, tak pikir sik gadis e. Sik kinyis-kinyis ngene.”

“Wooo, diobeng bojone sampeyan ngko. Iki bojone Cak Diman.”

Wong lanang telu ngguyu bareng. Wiji mung mesem krungu omongane tamu warunge iku. Anake sing mau nang njero warung mbuh mlayu nang ndi. Mau sak klebat ndelok anake nang sandinge wedhus-wedhus.

Opo sing dipikirno Diman bener. Bojone sing pinter masak, resikan, akeh disenengi. Warunge bojone masio ora terus rame ning ono ae wong moro. Mbuh mangan, mbuh mung ngopi. Diman sing kepikiran kate mindah perkakas kerjoane durung nemu nggon. Warung bojone sempit. Ngarep utowo sebelah padet.

“Pak, digoleki Emak.”

“Digoleki lapo? Lagi ngopi iki.”

Mbah Darmo, salah siji wong pasar sing kesengsem karo warunge Wiji. Ben dino wong lanang iku mesti mampir.

“Yo kon mulih. Segone wes dicepakno.”

Arek wedok umur pitulasan, anake Mbah Darmo, awan-awan moro nang warung. Arek wedok iku dikongkon emake nggoleki bapake.

“Yo ngko, mari ngene. Mulih kono. Lapo arek wedok kluyuran ndok pasar yahmene.”

Wiji sing lagek gawe kopi nyawang arek wedok iku. Arek wedok sing ketoke mari mulih sekolah iku mecucu.

“Mulih, ganti klambi, ngko bapake nyusul. Bapake lagi kedanan bojone uwong hahaha…”

Salah siji wong lanang nang njero warung sing mau lagek rokokan nyaut. Ora pisan pindo sing jenenge Mbah Darmo nggudani Wiji. Ning mergo mesti ono wong liyo wong tuwo iku ora tahu aneh-aneh. Ora mung Mbah Darmo, wong lanang sing biasa nang warunge Wiji kadang celelekan. Masio ngerti lek Wiji wes nduwe bojo, ning nggudo ngunu iku biasa kanggene wong-wong iku.

Wiji dhewe wes paham, iso njogo awake. Masio ora tahu crito nang bojone, ning wong wedok iku ben dino ngomong nang bojone lek njaluk diewangi. Isuk mesti budal bareng mbuka warung. Awan jam rolasan Diman yo mesti moro. Jam 2 Wiji biasa wes nutup warung.

“Kok iso punel ngunu ya?”

“Apane Mbah?”

“Iku,” omonge Mbah Darmo karo nunjuk atek matane nang Wiji sing lagek korah-korah.

“Akeh olahraga iku, Mbah. Jelas bedo karo sing nang omahe sampeyan hahaha…”

“Iyo, kae ngertine mung olahraga lambe. Njaluki duit karo ngomel.”

Mbah Darmo nyruput kopine.

“Eling, Mbah, wes nduwe anak bojo.”

“Iyo, ning lek areke gelem karo aku mosok aku nolak he…he…he.”

“Welah, wes kedanan temenan sampeyan iki. Lha mosok sik kuat?”

“Kuat lah, aku sregep njamu.”

Wong lanang sak warung langsung ngguyu banter krungu omongane Mbah Darmo. Salah siji wong lanang sing nang sandinge Mbah Darmo nyedek.

“Gak mung sampeyan, aku yo gelem. Tapi mbak e gak gelem karo aku,” omonge lirih karo mesem.

“Wes njajal?”

“Uwes lah hahahaha.”

“Yo bedo. Be’e golek sing luwih pengalaman.”

“Sing luwih pengalaman opo sing luwih cepet ketemu sing kuoso? Hahaha.”

“Wooo, dengkulmu mlocot!”

Mbah Darmo dadi guyon wong sak warung. Wiji sing asline krungu nerusno lek korah-korah diluk maneh bojone teko. Wong wedok iku milih ora nyedek tamu-tamu warunge.